Po zakończeniu I wojny światowej George Parnall opuścił kierownictwo spółki Parnall & Sons Limited i w 1919 roku założył nową firmę George Parnall and Company z siedzibą w Bristolu. Nowe przedsiębiorstwo powróciło do produkcji lotniczej, koncentrując się na bardziej zaawansowanych konstrukcjach wojskowych.
Bezpośrednim impulsem do powstania samolotu Puffin była specyfikacja RAF Type 21, opublikowana w 1920 roku, która określała zapotrzebowanie na eksperymentalny wodnosamolot zdolny do prowadzenia działań myśliwsko-rozpoznawczych z pokładów lotniskowców. Jedynym konkurentem Parnalla w tym postępowaniu była wytwórnia Fairey z konstrukcją Pintail.
Konstruktorem Puffina był inż. Harold Bolas, który w 1920 roku dołączył do firmy George’a Parnalla i objął funkcję szefa zespołu konstruktorów lotniczych. Zbudowano trzy prototypy, oznaczone numerami wojskowymi N136–N138.
Pierwszy lot Puffina odbył się 19 listopada 1920 r. na Isle of Grain, za sterami podtypu zasiadł pilot doświadczalny kmdr. Norman Macmillan. Próby w locie wykazały poważne problemy z własnościami pilotażowymi, w szczególności niestabilność w osi podłużnej oraz trudności przy starcie z wody. Pomimo licznych modyfikacji program zakończono bez wdrożenia samolotu do służby liniowej. Maszyny przekazano RAF, który wykorzystywał je do testów.
Konstrukcja
Puffin ze złożonymi skrzydłami
Parnall Puffin był dwupłatowymwodnosamolotem o konstrukcji całkowicie drewnianej. Skrzydła tworzyły komorę płatów usztywnioną zastrzałami łączącymi płaty z kadłubem i naciągami wykonanymi z drutów. Skrzydła były składane wzdłuż kadłuba, co ułatwiało hangarowanie na pokładach lotniskowców.
Kadłub mieścił dwie oddzielne kabiny – przednią dla pilota oraz tylną dla obserwatora-strzelca. Fotel pilota miał regulowaną pozycję w celu poprawy widoczności z kabiny. Nietypowym rozwiązaniem było umieszczenie statecznika pionowego i steru kierunku pod ogonową częścią kadłuba, co zapewniało obserwatorowi niemal nieograniczone pole ostrzału i obserwacji w tylnej półsferze.
Samolot posiadał centralny pływak główny oraz dwa pływaki pomocnicze zamontowane pod dolnym płatem. Pływak centralny był wydłużony i masywny, co miało poprawić stateczność podczas startu i lądowania na wodzie, jednak w praktyce powodowało znaczne problemy hydrodynamiczne. Na końcu pływaka znajdował się ster wodny, istniała również możliwość zainstalowania na pływaku kół podwozia. Za pomocą ręcznego mechanizmu koła można było podnieść.
Całkowita długość samoloty wynosiła 9,14 m, rozpiętość 12,19 m, wysokość 3,51 m. Całkowita masa wynosiła 2256 kg, samolot osiągał prędkość maksymalną 177 km/h oraz osiągał pułap praktyczny około 3048 m. Uzbrojenie stanowił stały karabin maszynowy Vickers kal. 7,7 mm obsługiwany przez pilota oraz ruchomy Lewis kal. 7,7 mm obserwatora
