Philipsbornit

Philipsbornit

okaz z Hiszpanii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	PbAl3(AsO4)(AsO3OH)(OH)6
Twardość w skali Mohsa	4,5
Przełam	muszlowy
Pokrój kryształu	pseudosześcienny romboedralny
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający
Układ krystalograficzny	trygonalny
Gęstość	5,39 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa	biała, żółta, zielona, szara, jasnoniebieska; bezbarwny
Rysa	biała
Połysk	szklisty
Współczynnik załamania	1,790–1,793 (jednoosiowy)
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.BL.10

Philipsbornit – rzadki minerał z klasy arsenianów.

Właściwości

Krystalizuje w układzie trygonalnym. Wykształca kryształy o pokroju pseudosześciennym romboedralnym. Występuje w formie masywnych i ziemistych skorup. Jest minerałem przeświecającym do przezroczystego i o muszlowym przełamie. Posiada szklisty połysk i białą rysę.

Występowanie

Jest minerałem wtórnym występującym w strefach utleniania hydrotermalnych złóż polimetalicznych. Towarzyszą mu zwykle krokoit, gorceiksyt, hidalgoit, mimetyt, duftyt, karminit, malachit, bayldonit, connelit, petterdyt, tsumcoryt, hematyt, kwarc, azuryt oraz osarizawait.

Miejsce występowania

Występuje w Australii (Nowa Południowa Walia, Tasmania), Austrii, Belgii (Walonia), Chile (Atakama), Czechach, we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), na Węgrzech, we Włoszech (Lombardia, Sardynia), Japonii, Nambii (Tsumeb), Norwegii, Portugalii, Rosji, na Słowacji, RPA, Hiszpanii (Andaluzja), Szwajcarii, Tajlandii, Zimbabwe, Anglii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w okolicach Rędzin i Kletna.

Przypisy