Ryan O’Neal (1968) | |
| Imię i nazwisko |
Charles Patrick Ryan O’Neal |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
20 kwietnia 1941 |
| Data i miejsce śmierci |
8 grudnia 2023 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Joanna Moore |
| Lata aktywności |
1960–2017 |
Charles Patrick Ryan O’Neal (ur. 20 kwietnia 1941 w Los Angeles, zm. 8 grudnia 2023 w Santa Monica) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny oraz bokser. Nominowany do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego i Złotego Globu jako najlepszy aktor dramatyczny za rolę Olivera Barretta IV w melodramacie Love Story (1970).
Urodził się w Los Angeles w Kalifornii jako syn aktorki Patricii Ruth Olgi (z domu Callaghan; 1907–2003) i irlandzko-amerykańskiego scenarzysty filmowego Charlesa Eldridge’a O’Neala (1904–1996). Jego babka ze strony matki była Żydówką pochodzenia niemieckiego i polskiego, dziadek ze strony matki był Irlandczykiem, a ojciec miał korzenie irlandzkie i angielskie.
Wychowywał się z bratem Kevinem. Po ukończeniu University High School, w latach 1956–1957 był uznanym bokserem amatorem, który brał udział w turniejach Golden Gloves. Znalazł zatrudnienie jako ratownik i kaskader. W 1959 ukończył amerykańską wojskową szkołę średnią w Monachium. Jego ojciec pracował dla Radia Wolna Europa i uczęszczał do Munich American High School.
Karierę aktorską rozpoczął od gościnnego udziału w serialach, m.in. Opowieści wikingów (Tales of the Vikings, 1959), CBS Powszechny elektryczny teatr (General Electric Theater, 1960) z Ronaldem Reaganem czy sitcomie NBC Ojciec kawaler (Bachelor Father, 1961) z Johnem Forsythe oraz jednej z głównych ról jako Rodney Harrington w operze mydlanej ABC Peyton Place (1964-1966).

Swoją pierwszą rolę kinową zagrał w dramacie Nierówna ziemia (This Rugged Land, 1962) w reżyserii Arthura Hillera, który zaangażował go potem do przełomowej roli studenta prawa z Harvardu, syna starej arystokratycznej rodziny, zakochanego w umierającej na białaczkę córce włoskiego emigranta w głośnym melodramacie Love Story (1970). Za tę rolę był nominowany do nagrody Oscara i Złotego Globu. Sukces filmu sprawił, że nakręcono sequel Historia Olivera (Oliver’s Story, 1978), który przeszedł jednak bez echa. Był brany pod uwagę do roli Michaela Corleone w Ojcu chrzestnym, która ostatecznie trafiła do Ala Pacino.
W komedii romantycznej Buda Yorkina Złodziej, który przybył na obiad (The Thief Who Came to Dinner, 1973) z Jacqueline Bisset zagrał rolę Webstera McGee, rozwiedzionego programistę komputerowego, który rzuca pracę i wkracza na drogę przestępstwa, zostając włamywaczem i złodziejem klejnotów. Krytycy chwalili jego nominowaną do Złotego Globu kreację oszusta opiekującego się dziewięcioletnią Addie (za rolę jego córka Tatum O’Neal odebrała Oscara za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą) w filmie Petera Bogdanovicha Papierowy księżyc (Paper Moon, 1973). Wcielił się potem w irlandzkiego młodzieńca bez perspektyw, wkradającego się w szeregi XVIII-wiecznej angielskiej arystokracji w melodramacie wojennym Stanleya Kubricka Barry Lyndon (1975). Znalazł się w obsadzie legendarnego dramatu wojennego Richarda Attenborough O jeden most za daleko (A Bridge Too Far, 1977).
W latach 80. jego role kinowe w filmach Jak świetnie (So Fine, 1981), Partnerzy (Partners, 1982) i Gorączka hazardu (Fever Pitch, 1985) i Twardziele nie tańczą (Tough Guys Don't Dance, 1987) przyniosły mu w 1990 roku nominację do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora dekady. Lepiej wiodło mu się na małym ekranie, gdzie zagrał m.in. u boku Farrah Fawcett w roli kochanka morderczyni swoich własnych dzieci we wstrząsającym dramacie ABC opartym na autentycznych wydarzeniach Małe ofiary (Small Sacrifices, 1989) oraz sitcomie CBS Dobre sporty (Good Sports, 1991).
W serialu Gotowe na wszystko (Desperate Housewives, 2005) zagrał ojca Toma Scavo (w tej roli Doug Savant) i teścia Lynette Scavo, Rodneya.
Był na okładkach magazynów takich jak „TV Guide”, „Vanity Fair”, „People” i „Bravo”.
W 2015 O’Neal ponownie spotkał się z Ali MacGraw przy inscenizacji sztuki A.R. Gurneya Listy miłosne.
3 kwietnia 1963 zawarł związek małżeński z aktorką Joanną Cook Moore, z którą miał córkę Tatum (ur. 5 listopada 1963) i syna Griffina (ur. 28 października 1964). Jednak w lutym 1967 rozwiódł się. 28 lutego 1967 poślubił aktorkę Leigh Taylor-Young, poznaną na planie opery mydlanej ABC Peyton Place. 13 marca 1974 r. rozstał się ze swoją drugą żoną, z którą miał syna Patricka (ur. 14 września 1967). W latach 1979–1997 i 2001–2009 był w nieformalnym związku z Farrah Fawcett, z którą miał syna Redmonda (ur. 30 stycznia 1985). Razem z jej przyjaciółką Alaną Stewart był przy łóżku Farrah Fawcett w szpitalu Św. Jana w Santa Monica aż do jej śmierci (zm. 25 czerwca 2009 na raka odbytu), ich syn Redmond przebywał wówczas w więzieniu.
W 2006 wygrał walkę z białaczką. W 2012 u aktora zdiagnozowano raka prostaty w czwartym stadium.
Zmarł 8 grudnia 2023 w Saint John’s Health Center w Santa Monica w Kalifornii w wieku 82 lat. Przyczyną śmierci była zastoinowa niewydolność serca, a jako przyczyna wymieniono kardiomiopatię. O’Neal został pochowany obok Farrah Fawcett w Pierce Brothers Westwood Village Memorial Park and Mortuary w Westwood.
| Rok | Nagroda | Kategoria | Film | Rezultat |
|---|---|---|---|---|
| 1971 | Złoty Glob | Najlepszy aktor w filmie dramatycznym | Love Story (1970) | Nominacja |
| David di Donatello | Najlepszy aktor zagraniczny | Wygrana | ||
| Laurel Awards | Najlepsza rola dramatyczna | Nominacja | ||
| Oscar | Najlepszy aktor | Nominacja | ||
| 1972 | Nagroda „Bravo” | Złota statuetka Bravo Otto dla najlepszego aktora filmowego | – | Wygrana |
| 1974 | Złoty Glob | Najlepszy aktor w filmie komediowym lub musicalu | Papierowy księżyc (1973) | Nominacja |
| 1981 | Golden Apple Award | Kwaśne Jabłko | – | Wygrana |
| 1988 | Złota Malina | Najgorszy aktor | Twardziele nie tańczą (1987) | Nominacja |
| 1990 | Złota Malina | Najgorszy aktor dekady | Jak świetnie (1981) Partnerzy (1982) Gorączka hazardu (1985) Twardziele nie tańczą (1987) |
Nominacja |
| 1999 | Złota Malina | Najgorszy aktor | Spalić Hollywood (1997) | Nominacja |
| 2005 | Złota Malina | Największy przegrany pierwszych 25 lat istnienia nagród Złote Maliny | Jak świetnie (1981) Partnerzy (1982) Gorączka hazardu (1985) Twardziele nie tańczą (1987) Spalić Hollywood (1997) |
Nominacja |
12 lutego 2021 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 7057 Hollywood Boulevard.