niebieski plumbogumit z Chin | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
PbAl3(PO4)(PO3OH)(OH)6 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4–5 |
| Przełam |
nierówny/nieregularny, półmuszlowy |
| Łupliwość |
brak |
| Pokrój kryształu |
pryzmatyczny |
| Układ krystalograficzny |
trygonalny, heksagonalny |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
4,01 g/cm3 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
jasnoniebieska, szarobiała, żółtoszara, żółta, żółtobrązowa, czerwonobrązowa, zielonkawa, niebieskawa, ciemnoniebieskoszara |
| Rysa |
bezbarwna, biała |
| Połysk |
szklisty, żywiczny, matowy |
| Współczynnik załamania |
1,653–1,704 (jednoosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,024 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.BL.10 |
Plumbogumit – minerał, będący uwodnionym fosforanem.
Krystalizuje w układzie trygonalnym. Rzadko tworzy kryształy pryzmatyczne. Występuje zazwyczaj w skupieniach groniastych, nerkowatych, stalaktytowych, masywnych, naciekowych lub kulistych. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do półprzezroczystego. Posiada biała rysę oraz żywiczny bądź matowy połysk. Częstymi zanieczyszczeniami są gal i żelazo. Czasem występuje jako pseudomorfoza po barycie lub piromorficie.
Występuje jako wtórny minerał w utlenionych złożach ołowiu. Spotykany także w polimetalicznych żyłach i aluwiach. Towarzyszą mu piromorfit, kwarc, mimetyt, baryt, duftyt, cerusyt, anglezyt, wulfenit, goethyt i stolzyt.
Występuje w Czechach, Australii, Austrii, Boliwii, Niemczech, we Francji, Włoszech, Portugalii, Hiszpanii, Chinach, Wielkiej Brytanii (Anglia, Szkocja) i USA (Nowy Meksyk, Arizona, Kalifornia). W Polsce spotykany na Dolnym Śląsku w Szklarach oraz w Tatrach.
