SM UB-5 bliźniaczy do UB-7, około 1918 roku | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Początek budowy |
1914 |
| Położenie stępki |
30 listopada 1914 |
| Wodowanie |
kwiecień 1915 |
| Wejście do służby |
6 maja 1915 |
| Wycofanie ze służby |
27 września 1916 |
| Los okrętu |
zaginął w okolicach Warny |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
127 ton ↑ |
| Długość |
28,1 m |
| Szerokość |
3,2 m |
| Zanurzenie |
3 m |
| Zanurzenie testowe |
50 m |
| Napęd | |
| na powierzchni: silnik Diesla o mocy 60 KM pod wodą: silnik elektryczny o mocy 120 KM | |
| Prędkość |
6,5 węzła ↑ |
| Zasięg |
1650 Mm (przy prędkości 5 węzłów) ↑ |
| Uzbrojenie | |
| 2 torpedy, karabin maszynowy kal. 8 mm | |
| Wyrzutnie torpedowe |
2 dziobowe wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm |
| Załoga |
15 |
SM UB-7 – niemiecki okręt podwodny typu UB I zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii w latach 1914-1915. Wodowany w kwietniu 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 6 maja 1915 roku. Pierwszym dowódcą został Wilhelm Werner. 6 maja 1915 roku okręt został przydzielony do Flotylli Pola (Deutsche U-Halbflotille Pola). UB-7 w czasie 15 patroli zatopił 4 statki nieprzyjaciela o łącznej wyporności 6 283 BRT. W czerwcu 1915 roku okręt został przeniesiony do Flotylli Konstantynopol (Constantinople Flotilla) i przedostał się na Morze Czarne.
Pierwszą zatopioną jednostką był brytyjski parowiec „Patagonia”, zbudowany w 1913 roku, o wyporności 6011 BRT. Okręt został storpedowany i zatopiony 15 września 1915 roku około 10 mil na północny wschód od Odessy.
W kwietniu 1916 roku UB-7 zatopił dwa niewielkie rosyjskie statki żaglowe „Sal’dagan” i „Gryoza”.
12 kwietnia 1916 roku nowym kapitanem UB-7 został mianowany Hans Lütjohann. Pod jego dowództwem, 31 sierpnia, UB-7 zatopił niezidentyfikowany rosyjski żaglowiec.
27 września 1916 roku UB-7 wyruszył z Warny na patrol w okolicach Sewastopola i zaginął.