HMS G9 bliźniaczy do HMS G7 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Wodowanie |
4 marca 1916 |
| Wejście do służby |
21 sierpnia 1916 |
| Wycofanie ze służby |
1 listopada 1918 |
| Los okrętu |
zatopiony Morze Północne |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
703 ton (wynurzony), |
| Długość |
57,5 m |
| Szerokość |
6,92 m |
| Zanurzenie |
4,15 m |
| Zanurzenie maksymalne |
61 m |
| Napęd | |
| dwa silniki Diesla po 800 KM, dwa silniki elektryczny po 840 KM | |
| Prędkość |
14,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
2400 Mm przy 12 węzłach na powierzchni |
| Uzbrojenie | |
| cztery wyrzutnie torpedowe 450 mm (17,7") jedna wyrzutnia torpedowa 533 mm (21") | |
| Załoga |
31 |
HMS G7 – brytyjski okręt podwodny typu G. Zbudowany w latach 1914–1916 w Armstrong Whitworth, Newcastle upon Tyne. Okręt został wodowany 4 marca 1916 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 21 sierpnia 1916.
W 1916 roku dowodzony przez Lt. Cdr Geoffreya Warburtona okręt należał do Dziesiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (10th Submarine Flotilla) stacjonującej w Tees. Jego zadaniem podobnie jak pozostałych okrętów klasy G było patrolowanie akwenów Morza Północnego w poszukiwaniu i zwalczaniu niemieckich U-Bootów.
1 listopada 1918 roku został zatopiony na Morzu Północnym.