Pe-2

Pe-2
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Producent

Zakłady Lotnicze Irkut
Zakłady Lotnicze Rostvertol, Kazańska Fabryka Śmigłowców, Ułan Udejski Zakład Lotniczy

Konstruktor

Władimir Pietlakow

Typ

samolot bombowy i rozpoznawczy

Konstrukcja

dwusilnikowy dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabiny zakryte, podwozie chowane w locie

Załoga

trzy osoby

Historia
Data oblotu

15 grudnia 1940

Lata produkcji

styczeń 1941 – grudzień 1945

Wycofanie ze służby

1950 (ZSRR)
1952 (Polska)

Liczba egz.

11 070

Dane techniczne
Napęd

2 × 12-cylindrowy silnik widlasty
Klimow WK-105RA

Moc

820 kW (1100 KM)

Wymiary
Rozpiętość

17,13 m

Długość

12,66 m

Wysokość

4,00 m

Powierzchnia nośna

40,5 m²

Masa
Własna

5950 kg

Startowa

7536 kg

Osiągi
Prędkość maks.

540 km/h
nad ziemią 452 km/h

Prędkość wznoszenia

na wysokość 5000 m:
7 min

Pułap

8800 m

Zasięg

1315 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
– 4 × km SzKAS kal. 7,62 mm
lub km UBT kal. 12,7 mm
i km UBS kal. 12,7 mm
i 2 × km SzKAS kal. 7,62 mm
– 600–1000 kg bomb
Użytkownicy
ZSRR, Finlandia, Polska, Bułgaria, Jugosławia, Czechosłowacja
Rzuty
Rzuty samolotu

Pe-2 (ros. Пе-2, potocznie zw. peszka) – trzymiejscowy nurkujący samolot bombowy produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej. Samolot został zaprojektowany w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym 29. Jego głównym konstruktorem był Władimir Pietlakow.

Pe-2

Początki konstrukcji sięgają prototypu myśliwca wysokościowego WI-100, oblatanego 22 grudnia 1939 roku. W czerwcu 1940 roku zapadła decyzja o zbudowaniu na jego bazie szybkiego bombowca nurkującego PB-100. Konstrukcję przebudowano do postaci bombowca nurkującego PB-100 z trzema członkami załogi w miejsce dwóch, z niehermetyzowaną kabiną, z silnikami dostosowanymi do działania na mniejszych wysokościach i ze zróżnicowanym uzbrojeniem i z komorą bombową. Prototyp PB-100 powstał z przebudowy drugiego WI-100 i oblatany został 15 grudnia, do końca 1940 roku wyprodukowano tylko 2 egzemplarze. Jeszcze w tym samym miesiącu podjęto decyzję, by PB-100 z niewielkimi zmianami natychmiast skierować do produkcji jako Pe-2. Łącznie w czasie wojny wyprodukowano 11 070 Pe-2 w wersjach: bombowej, rozpoznawczej i szkolnej. Był on w ten sposób najliczniej występującym samolotem radzieckiego lotnictwa bombowego.

Ze względu na pierwotny projekt samolotu, Pe-2 miał wąski kadłub, niepozwalający na zabranie dużego ładunku bomb do powstałej komory bombowej. W efekcie normalny udźwig wynosił 600 kg, a maksymalny – 1000 kg, jednak w praktyce udźwig wynosił nieco ponad 500 kg. Samolot miał rozliczne wady: dużą prędkość lądowania, liczne przypadki samozapłonu i niedostateczną stateczność podłużną. Zaletą była dość wysoka odporność płatowca na uszkodzenia, o ile nie doszło do pożaru paliwa; lepsza niż bombowca SB.

Pe-2FT w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie

Niezbyt udana była również wersja nocnego myśliwca. Zamontowany radar zajmował tak dużo miejsca, że nie było miejsca dla strzelca-radiotelegrafisty, a urządzenie miało niewielki zasięg i dużą martwą strefę oraz było podatne na zakłócenia z ziemi. W toku użytkowania Pe-2 w charakterze myśliwca nocnego nie osiągnięto żadnych sukcesów.

Konstruktor samolotu Władimir Petlakow zginął 12 stycznia 1942 roku w katastrofie samolotu Pe-2, którym leciał jako pasażer. Od 29 czerwca 1943 roku głównym konstruktorem samolotu został Władimir Miasiszczew.

Pe-2FT

Silnik WK-105PF (M-105) eksponowany w MLP w Krakowie

Pierwotna wersja Pe-2 została od 1942 roku zastąpiona przez Pe-2FT. Nowa maszyna posiadała lepsze uzbrojenie obronne (pojedyncze karabiny maszynowe 7,62 mm w wieżyczce grzbietowej i po każdej stronie belki ogonowej), usunięto z niej podskrzydłowe hamulce aerodynamiczne, zmniejszono przeszklenie przedniej części kadłuba, w lutym 1942 roku zaś możliwe stało się wyposażenie samolotu w mocniejsze silniki. W wyniku dalszych prac rozwojowych powstały takie wersje jak: samolot rozpoznania fotograficznego dalekiego zasięgu Pe-2R, ze zbiornikami o większej pojemności, samolot szkolny UPe-2 z przebudowaną kabiną i podwójnymi przyrządami pilotażowymi, wielozadaniowy samolot myśliwski Pe-3 uzbrojony w działka 20 mm i dwa karabiny maszynowe 12,7 mm na dolnym i górnym stanowisku strzeleckim oraz prowadnice dla pocisków rakietowych 132 mm. Istniało także wiele wersji eksperymentalnych.

Pe-2 był także obiektem doświadczeń z zastosowaniem silników rakietowych od października 1943 r. Osiągnięto prędkość większą o 92 km/godz. od pierwotnej.

Wersje

W muzeach

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Sztemienko 1969 ↓, s. 36.
  2. 1 2 Cieślak 2018 ↓, s. 33-35.
  3. ↑ Sołonin 2009 ↓, s. 304.
  4. ↑ Sołonin 2009 ↓, s. 266.
  5. ↑ Sołonin 2009 ↓, s. 265.
  6. 1 2 Cieślak 2018 ↓, s. 29.
  7. ↑ Grupa Rekonstrukcji Historycznej FESTUNG BRESLAU [online], www.festungbreslau.wroclaw.pl [dostęp 2017-11-25].
  8. ↑ Stefan Przesmycki: Bombardowanie Lublina przez lotnictwo sowieckie 11 maja 1944. 2009. ISBN 978-83-925400-8-3.
  9. ↑ Cieślak 2018 ↓, s. 39-40.
  10. ↑ Cieślak 2018 ↓, s. 37.

Bibliografia

Linki zewnętrzne