Sulęcin

Sulęcin
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Kościół św. Mikołaja, ul. Kilińskiego – widok od rynku w kierunku wschodnim.
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Powiat

sulęciński

Gmina

Sulęcin

Prawa miejskie

1244

Burmistrz

Dariusz Ejchart

Powierzchnia

8,56 km²

Wysokość

70–120 m n.p.m.

Populacja (31.12.2021)
• liczba ludności
• gęstość


9864
1152 os./km²

Strefa numeracyjna

(+48) 95

Kod pocztowy

69-200

Tablice rejestracyjne

FSU

Położenie na mapie gminy Sulęcin
Mapa konturowa gminy Sulęcin, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sulęcin”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Sulęcin”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Sulęcin”
Położenie na mapie powiatu sulęcińskiego
Mapa konturowa powiatu sulęcińskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Sulęcin”
Ziemia52°26′21″N 15°06′56″E/52,439167 15,115556
TERC (TERYT)

0807044

SIMC

0935759

Urząd miejski
ul. Lipowa 18
69-200 Sulęcin
Strona internetowa

Sulęcin (niem. Zielenzig) – miasto powiatowe w województwie lubuskim, siedziba powiatu sulęcińskiego i gminy miejsko-wiejskiej Sulęcin.

Według danych GUS z 31 grudnia 2021 r. miasto miało 9864 mieszkańców.

Nazwa

Nazwa pochodzi od nazwy osobowej Sulęta (utworzonej od imion złozonych typu Sulimir, Sulisław). Wzmiankowane od XIII wieku (1244 jako Zulenche, 1286 Sulenzec, 1289 Sulenzhit, 1347 Zculenczig, 1364 Zcullentzk, 1575 Zyllenzig).

Nazwę Suliencz wymienia również w Rocznikach Królestwa Polskiego spisanych w latach 1455–1480 polski kronikarz Jan Długosz. O miejscowości jako o zamku Suliniec wspomina również polski historyk Marcin Kromer. W 1945 używano urzędowo formy Cielęcin – taka nazwa widniał również na polskich mapach z okresu międzywojennego. Nazwa w obecnej formie została administracyjnie zatwierdzona 19 maja 1946.

Położenie

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 8,56 km².

Miasto położone jest w województwie lubuskim, w dolinie rzeki Warty nad jej dopływem Postomią. Otaczający je krajobraz jest charakterystyczny dla Pojezierza Lubuskiego z pobliską Górą Bukowiec (227 m n.p.m.). Najbliższym dużym miastem, położonym w odległości ok. 45 kilometrów, jest Gorzów Wielkopolski. Przez miasto przebiega linia kolejowa Rzepin-Międzyrzecz i jest ono oddalone o 16 kilometrów od autostrady A2 Berlin-Poznań.

Sulęcin leży w historycznej ziemi lubuskiej, w regionie określanym jako ziemia torzymska.

Miasto położone jest na wysokości 70–120 metrów nad poziomem morza.

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.

Historia

Mury obronne z XIV w.
Dom Joannitów (XVIII, XIX w.)

Miasto rozwinęło się ze słowiańskiej osady targowej na skrzyżowaniu szlaków Frankfurt nad Odrą – Poznań, Krosno Odrzańskie – Gorzów Wielkopolski. Do XII wieku znajdowało się we władaniu piastowskich książąt Śląska. Henryk Brodaty przekazał miasto wraz z 10 wsiami Mroczkowi z Pogorzeli, który z kolei oddał je w 1244 roku templariuszom. W 1258 roku przeszło pod panowanie brandenburskie. W 1269 roku Otto, margrabia brandenburski wzniósł w Sulęcinie zamek. Władztwo polskie nastało tu ponownie po wybuchu wojny o przynależność ziemi lubuskiej w 1319. Sięgnęły tu na kilka lat granice księstwa głogowskiego. W 1322 piastowski książę Henryk IV Wierny w pobliskich Lubniewicach zatwierdził prawa joannitów do miasta i zamku z okolicami. Władali oni miastem i okolicą aż do 1810 roku – do sekularyzacji. Brandenburgia odzyskała miasto w 1326. Od 1373 do 1415 miasto znajdowało się pod panowaniem Luksemburgów.

Od 1415, aż do końca I wojny światowej nad miastem panowali Hohenzollernowie.

W 1574 roku w Sulęcinie doszło do spotkania udającego się do Warszawy orszaku Henryka Walezego z powitalną delegacją polskiej szlachty. W 1657 roku przez miasto przeszła ekspedycja odwetowa Stefana Czarnieckiego przeciwko Brandenburgii. W czasie wojen napoleońskich w 1806 roku miasto znalazło się pod okupacją Francuzów.

Sulęcin, 1905 r.

Znaczącą osobą w rozwoju miasta między 1918–1939 rokiem był Karl Kaiser, właściciel fabryki Elektromotoren Werke-Kaiser (obecnie funkcjonuje jedynie w Berlinie), w okresie międzywojennym usytuowana przy wyjeździe w stronę Torzymia (później teren Ursusa). Dzięki niemu zostały stworzone nowe miejsca pracy, Karl Kaiser znacząco wpłynął na rozwój Sulęcina, budując wiele obiektów użyteczności publicznej (m.in. obiekty usytuowane na Winnej Górze – obecnie SOK oraz okolica, niektóre budynki urzędów). Fundator i główny sponsor okolic Sulęcina zginął pod koniec II wojny światowej. Faktem jest również[potrzebny przypis], że częstym gościem w miejscowej fabryce oraz znajdującego się w okolicy MRU był Adolf Hitler (wizytacje w latach 1936–1940).

Bloki w centrum Sulęcina w miejscu zniszczonych w 1945 r. kamienic

2 lutego 1945 Sulęcin został zajęty przez Armię Czerwoną. Po wojnie połowa zabudowań miasta była zniszczona. W związku ze zmianą granic wschodnia część ziemi lubuskiej wraz z Sulęcinem została przyłączona do Polski. Dotychczasową ludność miasta wysiedlono do Niemiec.

W wyniku reformy administracyjnej w 1999 roku Sulęcin znalazł się w województwie lubuskim.

Demografia

Piramida wieku mieszkańców Sulęcina w 2014 roku

Ludzie związani z Sulęcinem

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Sulęcinem.
 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie urodzeni w Sulęcinie.

Zabytki

Kościół pw. św. Mikołaja

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są:

inne zabytki:

Transport

 Osobny artykuł: Sulęcin (przystanek kolejowy).
Ul. Kościuszki, widok w kierunku południowym

Przez miasto przebiegają drogi wojewódzkie:

Istnieją bezpośrednie połączenia autobusowe do Poznania, Szczecina, Gorzowa Wielkopolskiego, Zielonej Góry oraz kolejowe do Rzepina i Międzyrzecza.

W 2013 przy ul. Witosa oddano do użytku sanitarne lądowisko.

Szkoły

Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza

Sport

Wspólnoty wyznaniowe

Współpraca międzynarodowa

Miasta i gminy partnerskie