Plumbogumit

Plumbogumit
Ilustracja
niebieski plumbogumit z Chin
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

PbAl3(PO4)(PO3OH)(OH)6

Twardość w skali Mohsa

4–5

Przełam

nierówny/nieregularny, półmuszlowy

Łupliwość

brak

Pokrój kryształu

pryzmatyczny

Układ krystalograficzny

trygonalny, heksagonalny

Właściwości mechaniczne

kruchy

Gęstość

4,01 g/cm3

Właściwości optyczne
Barwa

jasnoniebieska, szarobiała, żółtoszara, żółta, żółtobrązowa, czerwonobrązowa, zielonkawa, niebieskawa, ciemnoniebieskoszara

Rysa

bezbarwna, biała

Połysk

szklisty, żywiczny, matowy

Współczynnik załamania

1,653–1,704 (jednoosiowy)

Inne

dwójłomność: 0,024

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

8.BL.10

Plumbogumit – minerał, będący uwodnionym fosforanem.

Właściwości

Krystalizuje w układzie trygonalnym. Rzadko tworzy kryształy pryzmatyczne. Występuje zazwyczaj w skupieniach groniastych, nerkowatych, stalaktytowych, masywnych, naciekowych lub kulistych. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do półprzezroczystego. Posiada biała rysę oraz żywiczny bądź matowy połysk. Częstymi zanieczyszczeniami są gal i żelazo. Czasem występuje jako pseudomorfoza po barycie lub piromorficie.

Występowanie

Występuje jako wtórny minerał w utlenionych złożach ołowiu. Spotykany także w polimetalicznych żyłach i aluwiach. Towarzyszą mu piromorfit, kwarc, mimetyt, baryt, duftyt, cerusyt, anglezyt, wulfenit, goethyt i stolzyt.

Miejsce występowania

Występuje w Czechach, Australii, Austrii, Boliwii, Niemczech, we Francji, Włoszech, Portugalii, Hiszpanii, Chinach, Wielkiej Brytanii (Anglia, Szkocja) i USA (Nowy Meksyk, Arizona, Kalifornia). W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w Szklarach oraz w Tatrach.

w towarzystwie mimemtytu z Anglii