Robert Wyatt (2006) | |
| Imię i nazwisko |
Robert Ellidge Wyatt |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
28 stycznia 1945 |
| Instrumenty |
perkusja, instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe, trąbka |
| Zawód |
muzyk |
| Aktywność |
od 1962 |
| Wydawnictwo |
Probe, CBS, Cuneiform, Hannibal, Domino |
| Powiązania |
The Wilde Flowers, Centipede, Henry Cow, Mike Oldfield, Kevin Ayers, Fred Frith, Daevid Allen, Hugh Hopper, Mike Ratledge, Brian Hopper, Richard Sinclair, Andy Summers, Syd Barrett, Pye Hastings, Elton Dean, Nick Evans, Lyn Dobson, Marc Charig, Keith Tippett, Kevin Coyne, Nick Mason |
| Zespoły | |
| Soft Machine (1966–1968, 1969–1971) Matching Mole (1971–1972, 1973) | |
| Strona internetowa | |
Robert Ellidge Wyatt (ur. 28 stycznia 1945 w Bristolu) – brytyjski muzyk, wokalista, autor tekstów, kompozytor, współtwórca brytyjskiego progresywnego rocka oraz sceny Canterbury.
Ellidge urodził się w Bristolu w Somerset w Wielkiej Brytanii. Jednak wkrótce rodzina przeprowadziła się do West Dulwich w Londynie, gdzie przebiegło jego wczesne dzieciństwo.
Ojciec – George Ellidge – otrzymał tytuł magistra j. angielskiego i muzyki w Christ’s College w Cambridge oraz ukończył prawo na Uniwersytecie Liverpoolskim. Grał na fortepianie i słuchał wszelkiego rodzaju muzyki od klasycznej, poprzez operę, jazz aż do współczesnej – Szostakowicza, Bartóka i Hindemitha.
Matka – Honor Wyatt – była dziennikarką, nauczycielką i prowadziła programy radiowe. Było to drugie małżeństwo dla obojga.
Należeli do brytyjskiej średniej klasy i po przeprowadzeniu się do zabytkowego i konserwatywnego Canterbury odróżniali się od reszty społeczeństwa niezwykłym liberalizmem, w którym dorastał Robert. Byli oboje wielkimi zwolennikami socjalizmu. Matka była bardzo zaprzyjaźniona z pisarzem Robertem Gravesem i Robert często bywał u niego w domu na Majorce.
Do szkoły „Simon Langton” Robert chodził razem z rówieśnikiem Hugh Hopperem, Dave’em Sinclairem i starszymi o dwa lata bratem Hugh Brianem Hopperem i Michaelem Ratledge’em.
Wychowany w wysokiej kulturze ale i liberalizmie Robert zaczął grać w zespole skiffle'owym, który odbywał próby w piwnicy w 14-pokojowym domu rodziców Roberta noszącym nazwę Wellington House. Było to dla niego wyrazem buntu.
Pod koniec 1960 r. w ich domu zamieszkał 21-letni gitarzysta Australijczyk Daevid Allen, dla którego zwrotnym momentem w rozwoju muzycznym było wysłuchanie albumu Sun Ra. Allen wywarł olbrzymi wpływ na 16-letniego Roberta zapoznając go z nowym jazzem, marihuaną i odpowiednim, cyganeryjnym stylem życia.
Mniej więcej w tym samym czasie poznał Roberta Kevin Ayers, który zaczął bywać w Weelington House zafascynowany panującą tam intelektualną atmosferą, tym o czym się tam dyskutowało i muzyką, której się tam słuchało.
W październiku 1961 r. Allen poznał w Paryżu amerykańskiego perkusistę George’a Neidorfa, z którym przybył do Wellington House, w którym Neidorf także zamieszkał. Aby się odwdzięczyć zaczął uczyć Roberta gry na perkusji. Robert stał się już multiinstrumentalistą; grał na perkusji, instrumentach klawiszowych i dętych – głównie trąbce.
Chociaż Robert, dzięki bardzo dobrze zdawanym egzaminom, miał otwartą karierę uniwersytecką, postanowił pójść zupełnie inną drogą. W Boże Narodzenie 1961 r. opuścił szkołę i wyruszył z Neidorfem i jego przyszłą żoną Pry Phippard (byłą dziewczyną Allena) w planowaną na dwuletnią wędrówkę. Zwiedzili Francję, Hiszpanię i przybyli na Majorkę. Robert Graves – sam wielki miłośnik nowego jazzu – pochwalił jego rezygnację z kariery akademickiej i zamiar zostania perkusistą. Pasierb Gravesa Ramon Farran także uczył go gry na perkusji. Eksperymentowali z różnymi formami muzycznymi, a Robert zaczął także pisać i rzeźbić. Wszyscy wybudowali w ogrodzie Gravesa amfiteatr dla pisarza.
W październiku 1962 r. Neidorf z narzeczoną udali się do Australii, a Robert powrócił do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w domu Hugh Hoppera, który także porzucił szkołę. Imali się różnych prac, przeważnie związanych z przebywaniem na świeżym powietrzu. Jednak zima 1962 była najsroższą zimą od stu lat i obaj doszli do wniosku, że to nie jest życie dla nich.
W grudniu 1962 r. przybył do Londynu Daevid Allen, wynajął obszerne mieszkanie, w którym zamieszkali także Kevin Ayers i Ted Bing (kolega ze szkoły „Simon Langton”, fotograf). Wkrótce zaprosili do zamieszkania z nimi Roberta i Hugh.
Wiosną 1963 r. Allen, Hopper i Robert (jako Robert Ellidge) sformowali swój pierwszy zespół Daevid Allen Trio. Trio było jak najdalsze od już modnych The Beatles, którzy w momencie zakładania tria, mieli na listach przebojów „Please Please Me” na 1 pozycji. Wybrali najgorszą drogę do zdobycia popularności; na tle jazzującego akompaniamentu recytowali poezje. Mimo wszystko w maju 1963 r. po raz pierwszy wystąpili w Establishment Club w centrum londyńskiego Soho. Za namową Roberta Mike Ratledge porzucił studia na Uniwersytecie Oksfordzkim i dopełnił muzykę tria na pianinie. Po serii koncertów we wspomnianym klubie, wystąpili na początku czerwca w wiodącym, jeszcze jazzowym wówczas, klubie Marquee. Właściciele klubu byli otwarci na wszelkie eksperymenty i jednym z nich był poetycko–jazzowy program The New Departure poetów Mike’a Horowitza i Pete’a Browna. W ramach tego programu występowało także trio. Jednak gdy ich koncert w Instytucie Sztuki Współczesnej (Ted Bing zaaranżował wyświetlanie przeźroczy podczas występu) nie zaowocował zainteresowaniem promotorów – grupa się rozwiązała.
Allen udał się do Paryża, za nim pojechał tam Hugh Hopper. Obaj mocno zainteresowali się tam nowymi technikami nagraniowymi, m.in. eksperymentami Terry’ego Rileya z taśmami (pętle itp.). Do nich dojechał ogolony na łyso Robert. Po raz pierwszy zetknęli się także z LSD.
W maju Robert powrócił do domu, w którym zaczęli bywać tacy jazzmani jak Ronnie Scott, Eje Thelin i klasyczny gitarzysta Julian Bream. Jednak latem Robert udał się do Roberta Gravesa na Majorce i tam grał jako perkusista w jazzowym trio klubu Indigo Jazz Club w Palma de Mallorca. Pianistą tria był John Mealing a basistą Ron Rubin
W tym czasie Brian i Hugh Hopperowie, po zauważeniu, że muzyka The Beatles i The Rolling Stones wcale nie jest taka zła, postanowili założyć zespół. Na wzór wspomnianych zespołów chcieli mieć dwóch gitarzystów, więc przyjęli Richarda Sinclaira. W tym momencie powrócili z wojaży Kevin Ayers i Robert.
Skład grupy, nazwanej początkowo Wild Flowers (Ayers zasugerował dodanie e, co połączyło zespół z Oscarem Wilde’em) był następujący: Kevin Ayers – śpiew, Brian Hopper – saksofon altowy i gitara, Richard Sinclair – gitara, Hugh Hopper – gitara basowa i Robert Ellidge (Wyatt) – perkusja.
Repertuar składał się z popularnych klasyków rockandrollowych, rockowych, rhythmandbluesowych i nowszych przebojów, m.in. „Johnny B. Goode”, „Green Onions”, „I Feel Good”, „All My Loving”, „You Really Got Me”, „In the Midnight Hour”. Od innych zespołów różnili się tym, że w repertuarze mieli także takie jazzowe kompozycje jak „Mr Syms” Johna Coltrane’a, „Don't Get Around Much More” Duke’a Ellingtona, „Friday the 13th” Theloniousa Monka. Trzeci element repertuaru stanowiły ich własne kompozycje, np. „Hope for Happiness” Briana Hoppera, „Memories” i „Have You Ever Been Blue?” Hugh Hoppera
Grupa zadebiutowała 15 stycznia 1965 r. w „Bear and Key Hotel” w Whitstable. Ich długie włosy spowodowały, że zostali wyrzuceni z pubu, co odnotowała lokalna prasa.
W marcu 1965 r. odszedł z zespołu Kevin Ayers. W jego miejsce został przyjęty wokalista Graham Flight grający na harmonijce ustnej i fan Boba Dylana.
Gdy Wilde Flowers zaczęli coraz bardziej skłaniać się do grania jazzu, we wrześniu postanowił opuścić zespół gitarzysta Richard Sinclair, który rozpoczął studia projektowania przemysłowego w Canterbury College of Art. Równocześnie odszedł także Flight, który skłaniał się do śpiewania bluesa. Nowym wokalistą Wilde Flowers został Robert, a jego miejsce za perkusją zajął Richard Coughlan (kuzyn Pam, dziewczyny Roberta). Zespół chciał podążyć drogą wytyczoną przez takie grupy i muzyków jak Spencer Davis Group, Manfred Mann, Zoot Money i Georgie Fame. Nie mogli jednak znaleźć odpowiedniego organisty.
Mniej więcej w tym czasie, gdy nowa grupa Daevida Allena Mister Head zwerbowała Roberta na pozycję perkusisty i wokalisty (Robert przez jakiś czas działał w obu zespołach), Wilde Flowers odkryli, że zaprzyjaźniony z nimi gitarzysta Julian „Pye” Hastings potrafi także śpiewać. Ponieważ przypuszczali, że Robert jednak odejdzie z ich grupy, zaproponowali wstąpienie do zespołu Hastingsowi, który chętnie wyraził zgodę. Robert prawdopodobnie przeszedł całkowicie do Mister Head w sierpniu 1966 r.
Zespół przetrwał do października 1967 r. Dave Sinclair, Pye Hastings i Richard Coughlan sformowali zespół Caravan, a Brian Hopper – Zobe.
Zespół odbył kilka sesji nagraniowych. Ich wyniki zostały wydane na cyfrowym albumie The Wilde Flowers w 1994 r.
W lipcu 1965 r. Norman Hale, były wokalista i pianista zespołu Tornados, który miał wielki przebój „Telstar” w 1962 r., zaproponował Robertowi występy w duecie. Robert się zgodził i do końca 1965 r. grał zarówno w Wilde Flowers jak i w duecie. Ich repertuar stanowiły jazzujące wykonania standardów. Obaj byli niebieskookimi blondynami, co przyczyniło się do ich popularności.
W maju 1966 r. Daevid Allen zaczął organizować nowy zespół. Pierwszym muzykiem, którego przyjął był Kevin Ayers jako gitarzysta rytmiczny. Daevid skontaktował się z Hugh Hopperem, ale ten odmówił. Gilli Smyth przyprowadziła kalifornijskiego gitarzystę Larry’ego Nowlina. Daevid postanowił zatem grać na gitarze basowej. W całym Canterbury był tylko jeden perkusista, który nadawał się do gry w nowym zespole, i był nim Robert Wyatt. Ponieważ Wilde Flowers koncertowali niezbyt często, a Norman & Robert rozwiązali się, Robert postanowił być perkusistą w obu zespołach. Mimo że nie było to korzystne dla rozwoju Wilde Flowers, nie doszło do wrogości między oboma zespołami. Nawet odbyło się kilka wspólnych jamów, a Mister Head włączył do swojego repertuaru kompozycje Hopperów.
W drugiej połowie 1966 r. grupa straciła domek, w którym mieszkali i przeprowadzali próby. Cały zespół (oprócz Larry’ego Nowlina) wraz z dziewczynami muzyków i sprzętem wprowadził się do domu matki Roberta.
W październiku 1966 r. za namową Roberta, któremu zależało na pogłębieniu brzmienia grupy, został przyjęty do zespołu jako klawiszowiec Mike Ratledge, który zakończył już swoje studia na Oxfordzie. Zespół także na podstawie kompozycji Ayersa, podpisał umowę z Chasem Chandlerem, który po rozwiązaniu The Animals z gitarzysty basowego stał się producentem i menedżerem. Zaczął od odkrycia Jimiego Hendriksa.
Ponieważ zespołowi podobał się radykalizm powieści Williama Burroughsa, który miał korespondować z radykalizmem ich muzyki, po uzyskaniu od niego zgody Mister Head zmienił nazwę na Soft Machine.
Wiosną 1970 r. Robert na zasadzie tymczasowości związał się improwizującym zespołem Amazing Band. Septet ten składał się (oprócz Roberta) z następujących muzyków: Mal Dean – trąbka; Rab Spall – skrzypce; Miriam Spall – śpiew; Mick Brannan – saksofon altowy; Anthony 'Top' Topham – gitara (były muzyk zespołu The Yardbirds); Jim Mullen – kontrabas.
Grupa wykonywała improwizowaną muzykę pod wielkim wpływem Ornette’a Colemana, ale byli otwarci na wszelkie inne wpływy. Jak wspomina Mick Brennan nie byliśmy wirtuozami, ale nie był nim także Thelonious Monk. Nie byliśmy purystami.
Grupa ta z Robertem wystąpiła kilkakrotnie, dokonała także niewydanych nagrań. Wkrótce Roberta zastąpił stały perkusista Ken Hyder.
Pod koniec 1970 roku Robert zaangażował się w największy projekt muzyczny – w 50-osobową orkiestrę Centipede sformowaną przez pianistę, lidera i kompozytora Keitha Tippetta. Celem – oprócz koncertów – było przede wszystkim nagranie 2-godzinnej suity Tippetta Septober Energy.
Grupa koncertowała w Wielkiej Brytanii i Europie kontynentalnej. Podwójny album został wydany w 1971 r.
W Centipede Robert spotkał saksofonistę Gary’ego Windo, który razem z młodym gitarzystą Steve’em Florence’em pragnął założyć zespół. Gary powstały sekstet nazwał Symbiosis.
Składał się z następujących muzyków: Gary Windo – saksofon; Steve Florence – gitara; Mongezi Feza – trąbka; Nick Evans – puzon; Roy Babbington – gitara basowa; Robert Wyatt – perkusja. Jednak z reguły grupa nie miała stałego składu i grali w niej po prostu muzycy, którzy akurat mieli wolny czas lub znajdowali się na sali podczas ich występu. Często dołączał do zespołu Keith Tippett i wspierał muzykę grupy grą na elektrycznym pianinie.
Zespół nigdy nie miał żadnej próby. Muzycy wychodzili na scenę i grali improwizowaną i dość zdezintegrowaną muzykę.

Robert Wyatt był członkiem The Soft Machine od sierpnia 1966 r. do września 1971 r. Zespołowi przyszło działać w najbardziej rewolucyjnym i kreatywnym momencie w historii muzyki rockowej. Soft Machine w pełni ten moment wykorzystali i, co więcej, jako jeden z kilku zespołów okres ten także zdefiniowali. Muzycy zespołu wywodzili się ze średniej warstwy społecznej, byli niezwykle oczytani, biegli w tzw. wysokiej kulturze, świetnie się uczyli i wszelkie najlepsze brytyjskie uniwersytety stały przed nimi otwarte na ich przyjęcie. Jednak oni odrzucili to wszystko i zajęli się muzyką wykorzystując swoją wiedzę i umiejętności w niezwykle kreatywny sposób. Dziennikarz muzyczny Ian McDonald napisał: Oni byli w wielkim stopniu najbardziej inteligentnymi i wykształconymi ludźmi na angielskiej rockowej scenie. Robert i Mike potrafili godzinami mówić zajmująco i informująco o wszystkim, od współczesnej sztuki do polityki i free jazzu.
Robert z Kevinem Ayersem, po doświadczeniach wyniesionych z Wilde Flowers, wiedzieli, że trzymanie się standardowych form nie doprowadzi nowego zespołu nigdzie. Z kolei Mike Ratledge był muzykiem wykształconym klasycznie, więc nie miał w ogóle żadnych przyzwyczajeń ani punktu odniesienia, gdyż właściwie nigdy nie grał ani rocka, ani popu. Daevid Allen natomiast w ogóle nigdy nie czuł żadnego związku z rock and rollem i muzyką, która nawet w najmniejszym stopniu nawiązywałaby do konwencjonalnej popularnej muzyki. Co więcej był wówczas jedynym gitarzystą, który nie naśladował wielkich gitarzystów bluesowych, chociaż nie był zbytnio sprawnym muzykiem, co jeszcze bardziej uwidoczniło się po odkryciu Jimiego Hendriksa.
Dwoma głównymi siłami napędowymi zespołu w początkowym okresie byli Daevid Allen i Robert. O poglądach Roberta na muzykę można się dowiedzieć z jego artykułu „Music or Noise?” (pol. Muzyka czy hałas?)
We wrześniu 1967 r. Allen na skutek problemów wizowo–paszportowych nie został wpuszczony z Francji (gdzie zespół koncertował) do Wielkiej Brytanii. W tym okresie Robert po raz pierwszy mógł grać na pełnym zestawie perkusyjnym Premier: jeden bęben basowy, dwa tom tomy, werbel, dwa talerze i hi-hat. Jednak natychmiast po powrocie z Francji dokupił drugi bęben basowy.
Amerykańskie tournée Soft Machine po USA (byli grupą wspierającą Jimi Hendrix Experience) miało olbrzymi wpływ na Roberta. Pod wpływem Noela Reddinga i Mitcha Mitchella zaczął pić alkohol do całkowitej utraty świadomości i stał się dość trudnym człowiekiem. Redding myślał o odejściu od Hendriksa i pragnął założyć nowy zespół z Robertem, ale ostatecznie z planów tych nic nie wyszło.
W nieco ponad rok później z zespołu odszedł Kevin Ayers. Praktycznie Soft Machine rozpadli się i dopiero decyzja firmy Probe, która postanowiła wydać drugi album grupy, zmusiła Roberta i Ratledge’a do ponownego zorganizowania zespołu. Stało się to w lutym 1969 r., gdy udało się im zwerbować Hugh Hoppera jako basistę. Robert obok funkcji perkusisty stał się także jedynym wokalistą zespołu. Skupił się także na pisaniu tekstów do muzyki komponowanej przez siebie, Hoppera i Ratledge’a.
Od czerwca 1969 r. zespół dość regularnie brał udział w sesjach dla BBC, a także dla Johna Peela. Peel zaaprobował grupę całkowicie i miał także bardzo pozytywną opinię o Robercie Szczerze mówiąc, szczególnie lubiłem śpiewanie Roberta oraz także [grupę], kiedy zaczęli grać bardziej jazzowo.
Robert był także pomysłodawcą wprowadzenia do zespołu sekcji instrumentów dętych, po usłyszeniu na Ninth National Jazz, Blues and Pop Music Festival w Plumpton 8 sierpnia 1969 r. Keith Tippett Jazz Group.
W 1970 r. zespół osiągnął szczyt kreatywności. Doszło także do rozdźwięku pomiędzy Robertem a zespołem odnośnie do kierunku muzycznego rozwoju Soft Machine. Robert chciał rozwijać dotychczasowy styl z jazzującymi partiami wokalnymi, szalonymi pomysłami i skłaniający się ku rockowi, natomiast reszta zespołu pragnęła grać instrumentalny jazz. Problem ten najmocniej się wyraził podczas nagrywania trzeciego albumu zespołu, kiedy reszta zespołu odmówiła udziału w nagraniu kompozycji Roberta Moon in June do jego własnego wiersza. W rezultacie Robert musiał nagrać samemu 10 pierwszych minut utworu na perkusji, gitarze basowej i instrumentach klawiszowych, a reszta ostatecznie powstała przy pomocy Ratledge’a i Hoppera.
Robert przestał być napędową siłą zespołu i coraz częściej dołączał do innych grup i brał udział w cudzych projektach. Postanowił także nagrać swój pierwszy solowy album. The End of an Ear ukazał się w drugiej połowie 1970 r.
28 lutego 1971 r. ukazał się czwarty album Soft Machine przyjęty bardzo dobrze przez krytykę. Był to ostatni album nagrany przez Roberta z Soft Machine.
Podczas tournée po USA Robert miał już tak dość występów z grupą, że przestawał grać na perkusji w połowie koncertu i wychodził, aby po jakimś czasie znowu zasiąść za instrumentem. W końcu reszta muzyków zmusiła go do odejścia z zespołu. Około września 1971 r. Robert przestał być członkiem zespołu.
12 czerwca – Centipede. Doelen, Rotterdam, Holandia
7 listopada – Violin Summit. Berlin Jazz Festival, Filharmonia Berlińska, Berlin, Niemcy
Przez kilka miesięcy Robert angażował się przeważnie w cudze projekty. W październiku 1971 r. założył wreszcie swój zespół Matching Mole. Według słów Roberta, miał to być zespół, który będzie wykonywać „proste piosenki”.
Nazwa zespołu była nieco przekręconym francuskim tłumaczeniem „Soft Machine” – Machine Molle. Skład zespołu był następujący: Robert Wyatt: perkusja, śpiew; David Sinclair: instrumenty klawiszowe (uprzednio grał w Wilde Flowers i Caravan); Phil Miller: gitara (uprzednio grał w Delivery i Dyble, Coxhill & the Miller Brothers); Bill MacCormick: gitara basowa (uprzednio w Quiet Sun).
29 i 30 grudnia odbyły się w nieczynnych CBS Studios sesje nagraniowe do pierwszego albumu zespołu zatytułowanego Matching Mole. Były one kontynuowane do 14 stycznia. Album został wydany 14 kwietnia 1972 r. W nagraniach pomagał Dave MacRae na elektrycznym pianinie.
W sierpniu 1972 r. rozpoczęły się sesje nagraniowe do drugiego albumu grupy Litle Red Record. Został on wydany 27 października.
We wrześniu 1972 r. Matching Mole rozwiązał się.
Do końca 1972 r. Robert działał zarówno pod swoim nazwiskiem jak i dołączał do innych artystów; m.in. wspierał wokalnie i zespół Hatfield and the North.
Zimą 1972 r. towarzyszka życia Roberta – Alfreda Benge (Alfie) (urodzona w Austrii, ale właściwie polska góralka) – razem z Julie Christie udała się do Wenecji, gdzie Nicolas Roeg okręcił film z Christie Don't Look Now. Alfreda namówiła Roberta do wyjazdu. Jednak 14 lutego Robert wrócił do Anglii wezwany przez Billa MacCormicka, który pragnął reaktywacji Matching Mole. Na razie rozpoczęli projekt kwartetu: Gary Windo: saksofon tenorowy; Dave MacRae: instrumenty klawiszowe; Ron Mathewson: kontrabas; Robert Wyatt: perkusja, śpiew. Zespół ten dokonał kilku nagrań i kilkakrotnie wystąpił, m.in. w klubie „Ronnie Scott’s”.
Na wiosnę jednak ustalono, że kwartet będzie nosił nazwę Matching Mole. Składał się on z tych samych muzyków, oprócz gitarzysty basowego; Mathewson został zastąpiony przez Francisa Monkmana, byłego muzyka m.in. Curved Air. Robert jednak myślał o dodaniu gitarzysty, którym miał być Fred Frith, muzyk grupy Henry Cow. Frith zawsze pragnął grać z Wyattem i praktycznie wyraził zgodę, jednak ostatecznie pozostał w swoim dotychczasowym zespole (po jego sprzeciwie).
1 czerwca z okazji urodzin Gilli Smyth odbyło się przyjęcie urodzinowe w czasie którego Robert wypadł z okna, łamiąc 12 krąg kręgosłupa i nogę. Został sparaliżowany od pasa w dół. O wypadku powiedział: Oto jak wydarzył się wypadek: po kolei, wino, whisky, Southern Comfort i następnie okno. Doktor był zdziwiony. Powiedział: „Musiałeś być naprawdę pijany by spaść w taki zrelaksowany sposób”. Gdybym był trochę trzeźwiejszy, prawdopodobnie nie byłoby mnie tutaj”.
Ze szpitala został zwolniony w listopadzie. Aby wspomóc Roberta i jego żonę Alfredę finansowo, grupy Pink Floyd i Soft Machine dały dwa wspólne benefisowe koncerty, z których dochód został przekazany Robertowi. Julie Christie kupiła im dom przystosowany do wózka inwalidzkiego. Sam Robert wypadek przyjął zupełnie naturalnie, traktując go jako granicę pomiędzy jego dawnym, niedojrzałym, pełnym ekscesów życiem, a obecnym, w pełni dojrzałym. W swoich wypowiedziach podkreślał, że w ogóle nie czuje jakiejkolwiek więzi z dawnym Robertem.
Niepełnosprawność nie powstrzymała Roberta przed dalszym kontynuowaniem kariery muzycznej. Chociaż nie mógł już być perkusistą, stał się przede wszystkim wokalistą grającym na wszelkich instrumentach klawiszowych, trąbce i instrumentach perkusyjnych.
26 lipca 1974 r. ukazał się drugi solowy album artysty Rock Bottom, który w większości poświęcony jest żonie Roberta – Alfredzie.
6 września 1974 r. ukazał się singiel Roberta „I’m Believer/Memories”. Był to największy przebój Wyatta.
8 września odbył się pierwszy powypadkowy koncert Wyatta w Theatre Royal Drury Lane. Był wspierany przez takich muzyków jak Dave Stewart (instrumenty klawiszowe), Hugh Hopper (bas), Laurie Allan (perkusja), Fred Frith (gitara, skrzypce, altówka), Mike Oldfield (gitara), Julie Tippetts (wokal), Gary Windo (klarnet basowy, saksofon tenorowy), Mongezi Feza (trąbka) i Nick Mason (perkusja). Największe problemy wyniknęły z powodu Nicka Masona, gdyż nie potrafił on zagrać bardziej skomplikowanych rytmów (np. 7/4). Koncert ten ukazał się na CD dopiero w 2005 r.
W corocznej ankiecie tygodnika Melody Maker za rok 1974, Robert Wyatt w kategorii „Najlepszy międzynarodowy wokalista” zdobył drugie miejsce (za Leonem Thomasem) i także miejsce drugie (za George’em Mellym) w kategorii „Najlepszy brytyjski wokalista”. Album Rock Bottom zdobył w Paryżu Grand Prix Charles Cros jako „rockowa płyta roku”.
30 maja 1975 r. ukazał się trzeci solowy album Wyatta Ruth Is Stranger That Richard.
W maju i czerwcu Robert koncertował wspólnie z grupą Henry Cow. Plonem są wspólne nagrania koncertowe.
W grudniu tego samego roku Robert złamał ponownie nogę, gdy zawaliło się pod nim krzesło[potrzebny przypis]. W tym samym czasie umarł w innym szpitalu jego przyjaciel-muzyk, trębacz Mongezi Feza pochodzący z Afryki Południowej[potrzebny przypis].
W 1977 r. Robert poczuł się całkowicie ubezwłasnowolniony nieustannymi zaproszeniami na sesje innych muzyków. Zaczął odmawiać, a odzyskany czas postanowił przeznaczyć na uzupełnienie swojego wykształcenia, głównie na Otwartym Uniwersytecie. Okres ten trwał do końca 1979 r.
Mniej więcej w tym okresie Robert Wyatt zaczął przechodzić kryzys. Jak sam powiedział: Od połowy lat siedemdziesiątych byłem bardzo pomieszany. Czułem, że muzyka, którą robię, jest całkowicie nieadekwatna (...) Uważał, że jest to śmieszne, iż ludzie z pokolenia z lat 60. śpiewają pieśni protestu i myślą, że mogą tym coś zmienić. Wyatt zaczął być bardziej zainteresowany poważną działalnością rewolucyjną, taką, która potrafi dokonać zmian.
Zaczął się wtedy interesować także współpracą ze związkami zawodowymi.
7 sierpnia 1981 Wyatt rozpoczął nagrywanie muzyki w Wave Studio do filmu „The Animals Film”. Robert grał na wszystkich instrumentach (instrumenty klawiszowe, instrumenty perkusyjne) i wykonał partie wokalne. Senarzystą i producentem filmu był Victor Schonfeld. Narratorką była Julie Christie. Film ten miał premierę 8 listopada na London Film Festival. Muzyka została wydana w maju 1982 r.
Po kilku wyraźnie politycznych singlach Wyatt wiosną 1984 r. nagrał „czwórkę” (EP) Work in Progress z trzema utworami. Wśród nich była piosenka „Biko” Petera Gabriela poświęcona bojownikowi z apartheidem w Afryce Południowej.
19 czerwca nagrał utwór „This Is the End” grając tylko na instrumentach perkusyjnych i śpiewając; swojego głosu użyczyła także Alfreda.
31 października odbyła się sesja do kolejnej czwórki The Last Nightingale nagrany praktycznie przy pomocy grupy Henry Cow. Dochód z tej płytki został przeznaczony na pomoc strajkującym górnikom.
W listopadzie 1984 Wyatt rozpoczął sesje nagraniowe do swojego kolejnego albumu Old Rottenhat, który został wydany w 1986 r.
Po singlu z zespołem The Swapo Sisters (wydanym w październiku 1985) Robert kontynuował nagrywanie albumu Old Rottenhat.
12 listopada 1986 r. hiszpańska TV3 sfilmowała w Barcelonie jego wykonanie piosenki „Born Again Cretin”. Znalazła się ona na filmie wyreżyserowanym przez Jiana Buffilla „The Voyage of Robert Wyatt”.
Początek 1987 r. Robert spędził w Hiszpanii. W tym samym roku Wyattowie przenieśli się z Twickenham w Londynie do Louth w wiejskiej okolicy okręgu Lincolnshire.
Pomiędzy 18 lutego a 4 marca 1991 r. Robert nagrał swój kolejny album Dondestan, który został wydany 27 sierpnia.
W listopadzie francuskie radio rozpoczęło nagrywać program z Robertem dla serii radiowej „Culture the Rhythm and the Reason”. W ciągu siedmiu odcinków omówiono całą karierę Roberta. Emisja nastąpiła w marcu 1992.
W tym samym miesiącu francuska TV ARTE nakręciła część pierwszą filmu o Robercie z sekwencjami wywiadów, fragmentami koncertu Soft Machine z marca 1970 r. w Paryżu i jego wykonaniem „Catholic Architecture”. Film został wyemitowany w kwietniu 1993 r.
W czerwcu 1992 r. w domu Wyattów w Louth odbyły się sesje do cyfrowego minialbumu A Short Break, który został wydany 19 września.
Od 1995 roku uczestniczył w organizacji koncertów młodych, awangardowych muzyków, był również współtwórcą projektu Davida Gilmoura (Pink Floyd), podczas Koncertu w Royal Albert Hall (Londyn) w 2006 roku. Jest przyjacielem Boba Geldofa i współautorem koncertów Live Aid.
W 1996 Robert nagrał album Shleep, który został wydany we wrześniu.
W 1999 roku brał udział w koncertach zespołu puzonistki Anne Whitehead Soup Songs. Grupa ta powstała specjalnie do wykonywania kompozycji Wyatta.
W czerwcu 2001 r, był organizatorem festiwalu Meltdown w Londynie, na którym wystąpiły wybitne zespoły, m.in. Massacre.
Nagrany w latach 2002 i 2003 oraz wydany we wrześniu 2003 r. album Cuckooland został nominowany do nagrody „Mercury Music Prize”.
W 2003 r. telewizja BBC poświęciła Wyattowi film Free Will and Testament. Wyatt wykonał w nim m.in. 5 utworów z zespołem puzonistki Anne Whitehead Soup Songs.
W marcu 2007 r. rozpoczął sesje do swojej opery Comicopera, która została wydana w październiku 2007 r.
Współpracuje z Johnem Greavesem (byłym muzykiem grupy Henry Cow) przy jego albumie Songs
Gościnnie pojawia się na trzeciej solowej płycie Davida Gilmoura On an Island (kornet w utworze „Then I close my eyes”). Zagrał również na koncercie w Royal Albert Hall w Londynie podczas tournée promującego tę płytę.