HMS G9 bliźniaczy do HMS G2 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Położenie stępki |
1 października 1914 |
| Wodowanie |
23 grudnia 1915 |
| Wejście do służby |
18 marca 1916 |
| Wycofanie ze służby |
16 stycznia 1920 |
| Los okrętu |
sprzedany i zezłomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
703 ton (wynurzony), |
| Długość |
57,5 m |
| Szerokość |
6,92 m |
| Zanurzenie |
4,15 m |
| Napęd | |
| dwa silniki Diesla po 800 KM, dwa silniki elektryczne po 840 KM | |
| Prędkość |
14,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
2400 Mm przy 12 węzłach na powierzchni |
| Uzbrojenie | |
| cztery wyrzutnie torpedowe 450 mm (17,7") jedna wyrzutnia torpedowa 533 mm (21") | |
| Załoga |
31 |
HMS G2 – brytyjski okręt podwodny typu G. Zbudowany w latach 1914–1916 w Chatham Dockyard, Chatham. Okręt został wodowany 23 grudnia 1915 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 18 marca 1916.
W 1916 roku dowodzony przez Lt. Cdr Reginalda B. Darke’a okręt należał do Jedenastej Flotylli Okrętów Podwodnych (11th Submarine Flotilla) stacjonującej w Blyth. W 11 Flotylli okręt pozostał do końca wojny. Jego zadaniem podobnie jak pozostałych okrętów klasy G było patrolowanie akwenów Morza Północnego w poszukiwaniu i zwalczaniu niemieckich U-Bootów.
27 października 1918 roku HMS G2 odebrał sygnał od niemieckiego okrętu podwodnego SM U-78. Po jego zlokalizowaniu załoga HMS G2 storpedowała U-78 w Skagerraku. Cała załoga niemieckiego okrętu wraz z kapitanem Johannem Vollbrechtem zginęła.
16 stycznia 1920 roku został sprzedany firmie Fryer z Sunderland.