Historia
Bezpośrednim impulsem do rozpoczęcia prac nad samolotem były pierwsze naloty niemieckich sterowców L3 i L4 na Wyspy Brytyjskie w styczniu 1915 r., które ujawniły nieskuteczność dotychczasowych środków brytyjskiej obrony przeciwlotniczej. Admiralicja brytyjska uznała wówczas samolot za najskuteczniejsze narzędzie walki ze sterowcami i ogłosiła konkurs na specjalistyczny jednomiejscowy samolot patrolowy zdolny do szybkiego wznoszenia się powyżej pułapu lotu Zeppelinów oraz do przeprowadzania na nie skutecznego ataku z góry.
Wytwórnia Parnall przedstawiła własny projekt nazwany Scout, znany również jako Zepp-Chaser. Był to pierwszy samodzielny projekt lotniczy firmy, a nie adaptacja istniejącej konstrukcji. Prace konstrukcyjne prowadził Adolf Camden Pratt, opierając się na koncepcjach opracowanych przez Keitha Daviesa, pilota testowego wytwórni.
Admiralicja zamówiła dwa prototypy, mające oznaczenia wytwórni N505 i N506. Pierwszy z nich, napędzany silnikiem Sunbeam Maori II, wykazał podczas badań statycznych nadmierne przeciążenie konstrukcji i został uznany za niebezpieczny do lotów. Drugi prototyp, planowany do wyposażenia w silnik Rolls-Royce Falcon I, nie został ukończony, a całość programu zakończono w 1917 r. bez skierowania samolotu do produkcji seryjnej.
Konstrukcja
Jednomiejscowy dwupłat o konstrukcji drewnianej, z płatami o różnej rozpiętości. Górny płat, o rozpiętości 13,4 m, osadzono nad kadłubem, natomiast dolny (o rozpiętości 12,2 m) umieszczono pod nim i cofnięto względem górnego o około połowę jego szerokości. Oba płaty połączono z kadłubem za pomocą zastrzałów w kształcie litery „N” oraz systemu dodatkowych cięgien. Powierzchnia nośna wynosiła 47,9 m².
Kadłub, o długości 7,1 m, miał klasyczną kratownicową konstrukcję drewnianą. Na krawędzi spływu górnego płata wykonano wycięcie ułatwiające pilotowi wsiadanie oraz poprawiające widoczność do przodu i ku górze. Usterzenie klasyczne, z poziomym statecznikiem o dużej powierzchni, zamontowano na końcu kadłuba.
Podwozie było stałe, dwukołowe, pod ogonem znajdowała się płoza ogonowa. Samolot wyposażono w dwułopatowe śmigło drewniane o stałym skoku.
Napęd pierwszego prototypu stanowił 12-cylindrowy, silnik rzędowy Sunbeam Maori II chłodzony cieczą, o mocy 250 KM. Prędkość maksymalna wynosiła 183 km/h na poziomie morza. Rozważano również zastosowanie silnika Rolls-Royce Falcon I o mocy 190 KM. Chłodnicę cieczy umieszczono pod kadłubem. Pułap praktyczny wynosił około 3048 m.
Uzbrojenie składało się z jednego karabinu maszynowego Lewis kalibru 7,7 mm, zamontowanego na prawej burcie kabiny pilota pod kątem około 45°, co umożliwiało prowadzenie ognia w trakcie ataku w locie nurkowym na sterowiec. Samolot był pomalowany na czarno, z przeznaczeniem do nocnych lotów przechwytujących.
