| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Początek budowy |
1914 |
| Położenie stępki |
3 listopada 1914 |
| Wodowanie |
5 marca 1915 |
| Wejście do służby |
14 marca 1915 |
| Wycofanie ze służby |
23 maja 1915 |
| Los okrętu |
zaginiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
127 ton ↑ |
| Długość |
28,1 m |
| Szerokość |
3,2 m |
| Zanurzenie |
3 m |
| Zanurzenie testowe |
50 m |
| Napęd | |
| na powierzchni: silnik Diesla o mocy 60 KM pod wodą: silnik elektryczny o mocy 120 KM | |
| Prędkość |
6,5 węzła ↑ |
| Zasięg |
1650 Mm (przy prędkości 5 węzłów) ↑ |
| Uzbrojenie | |
| 2 torpedy, karabin maszynowy kal. 8 mm | |
| Wyrzutnie torpedowe |
2 dziobowe wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm |
| Załoga |
14 |
SM UB-3 – niemiecki okręt podwodny typu UB I zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii w latach 1914-1915.
SM UB-3 należał do typu UB-I. Był małym jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 28,1 metrów, wyporności w zanurzeniu 142 tony, zasięgu 1650 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu.
Wymogiem przy projektowaniu tych okrętów była możliwość transportu koleją, dzięki temu część z nich została przetransportowana nad Adriatyk, gdzie operowały z baz austriackich. UB-3 został więc po wybudowaniu rozebrany na części i przewieziony koleją do Puli, gdzie wodowany 5 marca 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 1 maja 1915 roku we Flotylli Pola (Deutsche U-Halbflotille Pola).
Pierwszym dowódcą został Siegfried Schmidt. UB-3 w czacie pierwszego i jedynego patrolu po Morzu Egejskim, który odbył w maju 1915 roku, nie odniósł żadnych sukcesów.
25 maja 1915 roku zaginął na Morzu Egejskim, jego los nie jest znany do dziś. Wszyscy członkowie załogi zaginęli.