Hollandyt

Hollandyt
Ilustracja
okaz z Saksonii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

Ba(Mn4+6Mn3+2)O16

Twardość w skali Mohsa

4–6

Przełam

nierówny

Łupliwość

wyraźna/dobra, niewyraźna

Pokrój kryształu

krótkopryzmatyczny, masywny, włóknisty, pręcikowy, słupkowy

Przezroczystość

nieprzezroczysty

Układ krystalograficzny

jednoskośny

Klasa krystalograficzna

pryzmatyczny

Właściwości mechaniczne

kruchy

Gęstość

4,95 g/cm3

Właściwości optyczne
Barwa

srebrnoszara, czarna

Rysa

czarna

Połysk

metaliczny, półmetaliczny, matowy

Inne

anizotropia: silna pleochroizm: słaby

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

4.DK.05a

Hollandyt – minerał z gromady tlenków.

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy o pokroju krótkopryzmatycznym, pręcikowym, masywnym, włóknistym, rzadko słupkowym. Występuje w skupieniach groniastych i zbitych. Jest minerałem kruchym i nieprzezroczystym. Posiada metaliczny bądź matowy połysk oraz czarną rysę. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są żelazo, ołów, potas i sód.

Występowanie

Występuje w bogatych w mangan skałach zmetamorfizowanych oraz ich strefach wietrzenia. Towarzyszą mu najczęściej kwarc, goethyt, kalcyt, piroluzyt, wanadynit, limonit, romanechit, braunit i manganit.

Miejsce występowania

Występuje przede wszystkim w Australii, Austrii, Brazylii, Chinach, Czechach, Niemczech, Grecji, Indiach, we Włoszech, Japonii, Maroku, Rosji, Hiszpanii i USA (Arizona, Alabama, Nowy Meksyk). W Polsce występuje na Dolnym Śląsku w Szklarach.

hollandyt w towarzystwie wanadynitu