Kariera
Stockton urodził się i dorastał w Spokane (Waszyngton), gdzie uczęszczał również do Szkoły Przygotowawczej Gonzaga. Następnie, jako student, grał w koszykówkę na Uniwersytecie Gonzaga, również w rodzinnym mieście. Został wybrany przez Jazz (16. numer ogółem) w pierwszej rundzie draftu NBA w roku 1984.
W sezonie 1987/1988 zajął drugie miejsce w głosowaniu na największy postęp sezonu NBA.
Uważany jest za jednego z najlepszych zawodników, którzy kiedykolwiek grali na pozycji rozgrywającego. Zakończył karierę, mając średnie dwucyfrowe wyniki w dwóch kategoriach – 13,1 punktu i 10,5 asysty.
W 2005 dzierżył rekord NBA w liczbie asyst w karierze (15806) oraz przechwytów w karierze (3265). W historii NBA jego wyniki zajmują pięć z sześciu czołowych miejsc na liście sezonów z największą liczbą asyst (jedno miejsce zajmuje Isiah Thomas). Stockton pobił rekord NBA w liczbie sezonów oraz meczów z rzędu rozegranych w jednej drużynie, a także zajął trzecie miejsce w liczbie rozegranych spotkań (za Kareemem Abdul-Jabbarem i Robertem Parishem). W czasie kariery opuścił tylko 22 spotkania, z czego 18 w jednym sezonie.
Wystąpił 10 razy w meczu gwiazd, a w 1993 został wybrany Najwartościowszym Zawodnikiem Meczu, razem z kolegą z drużyny Jazz, Karlem Malone’em. Zagrał w reprezentacji USA podczas Igrzysk Olimpijskich w 1992 i 1996, grając w składzie I. i III. Dream Teamu.
W trakcie kariery został wybrany dwukrotnie do Pierwszej Drużyny Ligi NBA, sześciokrotnie do Drugiej Drużyny, trzykrotnie do Trzeciej, a także pięciokrotnie do Drugiej Drużyny Najlepiej Broniących Zawodników Ligi. Najwspanialszym osiągnięciem w karierze Stocktona był mecz nr 6 finałów Konferencji Zachodniej przeciwko Houston, kiedy, rzucając nad Charlesem Barkleyem, zdobył zwycięskie punkty dla Jazz, a zespół z Utah po raz pierwszy w historii znalazł się w finałach NBA.
Przez wiele lat Stockton i Karl Malone byli numerami 1 i 2 siły uderzeniowej Jazz. Większość asyst Stocktona była rezultatem podań do Malone’a. W Salt Lake City sprzedawcy samochodów upamiętnili tę zagrywkę, nazywając ją „Stockton to Malone Honda”.
W ostrym kontraście do większości ligi małomówny Stockton ubierał się konserwatywnie poza boiskiem, wystrzegając się ekstrawagancji typowych dla wizerunku wielu zawodników. Był także ostatnim znaczącym zawodnikiem NBA, który nosił krótkie spodenki do swojego stroju. Zwyczaje te przypięły zawodnikowi etykietkę „starej szkoły”, obok jego bardzo fizycznej gry. Z drugiej strony, ankiety wśród zawodników i fanów podobnie często wymieniały jego nazwisko pośród grających najbardziej nieczysto zawodników w NBA, zazwyczaj zaraz za kolegą z drużyny, Karlem Malone’em.
Stockton ogłosił swoją emeryturę, wydając oświadczenie zamiast zwyczajowej konferencji prasowej. Jazz zorganizował mu później ceremonię odejścia, podczas której władze miasta Salt Lake City zmieniły nazwę ulicy przed frontem hali Delta Center, gdzie gra zespół Jazz, na „John Stockton Drive”, aby oddać honor jego osiągnięciom. Numer 12, z którym grał Stockton, został wycofany przez Utah Jazz podczas meczu 22 listopada 2004. Stockton razem z całą rodziną mieszka w rodzinnym mieście Spokane. Przed halą Delta Center stoi jego pomnik.
W 1996 znalazł się na liście 50 najlepszych koszykarzy w historii NBA ogłoszonej z okazji 50 lecia ligi, w 2009 zaś został członkiem Koszykarskiej Galerii Sław.
