Queen of the Rodeo

Queen of the Rodeo
Wykonawca utworu
z albumu The Treehouse Tapes
Alice N’ Chains, Alice in Chains
Wydany

1988

Nagrywany

1986 w Music Bank, Seattle
1988 w Treehouse Studio, Issaquah

Gatunek

country • country metal • country punk • glam metal • metal psychodeliczny

Długość

3:54

Twórca

Layne Staley • Jet Silver

Queen of the Rodeo – utwór amerykańskiego zespołu muzycznego Alice N’ Chains. Tekst napisał Layne Staley, a muzykę skomponował Jet Silver. Pierwsze nagranie zrealizowano w 1986. Dwa lata później zespół Alice in Chains ponownie go zarejestrował, a nagranie zamieszczono na albumie demo The Treehouse Tapes (1988).

Utwór charakteryzuje się zróżnicowanym tempem; od wolniejszych, utrzymanych w gatunku country spokojniejszych elementów, po dynamiczne i szybkie wstawki, zahaczające o country punk i glam metal. Tekst ma charakter żartobliwy i opowiada o geju biorącym udział w rodeo.

W późniejszych latach koncertową wersję nagrania zamieszczono na dwóch wydawnictwach Alice in Chains: Music Bank (1999) i Live (2000).

Historia powstania i nagrania

Utwór został nagrany przez zespół Alice N’ Chains (na zdj. w 1987)

Utwór „Queen of the Rodeo” został napisany na przełomie jesieni i zimy 1986, w czasie, gdy Layne Staley występował w glammetalowym zespole Alice N’ Chains. Muzykę skomponował Jet Silver, ówczesny przyjaciel muzyka oraz wokalista hardrockowej formacji The Gang Bang. Tim Branom wspominał:

Oni siedzieli przy pianinie, a ja byłem razem z nimi w Music Bank. Była mniej więcej druga lub trzecia nad ranem gdy ukończyli tę piosenkę i było to całkiem zabawne.

Według basisty Morgena Gallaghera (występował w zespole Sleze) okoliczności powstania utworu były inne. Jak przekonywał piosenka miała być prezentem od Silvera na urodziny Staleya. Zagrał mu ją w swoim domu w West Seattle(inne języki). Usłyszawszy utwór Staley wyrażał o nim pozytywną opinię, wobec czego Silver miał powiedzieć: „Dobra, w takim razie jest twój” „Na początku była tylko pierwsza zwrotka i refren, a drugą zwrotkę dopisaliśmy już razem z Layne’em. To fajny kawałek; po prostu go dokończyliśmy” – wspominał Gallagher.

Nagranie studyjne(inne języki) utworu zostało zarejestrowane w 1988 przez członków Alice in Chains (występujących w owym czasie pod nazwą Diamond Lie). Sesja do pierwszego dema grupy odbyła się w pomieszczeniu Treehouse, które było zaadaptowane na studio nagrań i należało do producenta PC Ring w Issaquah w stanie Waszyngton.

Tekst i muzyka

Autorem tekstu jest Staley. Słowa mają charakter żartobliwy, i opowiadają o geju biorącym udział w rodeo. Magazyn „Spin” nazwał utwór homofobiczną wersją piosenki „I’m a Boy(inne języki)” The Who. Dziennikarz Jeff Gilbert przekonywał, że żartobliwy charakter utworu idealnie pasował do drwienia z samych siebie.

„Queen of the Rodeo”, którego brzmienie jest pastiszem country, charakteryzuje się częstymi zmianami tempa, od spokojniejszych i wolniejszych, utrzymanych w stylu country elementów, po szybsze oraz bardziej dynamiczne metalowe wstawki, zahaczające o country punk. Utwór zawiera również solówkę gitarową.

Wydania i promocja

Nagranie studyjne „Queen of the Rodeo” wydano na demie The Treehouse Tapes (1988) Alice in Chains. Stacja radiowa KISW(inne języki) z Seattle była pierwszą rozgłośnią, która emitowała utwór na swojej antenie.

Koncertowe nagranie „Queen of the Rodeo”, zarejestrowane 5 listopada 1990 w Dallas w stanie Teksas, zamieszczono na retrospekcyjnym box secie Music Bank (1999) i albumie Live (2000).

Odbiór

Utwór był regularnie grany na koncertach Alice in Chains (na zdj. w 1988) w pierwszych latach działalności zespołu

Odbiór krytyczny

Jędrzej Sołtysiak z portalu rockmetal.pl, recenzując album Live (2000), przyznał, że utwór ma posmak południa Stanów Zjednoczonych oraz, że brzmi jak metalowe country. Wstawki muzyki country z metalowymi i dynamicznymi elementami określił mianem ciekawej hybrydy.

Wykonania koncertowe

„Queen of the Rodeo był regularnie grany na koncertach Alice N’ Chains od 1987. Gitarzysta zespołu Nick Pollock(inne języki) wspominał, że „często graliśmy ten numer w starym składzie Alice N’ Chains. Publiczność bardzo go lubiła, bo był to doprawdy absurdalny kawałek”. Wykonując utwór Staley zakładał na głowę kowbojski kapelusz i wciskał swoje jeansy w kowbojki(inne języki). Gilbert przyznawał, że był to jeden z glamowych hitów Alice N’ Chains.

Premierowe wykonanie na żywo przez Alice in Chains, grającego w owym czasie pod nazwą Diamond Lie, miało miejsce 15 stycznia 1988 w Kane Hall na Uniwersytecie Waszyngtońskim (UW) w Seattle. Był to pierwszy oficjalny koncert zespołu. Muzycy wykonali utwór na scenie z gościnnym udziałem Pollocka. Jerry Cantrell wspominał, że „ta piosenka w okresie kiedy zaczynaliśmy grać ze sobą, była bardzo znana. Pamiętam jak ludzie na koncertach czekali właśnie na nią”. 21 sierpnia 1990 została wykonana podczas koncertu promującego wydanie debiutanckiego albumu studyjnego Facelift (1990), który odbył się w Off Ramp Cafe w Seattle.

22 grudnia muzycy zagrali utwór podczas koncertu w Moore Theatre w Seattle, który był nagrywany. Zapis występu opublikowano na VHS Live Facelift (1991), lecz piosenki nie uwzględniono na wydawnictwie.

Personel

Opracowano na podstawie materiału źródłowego:

Uwagi

  1. ↑ Dotyczy nagrania koncertowego zamieszczonego na albumie Music Bank (1999).

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 de Sola 2015 ↓, s. 45.
  2. 1 2 Prato 2009 ↓, s. 221.
  3. 1 2 3 4 de Sola 2015 ↓, s. 73.
  4. 1 2 3 4 5 6 Jędrzej Sołtysiak: Alice in Chains – „Live”. rockmetal.pl, 2010-03-15. [dostęp 2015-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-25)]. (pol.).
  5. 1 2 3 Phil West: Alice in Chains Forgoes The Excess. The Seattle Times, 1990-12-24. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-14)]. (ang.).
  6. 1 2 3 Yarm 2019 ↓, s. 167.
  7. 1 2 Kelsey Chapstick: See Alice in Chains Play Raucous „We Die Young” at 1990 ‘Facelift’ Release Show. Revolver, 2019-08-21. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-09-06)]. (ang.).
  8. 1 2 3 4 5 6 7 Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
  9. ↑ de Sola 2015 ↓, s. 41.
  10. ↑ Yarm 2019 ↓, s. 172.
  11. 1 2 Prato 2009 ↓, s. 219.
  12. ↑ Music Bank. „Spin”, s. 230, grudzień 1999. ISSN 0886-3032.
  13. 1 2 Babula 2006 ↓, s. 74.
  14. 1 2 3 Babula 2018 ↓, s. 57.
  15. ↑ Margaret Moser: Review: Alice in Chains Music Bank (Columbia). The Austin Chronicle, 1999-12-17. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-09)]. (ang.).
  16. ↑ Poligrafia dołączona do albumu Live; wyd. Columbia, nr kat. 85274.
  17. ↑ Babula 2006 ↓, s. 75.
  18. ↑ Alice in Chains – Live. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-08)]. (ang.).
  19. ↑ Yarm 2019 ↓, s. 168.
  20. ↑ de Sola 2015 ↓, s. 73–74.
  21. ↑ Thompson 2021 ↓, s. 66.
  22. ↑ Prato 2009 ↓, s. 263; de Sola 2015 ↓, s. 136–137; Thompson 2021 ↓, s. 79.
  23. ↑ Poligrafia dołączona do VHS Live Facelift; wyd. SMV Enterprises, nr kat. 14V-49081.
  24. ↑ Alice in Chains – Live Facelift. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-09)]. (ang.).
  25. ↑ Babula 2018 ↓, s. 58.

Bibliografia

Linki zewnętrzne