| Ptenochirus | |||
| W.C.H. Peters, 1861 | |||
Piżmolot duży (P. jagori) na ilustracji z 1899 roku | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj |
piżmolot | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Pachysoma (Ptenochirus) jagorii W.C.H. Peters, 1861 | |||
| Gatunki | |||
| |||
Piżmolot (Ptenochirus) – rodzaj latających ssaków z podrodziny Cynopterinae w obrębie rodziny rudawkowatych (Pteropodidae).
Rodzaj obejmuje gatunki występujące endemicznie w Filipinach.
Długość ciała (bez ogona) 71–127 mm, długość ogona 3–18 mm, długość ucha 13–25 mm, długość tylnej stopy 12–22 mm, długość przedramienia 47–91 mm; masa ciała 16–97 g.
Rodzaj zdefiniował w 1861 roku niemiecki zoolog Wilhelm Peters w artykule zatytułowanym Sprawozdanie na temat ssaków z rzędu naczelnych, nietoperzy futrzastych i jaszczurek zebranych dotychczas przez pana F. Jagora w Malakce, na Borneo, Jawie i Filipinach, opublikowanym w czasopiśmie „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) piżmolot duży (P. jagori).
Ptenochirus: gr. πτην ptēn, πτηνος ptēnos ‘skrzydlaty’; χειρ kheir, χειρος kheiros ‘dłoń, ręka’.
Do rodzaju należą następujące gatunki:
| Grafika | Gatunek | Autor i rok opisu | Nazwa zwyczajowa | Podgatunki | Rozmieszczenie geograficzne | Podstawowe wymiary | Status IUCN |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Ptenochirus jagori | (W.C.H. Peters, 1861) | piżmolot duży | gatunek monotypowy | Środkowe i Wschodnie Visayas (Samar, Biliran, Leyte i Bohol), Dinagat i Mindanao; zakres wysokości: 0–1600 m n.p.m. | DC: 10,4–11,3 cm DO: 0,7–1,2 cm DP: 7–7,8 cm MC: około 50 g |
LC | |
| Ptenochirus minor | Yoshiyuki, 1979 | piżmolot mały | gatunek monotypowy | szeroko rozpowszechniony (za wyjątkiem obszaru Palawanu), włącznie z wyspami Babuyan (Camiguin) i Archipelagiem Sulu (Bongao i Songa-Songa); zakres wysokości: 0–1950 m n.p.m. | DC: 11,4–12,7 cm DO: 0,6–1,8 cm DP: 7,6–9,1 cm MC: 62–97 g |
LC | |
| Ptenochirus wetmori | (E.H. Taylor, 1934) | bezogoniec obrożny | gatunek monotypowy | Mindanao; zakres wysokości: 800–1200 m n.p.m. | DC: 7,1–7,6 cm DO: 0,3–0,5 cm DP: 4,7–5,2 cm MC: 16–21 g |
VU |
Kategorie IUCN: LC – gatunek najmniejszej troski, VU – gatunek narażony.
Kladogram za Almeida et al., 2020, zmodyfikowany