Hadrian V, również Adrian V (łac.Hadrianus V właśc. Ottobono Fieschi; ur. ok. 1215 w Genui, zm. 18 sierpnia1276 w Viterbo) – papież w okresie od 11 lipca 1276 do 18 sierpnia 1276.
Studiował teologię w Paryżu, nic nie wiadomo jednak by uzyskał jakiś tytuł naukowy. Prawdopodobnie towarzyszył kardynałowi Ottone Tonengo w legacji do Anglii (1237–1241). Po wstąpieniu wuja na tron papieski uzyskał szereg beneficjów. Był kanonikiem kapituł w Paryżu (1244/5–1270) i Reims (1243), dziekanem kapituły w Piacenzy (1247), kanclerzem archidiecezji Reims (1243-1250) oraz archidiakonemBolonii (1244), Parmy (1248–1255) i Reims (1250–1276), posiadał także szereg pomniejszych prebend.
Na przełomie 1251/52 jego wuj, Innocenty IV mianował go kardynałem diakonem S. Adriano; począwszy od 6 lutego 1252 jego imię pojawia się wśród sygnatariuszy bulli papieskich. Był też archiprezbiterembazyliki S. Maria Maggiore (1262–1276). W latach 1265–1268 działał jako legat papieski w Anglii. W Kolegium Kardynałów uchodził początkowo za zwolennika frakcji "angielskiej", tj. opowiadającej się za powierzeniem królestwa Sycylii, kandydatowi z Anglii, jednak po roku 1261 przeszedł na stronę Andegawenów. W 1264 przez krótki czas był gubernatorem Perugii. W 1272 został mianowany protektorem zakonu humiliatów.
