Ronnie Scott, właściwie Ronald Schatt (ur. 28 stycznia 1927 w Londynie, zm. 23 grudnia 1996 tamże) – brytyjski saksofonista tenorowy i bandlider jazzowy, współzałożyciel londyńskiego klubu Ronnie Scott’s Jazz Club. W latach 50. należał do czołowych postaci brytyjskiego modern jazzu i współprowadził z Tubbym Hayesem zespół Jazz Couriers; założony przez niego i Pete’a Kinga klub odegrał ważną rolę w prezentowaniu amerykańskich wykonawców i promowaniu brytyjskiego jazzu.
Urodził się w londyńskim Stepney jako syn Josepha Schatta, znanego również jako Jock Scott, saksofonisty i lidera orkiestry, oraz Sylvii Rosenbloom. Po krótkich próbach gry na kornecie i saksofonie sopranowym otrzymał od ojczyma saksofon tenorowy; pobierał następnie lekcje u Jacka Lewisa i Harry’ego Golda, a w wieku 16 lat zaczął występować w londyńskich klubach.
W latach 1944–1945 grał w zespole trębacza Johnny’ego Claesa, a od lutego 1946 przez rok należał do orkiestry Teda Heatha, z którą uczestniczył w nagraniach dla wytwórni Decca. Pod koniec lat 40. kilkakrotnie podróżował do Nowego Jorku, między innymi jako członek zespołów występujących na transatlantykach, aby słuchać w tamtejszych klubach bebopu w wykonaniu takich muzyków jak Dizzy Gillespie, Charlie Parker i Bud Powell. Wrażenia wyniesione z nowojorskich klubów wpłynęły później na koncepcję jego własnego klubu w Londynie.
Na przełomie 1948 i 1949 został współzałożycielem zespołu Club Eleven, który działał na zasadach kooperatywy, prowadził własny klub i skupiał londyńskich zwolenników nowoczesnego jazzu. W styczniu 1953, po okresie gry między innymi w orkiestrze Jacka Parnella, utworzył własny dziewięcioosobowy zespół, w którym zgromadził czołowych przedstawicieli ówczesnego brytyjskiego jazzu. Grupa nagrywała dla wytwórni Esquire, dokumentującej powojenny jazz brytyjski, zwłaszcza działalność muzyków bopowych.
Na początku 1957 Scott założył wraz z saksofonistą Tubbym Hayesem kwintet Jazz Couriers, uważany za jeden z najważniejszych brytyjskich zespołów modern jazzowych końca lat 50.. Formacja zakończyła działalność w sierpniu 1959 mimo sukcesów artystycznych i popularności, ponieważ Scott postanowił zrezygnować z regularnych tras koncertowych i otworzyć własny klub.
30 października 1959 Scott i Pete King otworzyli Ronnie Scott’s Jazz Club w piwnicy budynku przy 39 Gerrard Street w londyńskim Soho. King zajmował się zarządzaniem klubem, natomiast Scott odpowiadał za jego publiczny wizerunek, pełnił rolę gospodarza i często występował w nim ze swoimi zespołami.
Początkowo występy muzyków amerykańskich w Wielkiej Brytanii utrudniał spór między brytyjskim a amerykańskim związkiem zawodowym muzyków. Przełomem stał się czterotygodniowy angaż Zoota Simsa w listopadzie 1961, uzyskany dzięki negocjacjom Kinga. Kolejne angaże amerykańskich muzyków opierano na zasadzie wzajemnej wymiany. W następnych latach w klubie występowali między innymi Art Blakey, Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Sonny Rollins i Stan Getz, a także big-bandy Counta Basiego i Buddy’ego Richa.
W grudniu 1965 klub przeniesiono do większej siedziby przy Frith Street. Dzięki regularnym występom amerykańskich solistów i zespołów oraz wspieraniu brytyjskich muzyków klub zyskał międzynarodową renomę i stał się jednym z głównych ośrodków brytyjskiego życia jazzowego.
Scott nadal prowadził działalność wykonawczą: w latach 1967–1969 należał do Kenny Clarke/Francy Boland Big Band, pod koniec lat 60. kierował oktetem złożonym z młodych brytyjskich muzyków, a w latach 1971–1975 występował w trio z organistą Mike’em Carrem; prowadził również własne kwartety i kwintety. W 1978 utworzył związaną z klubem wytwórnię Ronnie Scott’s Jazz House. W 1979 wspólnie z Mike’em Hennesseyem opublikował książkę Some of My Best Friends Are Blues, a w 1981 został mianowany Oficerem Orderu Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki.
W ostatnim okresie życia nawracające problemy stomatologiczne ograniczały jego aktywność wykonawczą; po operacji dziąseł i założeniu protezy zębowej zamierzał powrócić do występów 24 grudnia 1996 w swoim klubie. Dzień wcześniej został znaleziony martwy w swoim londyńskim mieszkaniu; przyczyną śmierci było zatrucie barbituranami.
W 2019 English Heritage umieściło na budynku przy 39 Gerrard Street tablicę upamiętniającą Scotta jako muzyka jazzowego i gawędziarza oraz informującą, że w latach 1959–1965 prowadził tam swój klub.