Monosacharydy, cukry proste – węglowodany nieulegające hydrolizie na mniejsze podjednostki pod wpływem rozcieńczonych kwasów. Cząsteczka zawiera umownie co najmniej 3 atomy węgla. W rodzinie tych związków wyróżnia się tzw. monosacharydy macierzyste, czyli polihydroksyaldehydy o wzorze ogólnym H−[CHOH]n−CHO (aldozy) lub polihydroksyketony o wzorze H−[CHOH]m−CO−[CHOH]n−H (ketozy). Spełniają one zasadniczy wzór sumaryczny węglowodanów Cn(H2O)n. Ogólny termin „monosacharydy” należy traktować jako przeciwstawny do oligo- i polisacharydów, to znaczy jako określający pojedynczą jednostkę bez wiązań glikozydowych z innymi takimi samymi lub podobnymi jednostkami. Obejmuje on nie tylko aldozy i ketozy, lecz także pochodne tych związków, które nie spełniają powyższych wzorów stechiometrycznych, jak na przykład:
deoksycukry powstające przez zastąpienie jednej lub więcej grup hydroksylowych atomem wodoru. Są one najprostszymi pochodnymi monosacharydów macierzystych.
aminocukry powstające przez zastąpienie grupy hydroksylowej (w biochemii zwykle atomu C2) grupą aminową−NH2.
estry powstające przez zastąpienie atomu wodoru grupy hydroksylowej resztą kwasu, przy czym w zasadzie każda grupa hydroksylowa może brać udział w tworzeniu wiązania estrowego. W przyrodzie najczęściej występują estry z kwasem ortofosforowym, który zazwyczaj łączy się tylko z grupami hydroksylowymi pierwszego lub ostatniego atomu węgla cząsteczki monosacharydu macierzystego. Obok fosforanów monosacharydów znaczenie biologiczne mają również estry z kwasem siarkowym.
Monosacharydy macierzyste są rozpuszczalne w wodzie, mogą tworzyć kryształy, są substancjami bezwonnymi, bezbarwnymi, na ogół charakteryzują się słodkim smakiem, chociaż na przykład β-D-mannoza jest słodko-gorzka. Mogą występować w postaci pierścieniowej, jeśli mają co najmniej 4 atomy węgla w cząsteczce.
Wszystkie monosacharydy można podzielić ze względu na liczbę atomów węgla:
↑Monosaccharide, [w:] A Dictionary of Chemistry, JohnJ.Daintith (red.), wyd. 6, Oxford: Oxford University Press, 2008, s. 360, ISBN978-0-19-920463-2.
12P-102 Nomenklatura węglowodanów, [w:] Henri A.H.A.FavreHenri A.H.A., Warren H.W.H.PowellWarren H.W.H., Nomenklatura związków organicznych. Rekomendacje IUPAC i nazwy preferowane 2013, Komisja Terminologii Chemicznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego (tłum.), wyd. 3, Narodowy Komitet Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej, [2017], s. 1284 [zarchiwizowane 2025-12-02].
Rozdz. 9 Węglowodany, [w:] BronisławB.FilipowiczBronisławB., WładysławW.WięckowskiWładysławW., Biochemia, wyd. 6, t. 1 Wprowadzające wiadomości z chemii ogólnej, składniki chemiczne ustrojów, metabolizm (enzymy), Warszawa–Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, ISBN83-01-00842-3.
↑ElisabethE.PercivalElisabethE., The Monosaccharides, [w:] MarcelM.Florkin, Elmer H.E.H.Stotz, Comprehensive Biochemistry, t. 5 Carbohydrates, Amsterdam–London–New York: Elsevier, 1963, s. I-1, I-16, ISBN978-1-4832-2220-2, LCCN62-10359(ang.).
↑SławomirS.JaroszSławomirS., StanisławS.SkóraStanisławS., IzabelaI.KościołowskaIzabelaI., Convenient approach to higher carbon sugars. First synthesis of the free C12-sugar: D-erythro-L-manno-D-manno-dodecose, „Carbohydrate Research”, 338 (5), 2003, s. 407–413, DOI:10.1016/S0008-6215(02)00484-6, PMID:12559742(ang.).