| rzucający obrońca/rozgrywający | ||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
24 maja 1963 | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wzrost |
191 cm | |||||||||
| Masa ciała |
86 kg | |||||||||
| Kariera | ||||||||||
| Aktywność |
1985–1999 | |||||||||
| Szkoła średnia |
Natchitoches Central (Natchitoches, Luizjana) | |||||||||
| College |
McNeese State (1981–1985) | |||||||||
| Draft |
1985, numer: 18 | |||||||||
| ||||||||||
| ||||||||||
Joe Dumars III (ur. 24 maja 1963 w Shrevenport, Luizjana) – amerykański koszykarz, grający na pozycji shooting guard (190 cm wzrostu), dwukrotny mistrz NBA z drużyną Detroit Pistons, mistrz świata z 1994.
Trafił do Detroit po ukończeniu McNeese State University w 1985, wybrany przez klub w pierwszej rundzie draftu z numerem 18. i spędził tam całą karierę koszykarską. Razem z Isiahem Thomasem, Dennisem Rodmanem czy Billem Laimbeerem tworzyli najlepszą drużynę końca lat 80., słynnych "Bad Boys" z Detroit Chucka Daly. Kulminacją kariery były dwa kolejne tytuły mistrzowskie w latach 1989 i 1990. W 1989 został wybrany MVP finału ligi, wygranego z Los Angeles Lakers 4-0. Karierę skończył w 1999
Zdaniem Michaela Jordana Dumars był najlepszym obrońcą, przeciwko jakiemu grał.
Mimo występów w klubie z Detroit, znanym z twardej gry, Dumars był zawodnikiem o dużej kulturze gry. Otrzymał pierwsze w historii wyróżnienie "NBA Sportsmanship Award", które od tej pory nosi jego imię "Joe Dumars Trophy".
Od 2000 pełni funkcję dyrektora ds. koszykarskich w swoim rodzimym klubie i walnie przyczynił się do zbudowania potęgi Pistons także w nowym tysiącleciu (m.in. mistrzostwo w 2004 i finał w 2005). Pod kierownictwem Dumarsa drużyna Pistons występuje nieprzerwanie w finale swojej konferencji od sześciu kolejnych lat (2003-2008). W 2003 został wybrany Menedżerem Roku (NBA Executive of the Year Award).
W 2006 wybrano go do Basketball Hall of Fame.
Na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.