1 armata uniwersalna 76 mm 1 armata plot. 40 mm 2 armaty plot. 20 mm 2 wkm 12,7 mm 4 wyrzutnie pocisków pokr.Ghader(inne języki) 2 wyrzutnie pocisków plot. Mehrab (2 pociski)
„Damavand” (inna wersja polskiej transkrypcji: „Demawend”) był drugim okrętem serii irańskich lekkich fregat typu Mowj lub Moudge (w polskiej transkrypcji Modż). Ich konstrukcja wywodziła się z budowanych w Wielkiej Brytanii dla Iranu w latach 70. XX wieku fregat eksportowego typu Saam (Alvand), których projekt został zaadaptowany w Iranie na przełomie XX i XXI wieku do budowy własnych jednostek. Na skutek rozciągniętej w czasie budowy, dalsze okręty różniły się znacząco od prototypu i od siebie nawzajem. Należy zaznaczyć jednak, że z uwagi na politykę reżimu w Iranie, liczba ujawnianych informacji o konstrukcji okrętów była ograniczona, a ich poziom szczegółowości był niewielki. W Iranie okręty oficjalnie zaklasyfikowano jako niszczyciele, mimo znacznie mniejszej wielkości i słabszego uzbrojenia od współczesnych okrętów tej klasy, lecz na świecie są powszechnie uważane za fregaty rakietowe (lekkie), a w literaturze bywają nawet określane jako korwety.
Stępkę pod budowę drugiego okrętu typu położono w 2007 roku – według różnych źródeł, 23 lutego lub w dniu wodowania prototypowego „Jamarana” (28 listopada 2007). W odróżnieniu od prototypu, budowano ją w stoczni Shahid Tamiji w Bandar-e Anzali nad Morzem Kaspijskim, z przeznaczeniem dla sił Morza Kaspijskiego. Fakt rozpoczęcia budowy ujawniono jednak oficjalnie dopiero w lutym 2012 roku. Okręt, oznaczony tymczasowo jako „Jamaran-2”, zwodowano uroczyście 17 marca 2013 roku, z udziałem m.in. prezydenta Ahmadineżada. Okręt został ukończony i oddany do służby 9 marca 2015 roku. Według niektórych doniesień miał otrzymać nazwę „Velayat”, ale ostatecznie wszedł do służby pod nazwą „Damavand”, od wulkanu – najwyższego szczytu w Iranie.
Fregaty typu Mowj miały gładkopokładowy kadłub, z lądowiskiem dla śmigłowca na rufie i wydłużoną nadbudową na śródokręciu. „Damavand” zachował architekturę i sylwetkę prototypu, z klasyczną schodkową konfiguracją nadbudowy i nadbudówki na niej, z pionowymi ścianami, niewysokim masztem kratownicowym i postumentem dla radaru za nim, ale zmieniono rozmieszczenie uzbrojenia i wyposażenie.
Wyporność pełna okrętów typu Mowj wynosiła około 1500 ton. Podawane były też wartości rzędu 1400 ton lub 1372 ton. Długość wynosiła 94,5 m, szerokość 11,1 m, a zanurzenie 4,3 m. Załoga liczyła 125 osób z możliwością zakwaterowania dalszych 21.
Napęd pierwszej pary okrętów stanowiły dwa silniki wysokoprężne o mocy po 10000 KM, łącznie 20000 KM, napędzające dwie śruby. Prędkość wynosiła 28 węzłów, a zasięg 3650 mil morskich przy 18 węzłach.
Uzbrojenie
Armata 76 mm na „Damavand”„Damavand” od rufy i lądowiska śmigłowcaWidok na śródokręcie i radary
Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiło automatyczne działo uniwersalne Fajr-27 kalibru 76 mm w wieży na dziobie, będące kopią włoskiego OTO Melara 76 mm. Strzela ono pociskami o masie 6 kg z szybkostrzelnością do 50 strz./min. Donośność sięga 16 km. Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiła armata kalibru 40 mm Fath-40 w odkrytym stanowisku z tyłu nadbudowy. Uzupełniały je dwa działka Oerlikon GAM 20-B01 kalibru 20 mm. Umieszczono je na tym okręcie na nadbudówce przed kominem, a ponadto w skład uzbrojenia wchodziły dwa karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm.
Uzbrojenie rakietowe przeciw okrętom obejmowało cztery kontenerowe wyrzutnie ulepszonych w stosunku do pierwszej jednostki pocisków odrzutowych woda-wodaGhader(inne języki) (pochodna chińskich C802), skierowane po dwie na burtę. Zasięg pocisków wynosi do 200 km, a masa głowicy bojowej 165 kg. W odróżnieniu od prototypu, wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych umieszczone zostały nieco niżej, na nadbudowie, między kominem a działkiem 40 mm.
Przeciwlotnicze uzbrojenie rakietowe fregat typu Mowj stanowiły dwie wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych średniego zasięgu Mehrab, skopiowanych z amerykańskich SM-1MR Standard, umieszczone w poziomych kontenerach z unoszonymi pokrywami, w kierunku przeciwległych burt. Zasięg pocisków szacowany był na 38 km. W stosunku do prototypu zmieniono lokalizację wyrzutni, instalując je na nadbudowie przed pomostem dowodzenia. Zrezygnowano też z pocisków zapasowych, pozostawiając tylko dwa pociski.
Do zwalczania okrętów podwodnych służyły dwie potrójne wyrzutnie lekkich torped przeciw okrętom podwodnym kalibru 324 mm, w wnękach nadbudowy w części rufowej. Na okręcie mógł bazować uniwersalny śmigłowiec typu Agusta-Bell AB 212, ale bez możliwości hangarowania. Mógł on przenosić torpedy przeciw okrętom podwodnym lub pociski rakietowe AS.12(inne języki).
Wyposażenie
Wyposażenie radioelektroniczne, ulepszone w stosunku do prototypu, stanowił przede wszystkim irański radar trójwspółrzędny Asr(inne języki) z płaską anteną fazowaną. Ponadto zastosowano na szczycie masztu radar kierowania ogniem, w jajowatej osłonie, uważany za holenderski Signaal WM28 lub WM25 lub analogiczny irański. Ponadto okręt był wyposażony w radar artyleryjski Contraves Sea Hunter na dachu mostka. Okręt miał sonar z anteną podkilową, ale nie są znane szczegóły.
Służba
Ceremonia przyjęcia do służby, 9 marca 2015„Damavand” w 2017
18 października 2015 roku „Damavand” z okrętami rakietowymi „Joshan” i „Peykan” wypłynęły na 12-dniowy rejs w celu złożenia wizyty w Astrachaniu w Rosji i ćwiczeń z marynarką rosyjską, lecz planowana wizyta w drodze powrotnej w Baku została odwołana. 19 października 2016 roku natomiast „Damavand” z okrętem rakietowym „Joshan” złożyły trzydniową wizytę w Baku – pierwszą wizytę irańskich okrętów w Azerbejdżanie.
10 stycznia 2018 roku podczas sztormu w rejonie Bandar-e Anzali okręt został wyrzucony na skalisty falochron i zniszczony. Do wypadku przyczyniły się błędy nawigacyjne, a zginęło w jego trakcie dwóch członków załogi. Z fotografii wynika, że okręt został przełamany w części rufowej. Kadłub następnie pozostawał półzatopiony przez ok. sześć miesięcy.
Dowódca marynarki Iranu deklarował 5 sierpnia 2019 roku, że okręt został odbudowany. Również irańskie media twierdziły, że został podniesiony i wszedł do służby. Brak jest jednak obiektywnego potwierdzenia tego faktu. Literatura zagraniczna wiąże natomiast deklaracje o odbudowie okrętu z budową w Bandar-e Anzali w 2018 roku nowej jednostki według ulepszonego projektu, która początkowo nosiła nazwę „Damavand” i numer burtowy 77, ale ostatecznie została przemianowana na „Deylaman” (numer 78). Prawdopodobnie część wyposażenia z „Damavanda” została wykorzystana przy budowie nowych konstrukcji.
.jpg)
Marynarka Wojenna Islamskiej Republiki Iranu
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
