Życiorys
Urodził się w Rzymie, jako syn Faustyna. Jest utożsamiany z Klemensem, o którym wspomina Paweł z Tarsu w liście do Filipian. Jest także błędnie utożsamiany z Flawiuszem Klemensem, kuzynem Domicjana. Według tradycji, potwierdzonej przez Tertuliana i Hieronima ze Strydonu, otrzymał sakrę z rąk apostoła Piotra. Klemens miał być bezpośrednim następcą Piotra, jednak w trosce o jedność wspólnoty ustąpił miejsca Linusowi, przez co nazywany jest apostołem pokoju. Początek jego pontyfikatu datuje się na ok. 88/91 rok.
Był autorem pierwszego listu Klemensa do Koryntian, w którym nawołuje mieszkańców Koryntu do przywrócenia prezbiterów, usuniętych wcześniej z urzędów. Wspomina w nim, że biskup jest przełożonym prezbiterów i diakonów. Dokument włączono przez jakiś czas do kanonu Nowego Testamentu i długo był czytany w kościołach. Klemensowi błędnie przypisywano autorstwo II-wiecznego drugiego listu Klemensa do Koryntian, III-wiecznych Pseudoklementyn i IV-wiecznych Konstytucji Apostolskich.
Zmarł około 97/99/101 roku. Informacje przekazywane w Liber Pontificalis o jego męczeńskiej śmierci należy odrzucić. Podobnie niewiarygodna jest informacja o jego zsyłce na Półwysep Krymski, gdzie miał ewangelizować i ponieść śmierć przez utopienie z przywiązaną kotwicą do szyi. W IV wieku najprawdopodobniej w miejscu jego domu, wybudowano kościół św. Klemensa. Pięćset lat później Cyryl-Konstantyn i Metody z Tesaloniki przyczynili się do sprowadzenia i złożenia tam szczątków papieża.
Kult i ikonografia
Kościół prawosławny wspomina męczennika 25 listopada/7 grudnia, tj. 7 grudnia według kalendarza gregoriańskiego, natomiast w Kościele katolickim, anglikańskim i ewangelickim – 23 listopada.
W ikonografii Klemens jest przedstawiany w papieskim stroju pontyfikalnym z kotwicą i rybą. Czasami dodany jest kamień milowy, klucze, fontanna lub książka.
