Flaga RCAF | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siły zbrojne | |
| Nazwa skrócona |
RCAF |
| Data utworzenia |
1920 |
| Znak rozpoznawczy | |
Royal Canadian Air Force, RCAF (fr. Aviation royale canadienne, Królewskie Kanadyjskie Siły Lotnicze) – siły powietrzne Kanadyjskich Sił Zbrojnych, w latach 1975–2011 działały pod nazwą Canadian Forces Air Command.

Kanadyjskie siły lotnicze odegrały ważną rolę podczas II wojny światowej. W szczytowym punkcie, w styczniu 1944, służyło w nich 215 tys. ludzi (w tym 15 tys. kobiet). Z tego 100 tys. brało udział w programie szkolenia pilotów (British Commonwealth Air Training Plan), 65 tys. stacjonowało w Kanadzie, a 46 tys. stacjonowało poza Kanadą (głównie w Europie). RCAF miało wtedy 78 dywizjonów, z tego 43 stacjonowało w Kanadzie, a 35 za granicą. Podczas wojny straty RCAF wyniosły 13 657 zabitych i 1889 zaginionych. Ponadto około 3 tys. ludzi zginęło w wypadkach.
Koniec wojny doprowadził do redukcji RCAF do pokojowej liczebności z 12 tys. osób personelu i 5 dywizjonami. Głównymi zadaniami dla sił powietrznych w tym czasie stały się misje związane z eksploracją Arktyki, dozorem, fotomapingiem, transportem, misjami poszukiwawczo-ratunkowymi. Zagrożenie ze strony bloku wschodniego doprowadziło do decyzji w 1948 o znacznej rozbudowie potencjału bojowego, w tym wprowadzeniem nowego myśliwca F-86 Sabre (lokalnie CL-13 Sabre), który miał być budowany na licencji przez zakłady Canadair w Montrealu. W ramach zobowiązań wobec NATO założonego w 1949, Kanada miała skierować do Europy 12 eskadr myśliwskich stacjonujących w czterech bazach – we Francji (Marville i Grostenquin) i Niemczech Zachodnich (Zweibrücken i Rheinmünster), zorganizowanych jako No. 1 Air Division RCAF. W tym celu między 1952 i 1953 RCAF odebrało 290 Sabre Mk.2, których większość skierowano do Europy. Od 1954 zastępowały je 370 Sabre Mk.5, a 210 Sabre-2 trafiło do Turcji i Grecji. Finalny Sabre Mk.6 oblatano w 1954, których do 1958 wyprodukowano 390 sztuk dla RCAF. Od 1950 do 1958 RCAF prowadziło w Ontario i na Summerside szkolenia dla pilotów i nawigatorów z krajów NATO. W 1953 do służby wszedł kanadyjski myśliwiec przechwytujący Avro Canada CF-100 Canuck, działający niezależnie od warunków atmosferycznych, cztery eskadry Canucków stacjonował w Europie w latach 1956–1962, do czasu zastąpienia ich przez CF-104. W 1953 RCAF były pierwszymi siłami powietrznymi, które do celów transportowych wprowadziły odrzutowe samoloty De Havilland Comet. Do końca wojny w Korei w 1955 RCAF urosły do 54 tys. osób i 41 dywizjonów.
W obawie przed zagrożeniem ze strony radzieckich bombowców strategicznych od 1953 roku Kanada prowadziła samodzielne pracę nad myśliwcem przechwytującym nowej generacji, które doprowadziły do oblatania w 1958 roku samolotu Avro Canada CF-105 Arrow. Arrow chociaż był powodem do dumy dla małego narodu, to z powodów politycznych USA i Wielka Brytania nie były zainteresowane jego zakupem, a kontynuowanie programu groziło drenażem budżetu obronnego Kanady. W 1959 rząd skasował program Arrow, decyzję tłumacząc zagrożeniem ze strony ICBM (w 1957 odpalono Sputnika), które miały zastąpić bombowce, zaoszczędzone fundusze miały być przekazane na program pocisków BOMARC. W 1948 Kanada i USA utworzyły dowództwo obrony powietrznej NORAD. USAF zaproponowały uwolnienie dla RCAF 56 F-101B Vodoo i 10 F-101F, które dzięki dostępności F-102 i F-106 mogły odpowiadać za przestrzeń powietrzną w kanadyjskim sektorze NORAD-u. Po długich negocjacjach umowę zakupu samolotów podpisano w 1961, w tym samym roku rozpoczęto dostawy. CF-101 zastąpiły CF-100 w stosunku pięć za dziewięć eskadr. Szczególnie kontrowersyjne było stacjonowanie na terenie Kanady, pod nadzorem USA, pocisków AIR-2 Genie z głowicą atomową, które zmagazynowano w arsenale RCAF od 1965 do 1984. Między 1970 i 1972 56 przestarzałych CF-101 wymieniono na kolejne 66 F-101 z mniejszym nalotem i dodatkowym wyposażeniem.
Od 1957 do patrolowania wybrzeży Kanady wprowadzono 33 Canadair CP-107 Argus (CL-28), czyli odmiana Bristol Britannia. Argusy w 1981 zastąpiły Lockheed CP-140 Aurora.
W październiku 1960 roku otrzymano pierwsze samoloty CC-130 w wersji B, które w 1969 roku sprzedano do Kolumbii (1 z 4 uległ katastrofie). Zastąpione one zostały 24 samolotami C-130E (5 z nich uległo później katastrofie).
Od 1962 pozostałe w Europie Sabre i CF-100 zastąpiło osiem eskadr CF-104 Starfighter (CF-111, CL-90), z których 200 jednomiejscowych wyprodukował Canadair, a 38 dwumiejscowych sztuk Lockheed. Samoloty używane do 1986 dedykowano do roli taktycznych bombowców, co przy lotach na niskim pułapie i ich dużym nalocie doprowadziło do rozbicia w Europie 110 Starfighterów. W 1967 RCAF opuściło Francję, a 1 AD przemianowano na No. 1 Canadian Air Group. Liczebność Canadian Forces w Europie zredukowano w 1969 do dwóch niemieckich baz z trzema eskadrami.
W 1968 do służby weszły Canadair CF-5, licencyjna odmiana lekkiego myśliwca Northrop F-5 Freedom Fighter, budowane także na eksport. Ogółem 89 CF-116A i 46 CF-116D używano do 1995 (pierwotnie planowano wycofać je w latach 80.) na terenie Kanady.
W latach 1974-1975 zakupiono pięć samolotów C-130H i w latach 1985-1986 kolejne cztery i dwa w 1997 roku.
W 1980 Kanada wybrała w drodze konkursu samolot McDonnell Douglas F/A-18 Hornet, który pod oznaczaniem CF-18 zakupiono 98 sztuk jednomiejscowych i 40 dwumiejscowych. Dostawy zrealizowano w latach 1982–1988, samoloty kosztowały wtedy 4 mld CAD, czyli 8,9 mld $ w cenach z 2011. Po zakończeniu dostaw 1988 roku zrezygnowano z możliwego zwiększenia zamówienia o kolejne 20 sztuk.
W 1988 roku rozpoczęto modernizację samolotów CP-140 w celu ich użytkowania minimum do 2020 roku.
Po zakończeniu Zimnej Wojny zmniejszono potencjał bojowy. Na 36 dywizjonów lotniczych pozostały cztery wyposażone w myśliwce.
W 1968 trzy rodzaje kanadyjskich sił zbrojnych zostały zjednoczone w nową formacje jako Kanadyjskie Siły Zbrojne (Canadian Forces). W ramach tej struktury zlikwidowano Royal Canadian Air Force i w latach 1968-75 istniały one równolegle z resztą wojsk jako jedno dowództwo. Od 1975 siły lotnicze Kanady zreorganizowano jako Canadian Forces Air Command, w skrócie AIRCOM (czyli Dowództwo Powietrzne Kanadyjskich Sił Zbrojnych), formacja ta powstała jako odpowiedź na niesprawdzenie się struktury z centralnym dowództwem i kontynuowała tradycje RCAF aż do 2011, gdy nowy konserwatywny rząd postanowił zmienić problematyczne nazewnictwo, wracając do tradycyjnych trzech rodzajów sił zbrojnych: Canadian Army, Royal Canadian Navy i Royal Canadian Air Force (identyczne nazewnictwo jest stosowane przez Brytyjskie Siły Zbrojne i Australijskie Siły Obrony).
W latach 1992-1993 zakupiono pięć samolotów A310 w celu zastąpienia samolotów CC-137. Samoloty zostały przebudowane do wymaganych wersji transportowych, pasażerskich i tankowania powietrznego oraz przewozu VIP.
Dowództwo zlokalizowane jest w Ottawie w Kwaterze Narodowej Obrony wraz z Sztabem Lotnictwa oraz Lotniczą Eskadrą Rezerwową Sztabu Lotnictwa. Poniżej ustanowiono dowództwo dwóch dywizji lotniczych, którym przypisano 14 skrzydeł rozmieszczonych na lotniskach po kraju. Skrzydło składa się z dywizjonów operacyjnych i wsparcia. Szkoleniem personelu zajmuje się Centrum Szkoleniowe Sił Powietrznych
1. Kanadyjska Dywizja Lotnicza powstała 31 lipca 1997 roku. W jej skład wchodzi dwanaście skrzydeł lotniczych. Dowództwo zlokalizowane jest w prowincji Manitoba w mieście Winnipeg. W tym samym miejscu znajduje się Dowództwo Obrony Przestrzeni Powietrznej Ameryki Północnej. Osoba pełniąca funkcje dowódcze odpowiada za dowodzenie i funkcjonowanie jednostek zarówno na terenie kraju i poza nim. Dodatkowo wydziela jednostki dla Kanadyjskiego Dowództwa Operacji Połączonych i NORAD. Bezpośrednio pod dowództwo podlega Centrum Połączonych Operacji Powietrznych i Dywizjon Technicznego Powietrznego i Telekomunikacyjnego będące zlokalizowane w bazie CFB Trenton w prowincji Ontario. Zadaniem jednostki są usługi: telekomunikacji, szkolenia, remonty i produkcja dla lotnictwa wojskowego kraju. Dodatkowo prowadzone są przez jednostkę prace serwisowe w bazach lotniczych i zabezpieczenie wycofanych samolotów z użytkowania. 2. Kanadyjska Dywizja Lotnicza została sformowana w czerwcu 2009 roku i skupia struktury szkoleniowe. Podporządkowane do niej zostały dwa skrzydła i centrum szkolenia. Kwatera główna znajduje się w mieście Winnipeg.
Do roku 2006 samoloty CF-188 Hornet przeszły modernizację, która pozwoliła wydłużyć czas użytkowania. Zamontowano nowy radar AN/APG-73, system nawigacji swój-obcy AN/APX-11 i komputer misji AN/AYK-14 XN-8. Samoloty zostały przystosowane do przenoszenia bomb JDAM i rakiet AIM-120 AMRAAM. W 2010 roku samoloty wyposażono w wyświetlacze LCD i zintegrowany system wymiany informacji Link 16.
1 lutego 2007 roku podpisano kontrakt na cztery samoloty Boeing C-17 Globemaster III o wartości 1,3 mld dolarów. Następnie dokupiono piąty samolot 30 marca 2015 roku za 415 mln dolarów. Jeszcze tego samego roku 20 grudnia zakupiono dodatkowo 17 sztuk C-130J, które odebrane zostały między 4 czerwca 2010, a 8 maja 2012 roku dzięki czemu zrezygnowano z CC-130E .
W grudniu 2012 roku zrezygnowano z zakupu samolotów F-35 z powodu rosnących kosztów. Stało się to przyczyną sporu politycznego między premierem Stephenem Harperem z opozycją. W 2013 roku wystosowano zapytanie odnośnie informacji o produktach do czterech producentów: Boeinga, Dassaulta, Eurofightera i SAAB-a. Szwedzka firma zrezygnowała z złożenia not informacyjnych dla Kanady.
17 lutego 2019 roku przybyły do Kanady odkupione od Australii pierwsze F/A-18. W ten sposób podniesiono stan gotowości bojowej i zapewniono utrzymanie floty myśliwców na odpowiednim poziomie ilościowym do czasu przezbrojenia na nowocześniejszy myśliwiec. Zakończenie dostaw ma nastąpić w 2021 roku.
W skład 1. Kanadyjskiej Dywizji Lotniczej sformowana zostało 2. Ekspedycyjne Skrzydło Lotnicze, które ma zabezpieczać i wspierać pozostałe jednostki na terenie kraju i za granicą. 20 lipca 2007 roku minister obrony Gordon O'Connor zapowiedział sformowanie jednostki, a 30 lipca 2010 roku Peter MacKay potwierdził decyzję poprzednika. W ramach skrzydła lotniczego funkcjonować mają cztery jednostki:
Walka elektroniczna została przekazana prywatnej firmie - Discovery Air Defence Services Inc. W tym celu użytkowane są samoloty Alpha Jet oraz IAI 1124 Westwind. Pierwszy kontrakt został podpisany w 2005 roku. W celu świadczenia tej usługi firma zakupiła 16 samolotów Alpha Jet z Lufftwaffe oraz odkupiła cztery Westwindy z Izraela. Samoloty zostały sprowadzone w latach 2006-2007. Stworzona jednostka 20 stycznia 2009 roku otrzymała oznaczenie 414. Dywizjonu Wsparcia Walki Radioelektronicznej i podporządkowano pod 3. Skrzydło na lotnisku Gatineau.
| Jednotka | Miejsce operowania |
|---|---|
| Kwatera Główna 1. Kanadyjskiej Dywizji Lotnictwa | Kanadyjski Region NORAD - Winnipeg, Manitoba |
| Centrum Połączonych Operacji Powietrznych | |
| 1. Dywizjon Wsparcia Technicznego Powietrznego i Telekomunikacyjnego | Trenton, Ontario |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 1. Kanadyjskiej Dywizji Lotnictwa | |
| Orkiestra Dowództwa Lotnictwa | |
| 1. Skrzydło | Kingston, Ontario |
| 400. Taktyczny Dywizjon Śmigłowców | Borden, Ontario |
| 403. Dywizjon Śmigłowców Szkolenia Operacyjnego | Gagetwon, Nowy Brunszwik |
| 408. Taktyczny Dywizjon Śmigłowców | Edmonton, Alberta |
| 427. Dywizjon Lotniczy Operacji Specjalnych | Petawawa, Ontario |
| 430. Taktyczny Dywizjon Śmigłowców | Valcartier, Quebec |
| 438. Taktyczny Dywizjon Śmigłowców | St-Hubert, Quebec |
| 450. Taktyczny Dywizjon Śmigłowców | Petawawa, Ontario |
| 2. Skrzydło | CFB Bagotville, Quebec |
| 2. Ekspedycyjny Dywizjon Lotniczy | |
| 8. Dywizjon Łączności Lotniczej i Kontroli | |
| 2. Centrum Gotowości Ekspedycyjnej | |
| 2. Jednostka Koordynacyjna Komponentu Lotniczego | |
| 3. Skrzydło | CFB Bagotville, Quebec |
| 414. Dywizjon Walki Elektronicznej | Ottawa, Ontario |
| 425. Taktyczny Dywizjon Lotnictwa Myśliwskiego | |
| 439. Dywizjon Wsparcia Lotniczego | |
| 2. Dywizjon Lotniczy Wsparcia Ekspedycyjnego | |
| 3. Dywizjon Lotniczy Zabezpieczenia Technicznego | |
| 12. Dywizjon Radiotechniczny | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 3. Skrzydła | |
| Wysunięte Stanowiska Operacyjne | Iqualuit, Nunavut |
| 4. Skrzydło | CFB Cold Lake, Alberta |
| 401. Taktyczny Dywizjon Lotnictwa Myśliwskiego | |
| 409. Taktyczny Dywizjon Lotnictwa Myśliwskiego | |
| 410. Tac F (OT) Sqn | |
| 417. Dywizjon Wsparcia Bojowego | |
| 431. Pokazowy Dywizjon Lotniczy "Snowbirds" | Mose Jaw, Saskwestan |
| 1. Dywizjon Lotniczy Zabezpieczenia Technicznego | |
| 42. Dywizjon Radiotechniczny | |
| 10. Polowy Szkolny Dywizjon Techniczny | |
| 4. Dywizjon Inżynieryjno-Budowlany | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 4. Skrzydła | |
| Wysunięte Stanowisko Operacyjne | Inuvik, Terytoria Północno-Zachodnie |
| Wysunięte Stanowiska Operacyjne | Inlet, Nunavut |
| 5. Skrzydło | CFB Goose Bay, Nowa Fundlandia i Labrador |
| 444. Dywizjon Wsparcia Bojowego | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 5. Skrzydła | |
| 8. Skrzydło | CFB Trenton, Ontario |
| 412. Dywizjon Lotnictwa Transportowego | Ottawa, Ontario |
| 424. Dywizjon Lotnictwa Transportowego i Ratowniczego | |
| 426. Szkolny Dywizjon Lotnictwa Transportowego | |
| 436. Dywizjon Lotnictwa Transportowego i Ratowniczego | |
| 437. Dywizjon Lotnictwa Transportowego | |
| Eskadra Wielozadaniowych Samolotów Wielosilnikowych | |
| 2. Dywizjon Obsługi Ruchu Lotniczego | |
| 8. Dywizjon Łączności Lotniczej i Kontroli | |
| 8. Dywizjon Lotniczy Zabezpieczenia Technicznego | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 8. Skrzydła | CFS Alert, Nunavut |
| 9. Skrzydło | CFB Gander, Nowa Fundlandia i Labrador |
| 103. Dywizjon Lotnictwa Poszukiwawczo-Ratowniczego | |
| 91. Eskadra Inżynieryjno-Budowlana | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 9. Skrzydła | |
| Pododdział Lotniczej Eskadry Rezerwowej | Torbay |
| 12. Skrzydło | Shearwater, Nowa Szkocja |
| 406. Dywizjon Szkolenia Operacyjnego Lotnictwa Morskiego | |
| 423. Dywizjon Śmigłowców Morskich | |
| 443. Dywizjon Śmigłowców Morskich | Patricia Bay, Brytyjska Kolumbia |
| 12. Dywizjon Lotniczy Zabezpieczenia Technicznego | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 12. Skrzydła | |
| 14. Skrzydło | Greenwood, Nowa Szkocja |
| 404. Dywizjon Lotnictwa Patrolowego Dalekiego Zasięgu i Szkolenia | |
| 405. Dywizjon Lotnictwa Patrolowego Dalekiego Zasięgu | |
| 413. Dywizjon Lotnictwa Transportowego i Ratowniczego | |
| 14. Dywizjon Lotniczy Lotniczy Zaopatrzenia Technicznego | |
| 14. Dywizjon Oprogramowania Komputerowego | |
| 14. Dywizjon Inżynieryjno-Budowlany | Bridgewater, Nowa Szkocja |
| 143. Eskadra Inżynieryjno-Budowlana | Lunenburg, Nowa Szkocja |
| 144. Eskadra Inżynieryjno-Budowlana | Pictou, Nowa Szkocja |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 14. Skrzydła | |
| 17. Skrzydło | CFB Winnipeg, Manitoba |
| 435. Dywizjon Lotnictwa Transportowego i Ratowniczego | |
| 440. Dywizjon Lotnictwa Transportowego | Yellowknife, Terytoria Północno-Zachodnie |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 17. Skrzydła | |
| Wysunięte Stanowisko Operacyjne | Yellowknife, Terytoria Północno-Zachodnie |
| 19. Skrzydło | CFB Comox, Brytyjska Kolumbia |
| 407. Dywizjon Lotnictwa Patrolowego Dalekiego Zasięgu | |
| 442. Dywizjon Lotnictwa Transportowego i Ratowniczego | |
| 19. Dywizjon Lotniczy Zabezpieczenia Technicznego | |
| 192. Eskadra Inżynieryjno-Budowlana | Abbotsford, Brytyjska Kolumbia |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 19. Skrzydła | |
| 22. Skrzydło | Kanadyjski Sektor Obrony Powietrznej, CFB Norh Bay, Ontario |
| 21. Dywizjon Kontroli Powietrznej i Ostrzegania | |
| 51. Dywizjon Szkolenia Operacyjnego Kontroli Powietrznej i Ostrzegania | |
| 722. Dywizjon Kontroli Powietrznej (US Air Force) | |
| Lotnicza Eskadra Rezerwowa 22. Skrzydła | |
| Orkiestra 22. Skrzydła |
Znakami przynależności państwowej są flaga na stateczniku pionowym, okrąg z liściem klonu na kadłubie i skrzydłach oraz logotyp Canada. Wszystkie wykorzystywane przez kanadyjskie wojsko statki powietrzne otrzymują unikalne oznaczenie składające się z dwóch liter: C od Canadian, druga litera oznacza typ statku, np. F jak Fighter, a po nich następuje trzycyfrowy kod, z reguły jest rozbudowaną wersją tego nadanego przez producenta. Taki ustandaryzowany system nazewnictwa był wzorowany na tym jakie w 1962 wprowadziły Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych.
| Zdjęcie | Samolot | Producent | Typ | Wejście do służby | Wersja (kanadyjskie oznaczenie) | Liczba sztuk | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Samoloty myśliwskie | |||||||
| McDonnell Douglas CF-18 Hornet | Myśliwiec wielozadaniowy | 1982–1988 | CF-188A CF-188B |
72 31 |
Dostarczono 138: 98 CF-188A I 40 CF-188B. Od 1984 utracono 15 CF-188A i 2 CF-188B. 1 CF-188A i 7 CF-188B wycofano ze służby. | ||
| Samoloty szkolno-treningowe | |||||||
| Beechcraft T-6 Texan II | Szkolenie wstępne | 2000 | CT-156 Harvard II | 25 | T-6 Texan II to wersja Pilatus PC-9 dla USAF, przyrządy w CT-156 rozmieszczono na wzór CT-155 Hawk. | ||
| BAE Hawk | Szkolenie zaawansowane | 2000 | CT-155 Hawk | 19 | 20 dostarczono w latach 2000–2002, dwa stracono w 2003 i 2004, w 2004 dostarczono dwa dla uzupełnenia strat, trzeci utracono w 2011. | ||
| de Havilland Canada DHC-8 Dash 8 | Szkolny/Trening nawigatorów | 1987 1989–1990 |
CT-142 | 4 | |||
| Canadair CL-41 Tutor | Samolot akrobacyjny | 1962 | CT-114 Tutor | 25 | Dawniej samoloty szkolne, w tej roli zastąpiony przez CT-155 i CT-156, nadal wykorzystywane przez zespół Snowbirds. | ||
| Samoloty transportowe i Powietrzne tankowce | |||||||
| Airbus A310 MRT | Transportowy/VIP Transportowy/ Tankowiec |
1992–1993 | CC-150 Polaris CC-150T |
3 2 |
Zastąpiły Boeing CC-137, dwa otrzymały miękkie przewody do tankowania (CF-18). | ||
| Boeing C-17 Globemaster III | Strategiczny transportowiec | 2007–2008 2015 |
CC-177 | 5 | |||
| Bombardier Challenger 600 | Użytkowy VIP |
1982–1985 2002 |
CC-144 Challenger | 2 4 |
Wersje CL-600/601/604. | ||
| de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter | Użytkowy/SAR | ~1970 | CC-138 | 4 | |||
| Lockheed C-130 Hercules | Transportowy Search and rescue Tankowiec |
1974–1997 | CC-130E CC-130H |
1 12 |
Pięć E i trzy H utracono w wypadkach. | ||
| Lockheed C-130 Hercules | Taktyczny transportowiec | 2010-2012 | CC-130J Super Hercules | 17 | 436 Transport Squadron | ||
| Patrolowe | |||||||
| Lockheed P-3 Orion | Morski patrolowiec/ZOP Patrolowy/Szkolny/SAR |
1980 1991 |
CP-140 Aurora CP-140A Arcturus |
18 3 |
|||
| CASA C-295 | SAR | 2020-2023 | CC-295 Kingfisher | 15 | W grudniu 2016 roku rząd w Ottawie wybrał C295W jako nowe samoloty poszukiwawczo-ratownicze, w ramach konkursu Fixed Wing Search and Rescue Replacement (FWSAR).Mają one zastąpić w służbie 6 de Havilland Canada CC-155 Buffalo i 13 CC-130H Hercules. | ||
| Śmigłowce | |||||||
| AgustaWestland AW101 | Search and rescue | 2000 | CH-149 Cormorant | 14 | Dostarczono 15. Pierwotnie w 1987 planowano 35 EH-101 dla zastąpienia CH-124 Sea King i 15 EH-101 w roli SAR dla zastąpienia CH-113 Labrador, ale w 1993 ten kontrakt anulowano. | ||
| Boeing CH-47 Chinook | Ciężki śmigłowiec transportowy | 2013-2014 | CH-147F | 15 | |||
| Bell 206 | Śmigłowiec szkolny | 1982 | CH-139 Jet Ranger | 1 | |||
| Bell CH-146 Griffon | Wielozadaniowy śmigłowiec użytkowy | 1995 | CH-146 Griffon | 98 | Dostarczono 100 (85 taktycznych i 15 SAR). 8 dozbrojono do eskortowania CH-147 Chinook w Afganistanie. | ||
| Sikorsky SH-3 Sea King | ZOP, pokładowy | 1964 | CH-124 Sea King | 27 | |||
| Sikorsky S-92 | ZOP, pokładowy | 2015- | CH-148 Cyclone | 6 | Zamówiono 28, zastąpią Sea Kingi. | ||
| Bezzałogowe aparaty latające | |||||||
| Maveric UAS | Mini BSL | 2010 | Prioria Embedded Intelligence | 5 | |||
| Boeing ScanEagle | Mały BSL | 2008 | Boeing ScanEagle | 1 | Wypożyczone. | ||
| IAI Heron | Taktyczny BSL | 2008–2011 | CU-170 Heron | 2 | 3 wypożyczono dla wsparcia sił ISAF. | ||


Myśliwce
Patrolowe/ZOP
Treningowe
Transportowe/Użytkowe
Śmigłowce