 SM UB-10 bliźniaczy do UB-9, około 1916 roku | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Początek budowy |
1914 |
| Położenie stępki |
4 listopada 1914 |
| Wodowanie |
6 lutego 1915 |
 Kaiserliche Marine
| |
| Wejście do służby |
18 lutego 1915 |
| Wycofanie ze służby |
19 lutego 1919 |
| Los okrętu |
poddany Royal Navy i rozebrany w Lubece |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
127 ton ↑ |
| Długość |
28,1 m |
| Szerokość |
3,2 m |
| Zanurzenie |
3 m |
| Zanurzenie testowe |
50 m |
| Napęd | |
| na powierzchni: silnik Diesla o mocy 60 KM pod wodą: silnik elektryczny o mocy 120 KM | |
| Prędkość |
6,5 węzła ↑ |
| Zasięg |
1650 Mm (przy prędkości 5 węzłów) ↑ |
| Uzbrojenie | |
| 2 torpedy, karabin maszynowy kal. 8 mm | |
| Wyrzutnie torpedowe |
2 dziobowe wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm |
| Załoga |
15 |
SM UB-9 – niemiecki okręt podwodny typu UB I zbudowany w stoczni AG Weser w Bremie w latach 1914-1915. Wodowany 6 lutego 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 18 lutego 1915 roku. Pierwszym dowódcą został Wilhelm Werner. Werner dowodził okrętem tylko przez 10 dni. Brak źródeł na to, kto go zastąpił. Według R.H. Gibsona i Maurice’a Prendergasta (The German Submarine War, 1914–1918) UB-9 służył we wrześniu 1915 roku jako okręt szkoleniowy w Szkole Morskiej w Kilonii.
Po zakończeniu wojny UB-9 jako jeden ośmiu niemieckich okrętów podwodnych został poddany Royal Navy na terenie Niemiec. W 1919 roku został rozebrany w Dräger w Lubece.