Sasha Strunin

Sasha Strunin
Ilustracja
Sasha Strunin (2026)
Imię i nazwisko

Aleksandra Igoriewna Strunina

Pseudonim

Sasha Strunin, Alexandra Strunin

Data i miejsce urodzenia

27 października 1989
Leningrad, ZSRR

Typ głosu

mezzosopran

Gatunki

jazz, pop, muzyka elektroniczna

Zawód

piosenkarka, reżyserka, artystka audiowizualna, aktorka

Aktywność

od 2003

Wydawnictwo

Sony Music, Believe Digital, Agencja Muzyczna Polskiego Radia, Soliton

Powiązania

Piotr Bajtlik (współmałżonek), Gary Guthman (współpracownik)

Zespoły
The Jet Set (2005–2008)
Faksymile
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Alexandra „Sasha” Strunin, właśc. Aleksandra Igoriewna Strunina (ros. Александра Игоревна Струнина, ur. 27 października 1989 w Leningradzie) – polska piosenkarka, reżyserka, artystka audiowizualna, aktorka i była modelka pochodzenia ukraińsko-rosyjskiego. Absolwentka fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu i reżyserii filmowej w Warszawskiej Szkole Filmowej. Członkini Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych (SAWP).

Popularność zyskała dzięki występom w zespole The Jet Set (2005–2008), z którym wydała album pt. Just Call Me (2006) i reprezentowała Polskę z utworem „Time to Party” w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji (2007). W 2009 rozpoczęła solową działalność muzyczną i wydała popowy album pt. Sasha zawierający utwór „To nic kiedy płyną łzy”, który stał się ogólnopolskim przebojem. Po kilkuletniej przerwie w 2013 wydała niezależnie EP-kę pt. Stranger z muzyką elektroniczną. W 2015 nawiązała współpracę z trębaczem jazzowym i kompozytorem Garym Guthmanem, z którym nagrała dwa albumy utrzymane w stylistyce jazzowej: Woman in Black (2016) i Autoportrety (2019).

Po rozpoczęciu studiów reżyserskich w 2023 ograniczyła działalność muzyczną na rzecz kariery filmowej. Wyreżyserowała filmy krótkometrażowe: Patrzę w niebo (2025) i My Name Is Joy (2026). Tworzy także sztuki wizualne i wzięła udział w kilku projektach aktorskich. Zagrała m.in. w serialach: Pierwsza miłość (2010) i Na Wspólnej (2018).

Życiorys

Dzieciństwo i edukacja

Urodziła się 27 października 1989 w Leningradzie, jako jedyne dziecko śpiewaków operowych: Rosjanina Igora Strunina i Ukrainki Wity Nikołajenko. Małżeństwo jej rodziców zakończyło się rozwodem. Poza korzeniami rosyjskimi i ukraińskimi ma również korzenie polskie i białoruskie. Dziadek ze strony ojca był fotografem i reżyserem teatralnym, zaś babcia, Nelli, aktorką teatralną polskiego pochodzenia. Matka babki (Rosjanka wywodząca się z polskiej rodziny szlacheckiej Stankiewiczów) zginęła w gułagu, a ojciec został rozstrzelany podczas stalinowskich czystek.

Moi rodzice mieli ogromny wpływ na to, że dziś jestem piosenkarką. Już mając 10 lat, powiedziałam im, że chcę śpiewać. Wybrałam jednak muzykę rozrywkową, a nie operową, uważałam bowiem, że klasyka daje znacznie mniej możliwości kreacyjnych. Chciałam mieć szeroki warsztat, śpiewać różne gatunki, a nie tylko kompozycje barokowe.

Sasha Strunin, „Dziennik Polski”, 2017

Strunin została wychowana w wierze prawosławnej. Przez pierwsze trzy lata życia mieszkała na Ukrainie u dziadków, którzy ją wychowywali, podczas gdy rodzice szukali pracy poza granicami Związku Radzieckiego. W 1991 otrzymali angaż w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu i przeprowadzili się do Poznania, gdzie rok później dołączyła do nich córka. W jednym z wywiadów wyznała, że pomimo swojego pochodzenia, uważa się za Polkę: „Czuję się Polką, myślę po polsku, to mój pierwszy język. Miałam trzy lata, jak tu przyjechałam. Tu się wychowałam, tu chodziłam do przedszkola, szkoły”.

Jako małe dziecko wystąpiła w kilku spektaklach, debiutując w przedstawieniu operowym w wieku dwóch lat, choć, jak sama przyznała, nie była wtedy świadoma tego, co się dzieje. Od dziecięcych lat brała udział w przeglądach i festiwalach muzycznych, podczas których była nagradzana. W dzieciństwie rodzice zapisali ją do podstawowej szkoły muzycznej na lekcje gry na pianinie, jednak krótko po rozpoczęciu nauki zrezygnowała z niej. Od 2002 uczęszczała do poznańskiego gimnazjum nr 22, a w 2008 zdała maturę w tamtejszym IV Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym. Decyzję o wyborze liceum prywatnego podjęła, gdyż wymagała indywidualnego toku nauczania, aby móc pogodzić naukę z karierą muzyczną.

W 2009 rozpoczęła studia fotograficzne pierwszego stopnia na Wydziale Komunikacji Multimedialnej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, które ukończyła w 2013. W 2026 ukończyła studia pierwszego stopnia z reżyserii filmowej w Warszawskiej Szkole Filmowej.

Kariera zawodowa

2003–2009

Jej profesjonalny debiut sceniczny miał miejsce w 2003 na 10. Festiwalu Piosenki Angielskiej w Brzegu, podczas którego wygrała w kategorii dziecięcej wykonaniem utworu „When You Told Me You Loved Me” z repertuaru Jessiki Simpson, po czym na jakiś czas zajęła się modelingiem. Poprzez konkurs „Elite Model Look” nawiązała półtoraroczną współpracę z agencją modelek Elite, w ramach której pracowała między innymi w Paryżu i Japonii. W 2005 wzięła udział w czwartej edycji talent show Idol, emitowanego w telewizji Polsat. Została wyeliminowana w jednym z odcinków półfinałowych (tzw. etap klubowy), w którym zajęła trzecie miejsce w głosowaniu widzów.

Strunin podczas „Dnia Otwartego TVP” (2007)

W grudniu 2005 została wokalistką nowo powstałego zespołu The Jet Set, kończąc jednocześnie współpracę z agencją Elite. W jednym z wywiadów opowiedziała o okolicznościach, w jakich została zaangażowana do grupy:

Moja pani profesor zaprosiła na lekcję producenta, który szukał młodej wokalistki. Powiedziała mu, że uczy dziewczynę, która jest doświadczona w śpiewaniu festiwalowym i przerosła już konkursy wokalne dla młodzieży [...] Producent przyszedł na lekcję i poprosił, żebym coś zaśpiewała. Wybrałam piosenkę Céline Dion i usłyszałam: „Dobrze, to my się widzimy za tydzień, przyjdź z rodzicami” [...] Okazało się, że powstaje nowy zespół i że może to być coś fajnego. Tak pojawiło się Jet Set.

W skład The Jet Set wchodził również pochodzący z Chicago raper Tray, którego po kilku miesiącach od założenia zespołu zastąpił brytyjski wokalista i raper David Junior Serame. The Jet Set wzorowało się m.in. na amerykańskiej grupie Black Eyed Peas i wykonywało muzykę z pogranicza gatunków: R&B, pop, dance i rap. W styczniu 2006 zespół zajął trzecie miejsce w polskich eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2006, wykonując utwór „How Many People”. 24 lipca 2006 nakładem Universal Music Polska ukazał się debiutancki album grupy pt. Just Call Me, który dotarł do 35. miejsca polskiej listy sprzedaży i uzyskał status złotej płyty. Z utworem tytułowym z tego albumu zespół wziął udział w polskim etapie konkursu Sopot Festival 2006.

W 2007 The Jet Set reprezentowało Polskę w Konkursie Piosenki Eurowizji 2007 z utworem „Time to Party”. W półfinale konkursu zespół zdobył 75 punktów, plasując się na 14. miejscu, co nie zapewniło mu awansu do finału. Po występie na Eurowizji grupa otrzymała Superjedynkę w kategorii przebój roku za „Time to Party” podczas 44. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, a także nagrody Eska Music Awards i Viva Comet Awards dla zespołu roku. W 2008 Strunin uczestniczyła w reality show TV4 Big Brother w edycji z udziałem gwiazd. Z powodu zobowiązań zawodowych, uniemożliwiających jej dalszy udział w programie, odeszła z niego na własne życzenie. The Jet Set, które powstało z zamiarem nagrania jednej płyty, oficjalnie zakończyło działalność 1 stycznia 2009.

Po rozwiązaniu zespołu Strunin podpisała solowy kontrakt fonograficzny z wytwórnią Sony Music. W trakcie prac nad debiutanckim albumem nagrała utwór „Emely” w duecie ze szwedzkim piosenkarzem Dannym. W czerwcu 2009 wydała pierwszy solowy singel „To nic kiedy płyną łzy”, który notowany był w pierwszej piątce polskiej listy airplay. Z piosenką brała udział w głosowaniu o awans do krajowego etapu konkursu Sopot Festival 2009, jednak ostatecznie uplasowała się poza pierwszą piątką premiowaną występem podczas festiwalu. 21 września 2009 wydała pierwszy solowy album studyjny pt. Sasha. Nagrania na wydawnictwie zostały zaliczone do nurtu muzyki popularnej z elementami R&B. Z albumem dotarła do 25. miejsca listy stu najlepiej sprzedających się płyt we wrześniu 2009 w Polsce. Drugi singel promujący wydawnictwo, „Zaczaruj mnie ostatni raz”, wydała w listopadzie 2009, a kolejne: „Ucisz moje serce” i „Chcę zatrzymać czas” już w 2010. Kilka lat później wyznała, że nie utożsamiała się z repertuarem z tej płyty, ale była zobowiązana kontraktem do nagrywania materiału narzuconego jej przez wytwórnię płytową. Za solowy debiut była nominowana do nagród Telekamery, Złote Dzioby i Mikrofony Popcornu.

2010–2019

Strunin w 2010

Na początku 2010 wraz z kilkoma innymi polskimi wykonawcami nagrała utwór „Muzyki moc” z okazji 10-lecia stacji telewizyjnej Viva Polska. W maju tego roku dołączyła do obsady serialu Polsatu Pierwsza miłość, w którym wcielała się w postać piosenkarki Kaliny Świętochowskiej. Łącznie wystąpiła w 26 odcinkach. W 2010 zagrała również w etiudzie filmowej Natalii Kostenko Koniec świata oraz użyczyła głosu jednej z bohaterek gry na PlayStation 3 TV Superstars, a także wzięła udział w programie tanecznym Vivy Królowie Densfloru.

W maju 2011 zakończyła współpracę z wytwórnią Sony Music oraz dotychczasowym menedżmentem, po czym rozpoczęła niezależną działalność muzyczną. Zaczęła eksperymentować z różnymi stylami muzycznymi oraz samodzielnie komponować i pisać teksty piosenek. Chcąc mieć pełną kontrolę nad swoją karierą, wraz z producentem Andrzejem Prymuszewskim założyła firmę producencko-menedżerską A.S Music Production, pod której szyldem we wrześniu 2011 wydała singel „Game Over”. W tym czasie zajęła się także tworzeniem sztuk wizualnych. W 2012 opublikowała autorski utwór „Overrated Men” oraz sama zrealizowała ilustrujący go teledysk techniką found footage. Do czerwca 2013, wspólnie z The Jet Set oraz solowo, sprzedała prawie 30 tysięcy płyt i zagrała ponad 300 koncertów.

1 lipca 2013 wystąpiła jako support przed koncertem francuskiej wokalistki Zaz w warszawskiej Hali Koło, wykonując premierowo utwory zwiastujące jej autorski album Viscera. 29 października 2013 wydała cyfrowo EP-kę pt. Stranger, będącą zapowiedzią tej płyty. Na minialbumie połączyła muzykę elektroniczną z elementami jazzu, psychodelii, operowego śpiewu i muzyki etnicznej. Projekt Viscera ostatecznie zaprezentowała jedynie w formie wideoklipu jako pracę dyplomową podczas wystawy Podświadomość zdarzeń w Galerii Spokojna przy warszawskiej ASP 23 października 2013. W grudniu tego roku wzięła udział w nagraniu piosenki świątecznej oraz teledysku pt. „Magia Świąt” w ramach charytatywnego projektu reALICJA. W 2014 miała wziąć udział w konkursie SuperDebiuty na 51. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, jednak na krótko przed jego rozpoczęciem została zdyskwalifikowana z powodu złamania regulaminu.

W 2015 rozpoczęła pracę nad nowym materiałem na drugi solowy album studyjny. Do współpracy zaprosiła amerykańskiego trębacza jazzowego i kompozytora Gary’ego Guthmana, który napisał i skomponował wszystkie utwory na płycie. 14 października 2016 nakładem Agencji Muzycznej Polskiego Radia wydała album pt. Woman in Black. Zawartą na nim muzykę określiła mianem „jazz noir”, będącym jazzem inspirowanym filmami kryminalnymi z lat 40. i 50. XX wieku. Album promowała tytułowym singlem oraz polskojęzyczną wersją pochodzącego z niego utworu „Don’t Tell Me No” („Nie mów mi nie”). 14 lutego 2017 w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego zagrała koncert promocyjny płyty. W 2018 wystąpiła w dwóch serialach stacji TVN: Na Wspólnej i Pułapka, wcielając się kolejno w rolę piosenkarki Nataszy Morozowej oraz w epizodyczną rolę sprzedawczyni.

Strunin podczas festiwalu Jazz na Starówce (2019)

21 czerwca 2019 nakładem wytwórni Soliton wydała album pt. Autoportrety, na którym umieściła jazzowe kompozycje Guthmana do wierszy autorstwa Mirona Białoszewskiego. Krytyk Adam Baruch w swojej recenzji nazwał Strunin „jednym z największych skarbów polskiego jazzu”. Za ten album była nominowana do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii odkrycie roku. 24 listopada 2019 na scenie Basenu Artystycznego Warszawskiej Opery Kameralnej zadebiutowała jako aktorka teatralna rolą Alicji w musicalu List z Warszawy Gary’ego Guthmana i Domana Nowakowskiego w reżyserii Natalii Kozłowskiej. Wykonywane w nim utwory nagrała w wersjach studyjnych na wydaną w 2020 ścieżkę dźwiękową.

Od 2020

W 2020 wystąpiła w teledysku Sosnowskiego do utworu „Dalej”, a w 2023 pojawiła się w serialach Na sygnale i Przyjaciółki. Po rozpoczęciu studiów reżyserskich w 2023 ograniczyła działalność muzyczną na rzecz kariery filmowej. W 2025 wyreżyserowała etiudę filmową pt. Patrzę w niebo według własnego scenariusza, w której poruszyła temat indoktrynacji ukraińskich dzieci wywożonych do Rosji podczas wojny rosyjsko-ukraińskiej. Z tym obrazem brała udział w konkursach filmów krótkometrażowych na festiwalach w Polsce i za granicą, otrzymując nagrody na March On! Festival, Evolution Mallorca International Film Festival, Ogólnopolskim Festiwalu Filmowym „Offeliada”, Florida Film Festival i podczas Lubuskiego Lata Filmowego. W 2025 wyreżyserowała również teledysk do piosenki Jadwigi Zarzyckiej i Marii Sadowskiej pt. „Chcę się z tobą bawić”. W 2026 wyreżyserowała kolejną etiudę filmową pt. My Name Is Joy, do której również napisała scenariusz.

Życie prywatne

Była zaręczona z producentem muzycznym Markiem Piotrem Szumskim. W 2021 związała się z aktorem Piotrem Bajtlikiem, za którego wyszła 28 czerwca 2025.

Warsztat wokalny

Fragment wykonania utworu „Zwykłe miasto / Just Another City” przez Strunin i Piotra Bajtlika w musicalu List z Warszawy (2019)

Jest mezzosopranem. W dzieciństwie śpiewu uczyła ją matka. Następnie uczęszczała na zajęcia wokalne do Marzeny Osiewicz, która jak przyznała, „tak naprawdę pokazała mi, co mogę zrobić ze swoim głosem, jak nad nim zapanować”. W ramach przygotowań do nagrania albumu Woman in Black pod okiem Gary’ego Guthmana szkoliła się w śpiewie jazzowym poprzez wykonywanie standardów tego gatunku, m.in. „Misty” Sary Vaughan. Komentując ten proces powiedziała: „śpiewanie swingu to zupełnie inne frazowanie, oddech, podejście do harmonii i rytmu. Szczerze mogę powiedzieć, że w dwa lata przećwiczyłam to, czego uczą się studenci na wydziale jazzu Katowickiej Akademii Muzycznej”.

Janusz Szrom recenzując Autoportrety napisał: „Na płycie brzmi znakomicie, z lekkością poddając się wyszukanym zmysłom aranżacyjnym, obfitującym w naprawdę niebanalną harmonię oraz wyrafinowane linie melodyczne. Wydaje się, że nie istnieją dla niej żadne granice, a dopełnieniem wszystkiego są, realizowane przez nią z dużą swobodą oraz punktualnością, czysto instrumentalne special chorusy”. Krzysztof Komorek pisząc dla „JazzPress” dostrzegł jej „charakterystyczny, mocny głos i wykonawczą charyzmę”, a Adam Baruch podkreślił, że „śpiewa skomplikowane teksty z elegancją, polotem i niesamowitą pasją. Jej głębia ekspresji i moc frazowania doprawdy mrożą krew w żyłach”. W recenzji Listu z Warszawy dla „Dziennika Gazety Prawnej” Maciej Weryński napisał o niej jako o „wokalistce wysokiej próby”.

Wizerunek medialny i odbiór

Strunin podczas półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji 2007

Decyzje wizerunkowe w początkowym okresie kariery Strunin podejmował jej management. Stylizowana na „wampa”, spotykała się z krytyką niektórych oceniających, którzy uznawali prezentowany przez nią wizerunek za niestosowny do jej młodego wieku. Wzięła udział w rozbieranych sesjach zdjęciowych, dwukrotnie pojawiając się na okładce czasopisma „CKM” (w 2008 i 2011). W 2008 została jedną z laureatek zorganizowanego przez ten magazyn plebiscytu na najseksowniejsze Polki dekady. Zapytana po latach o „kontrowersyjny image wyzwolonej nastolatki” odpowiedziała: „kiedy miałam szesnaście lat, wychodzenie na scenę w różowych szortach i brokatowych topach było jak najbardziej na miejscu. Tak samo ubierały się wtedy moje rówieśniczki w Stanach [...]. I to miało takie być: bardzo amerykańskie, prowokujące, odważne. Kiedyś Christina Aguilera też miała brzuszek na wierzchu, dziś nie wychodzi tak na scenę. Tak samo ze mną. Dlatego nie uważam, że to było kontrowersyjne – a raczej urocze”.

Podczas udziału w programie Big Brother stała się obiektem zainteresowania prasy plotkarskiej. Publikacje dotyczyły jej relacji z innym uczestnikiem, bokserem Marcinem Najmanem oraz okoliczności, w jakich odeszła z programu; opuściła go w asyście policji, a według medialnych doniesień decyzję o jej odejściu miał podjąć ojciec, przeciwny rzekomemu związkowi córki z Najmanem, po czym miał wywieźć ją na Syberię. Sama Strunin zdementowała te doniesienia, nazywając je „czystą abstrakcją”.

Po zakończeniu promocji płyty Sasha ograniczyła obecność w mediach. Zmieniła również wizerunek na bardziej stonowany, korespondujący z nowym kierunkiem muzycznym, jaki obrała. W jej strojach scenicznych zaczęła przeważać czerń, nawiązująca do tytułu oraz estetyki oprawy wizualnej albumu Woman in Black, utrzymanej w stylu amerykańskich filmów noir z lat 40.

Dyskografia

 Osobny artykuł: Dyskografia Sashy Strunin.
 Zobacz też: Dyskografia The Jet Set.

Filmografia

Rok Tytuł Profesje Rola Uwagi
Źr.
A
R
S
I
2010 Pierwsza miłość T Kalina Świętochowska 26 odcinków
Koniec świata T Oliwia etiuda szkolna
2018 Na Wspólnej T Natasza Morozowa 17 odcinków
Pułapka T sprzedawczyni odc. 2
2023 Na sygnale T Natalia odc. 440
Przyjaciółki T pracownica telewizji odc. 251–253
2025 Patrzę w niebo T T etiuda szkolna
2026 My Name Is Joy T T etiuda szkolna
Nam już wszystko wolno T etiuda szkolna; asystent reżysera

Gry komputerowe

Rok Tytuł Rola
Źr.
2010 TV Superstars Bella

Teatr

Rok Sztuka Rola
Źr.
2019–2023 List z Warszawy Alicja

Nagrody i nominacje

Rok Instytucja Kategoria Rezultat
Źr.
2010 Mikrofony Popcornu Przebój polski 2009 („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja
Telekamery Muzyka Nominacja
Złote Dzioby Przebój roku 2009 („To nic kiedy płyną łzy”) Nominacja
Odkrycie roku 2009 Nominacja
2019 Koryfeusz Muzyki Polskiej Odkrycie roku Nominacja
2025 Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” Jantar (Patrzę w niebo) Nominacja
Freedom Film Festival Platynowy Łucznik (Patrzę w niebo) Nominacja
Festiwal Filmowy Wajda na Nowo Nagroda główna (Patrzę w niebo) Nominacja
March On! Festival Studencki krótkometrażowy film fabularny (Patrzę w niebo) Wygrana
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Nagroda im. Lucjana Bokińca (Patrzę w niebo) Nominacja
Evolution Mallorca International Film Festival Najlepszy międzynarodowy film krótkometrażowy (Patrzę w niebo) Wygrana
Offeliada Offelia (Patrzę w niebo) Nominacja
Nagroda Jury Młodego Widza „Horacy” (Patrzę w niebo) Wygrana
Euroshorts Nagroda SFP za najlepszy polski film krótkometrażowy (Patrzę w niebo) Nominacja
2026 Festiwal Filmów Polskich w Waszyngtonie Najlepszy film krótkometrażowy (Patrzę w niebo) Wygrana
Nagroda publiczności dla filmu krótkometrażowego (Patrzę w niebo) Wygrana
Maryland International Film Festival Najlepszy film krótkometrażowy (Patrzę w niebo) Wygrana
Florida Film Festival Nagroda publiczności dla najlepszego filmu krótkometrażowego (Patrzę w niebo) Wygrana
Lubuskie Lato Filmowe Srebrne Grono za krótki film fabularny (Patrzę w niebo) Wygrana
Freedom Film Festival Platynowy Łucznik (My Name Is Joy) Nominacja
Bengaluru International Short Film Festival Wyróżnienie w konkursie międzynarodowym (Patrzę w niebo) Wygrana
I Will Tell International Film Festival Najlepszy krótki film fabularny (My Name Is Joy) Wygrana

Uwagi

  1. ↑ Dochód ze sprzedaży utworu „Magia Świąt” przeznaczony został na leczenie oraz rehabilitację aktorki Alicji Borkowskiej, która w listopadzie 2013 doznała udaru mózgu.
  2. ↑ Odcinki: 1112, 1114, 1116–1120, 1122–1125, 1127–1128, 1130–1133, 1135–1138, 1140–1144.
  3. ↑ Odcinki: 2674–2675, 2677, 2680, 2682, 2691–2692, 2697–2698, 2702–2703, 2706, 2712–2713, 2729, 2734, 2750.

Przypisy

  1. 1 2 Sasha Strunin & Gary Guthman Jazz Show!. Oficjalna strona powiatu jarosławskiego, 2018-02-07. [dostęp 2018-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-15)].
  2. 1 2 Woman in Black. Polskie Radio. [dostęp 2016-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  3. 1 2 3 Sasha – Sasha Strunin. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)].
  4. 1 2 3 4 „Viscera” – EP-ka Alexandry Strunin pod koniec października. Onet.pl, 2013-10-25. [dostęp 2013-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  5. ↑ Alexandra Strunin pokazuje „Wnętrzności”. interia.pl, 2013-10-23. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  6. ↑ Patrick Španko: CD Sasha Strunin – Autoportrety. skJazz, 2020-04-22. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-20)]. (słow.).
  7. ↑ Alexandra Strunin. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. [dostęp 2026-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-08-31)].
  8. ↑ Artyści SAWP. Stowarzyszenie Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno-Muzycznych. [dostęp 2018-05-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-29)].
  9. 1 2 Aleksandra Strunin – Sasza. interia.pl. [dostęp 2005-10-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-15)].
  10. 1 2 3 4 Kim jest Sasha?. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-07-28. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  11. ↑ Sasha Strunin jest córką Ukrainki i Rosjanina. Mówi o niebezpiecznej postawie Polski. Wirtualna Polska, 2022-05-16. [dostęp 2023-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-05-16)].
  12. 1 2 3 4 5 Paweł Gzyl. Sasha Strunin, kobieta w czerni: płynie w niej polska i rosyjska krew. „Gazeta Krakowska”. Nr 58/2017, s. 18, 2017-03-10. Polska Press. ISSN 1898-3138. [dostęp 2020-09-07]. [zarchiwizowane z adresu 2020-09-06].
  13. 1 2 3 4 Biogram. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2019-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-20)].
  14. ↑ Jest córką Rosjanina. Nie ukrywa swoich poglądów. Wirtualna Polska, 2024-10-27. [dostęp 2025-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-03)].
  15. 1 2 The Jet Set: Biografia. interia.pl. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  16. 1 2 3 Kalina Szymankiewicz: Sasha Strunin ma rosyjskie i ukraińskie korzenie. „Jakby ktoś niszczył mnie od środka”. TVN, 2022-03-13. [dostęp 2022-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-15)].
  17. 1 2 Przemysław Gulda: Alexandra Strunin: Rosja porywa ukraińskie sieroty wojenne z okupowanych terenów. I robi im pranie mózgu. „Wysokie Obcasy”, 2025-07-02. [dostęp 2025-07-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-07-03)].
  18. 1 2 Paweł Gzyl: Sasha Strunin: Musiałam dorosnąć do śpiewania jazzu. „Dziennik Polski”, 2017-08-17. [dostęp 2017-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-03)].
  19. ↑ Sasha Strunin: Święta w styczniu. interia.pl, 2011-12-24. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  20. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Kasia Nowakowska: Sasha Strunin wraca na scenę. „Miałam wrażenie, że oszukuję publiczność”. Gazeta.pl. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  21. 1 2 Michał Jośko: Życie jest zbyt krótkie na celebryckie ścianki oraz banalny pop! Oto nowa, lepsza Sasha Strunin. NaTemat.pl, 2019-07-14. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
  22. 1 2 3 The Jet Set – Biografia. Wirtualna Polska. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  23. 1 2 3 Agnieszka Saracyn-Rozbicka: Sasha Strunin: Biorę z życia ile się da!. Polska Agencja Prasowa, 2009-10-23. [dostęp 2019-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-12)].
  24. 1 2 3 Tomasz Gawiński. Szukamy ciągu dalszego – Nie jestem lolitką. „Angora”. Nr 48/2013, s. 56–57, 2013-12-01. Wydawnictwo Westa-Druk. ISSN 0867-8162.
  25. ↑ Marta Kaźmierska: Rozmowa z Sashą, poznanianką, która będzie reprezentowała Polskę w konkursie Eurowizji. „Gazeta Wyborcza”, 2007-02-05. [dostęp 2016-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  26. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Alexandra Strunin. FilmPolski.pl. [dostęp 2026-09-15].
  27. ↑ Sasha: Trzeba marzyć. interia.pl, 2009-09-10. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  28. ↑ X Festiwal Piosenki Angielskiej Brzeg 2003. Fpabrzeg.pl. [dostęp 2013-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  29. ↑ Aleksandra Strunin wraca w nowej odsłonie. „Głos Wielkopolski”, 2013-12-20. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  30. 1 2 Kim jest Sasha z The Jet Set?. interia.pl, 2007-02-07. [dostęp 2017-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-09)].
  31. 1 2 Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-28)].
  32. ↑ W teatrze. interia.pl, 2005-03-23. [dostęp 2005-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-04)].
    III grupa – Karolina i Nina. interia.pl, 2005-04-09. [dostęp 2005-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-15)].
  33. ↑ The Jet Set. RMF FM. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  34. ↑ „Nie wystarczy występ w Mam Talent, by pokochała cię cała Polska” (rozmowa z Sashą Strunin). Wirtualna Polska, 2009-09-18. s. 1/2. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-21)].
  35. ↑ Ich Troje na Eurowizję!. interia.pl, 2006-01-28. [dostęp 2025-05-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-08)].
  36. ↑ The Jet Set – Just Call Me. interia.pl. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-04)].
  37. ↑ OLIS – sprzedaż płyt w okresie 31.07 – 06.08.2006. ZPAV, 2006-08-14. [dostęp 2011-12-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-13)].
  38. ↑ Złote płyty CD (przyznane w 2007 roku). ZPAV. [dostęp 2014-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-06)].
  39. ↑ Mattafix i Stachursky nagrodzeni na Sopot Festival. Onet.pl, 2006-09-02. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-19)].
  40. ↑ The Jet Set pojedzie na Eurowizję!. Onet.pl, 2007-02-03. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  41. ↑ Eurovision Song Contest 2007 Semi-Final. Eurovision.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-13)]. (ang.).
  42. ↑ Trzeba zmienić Eurowizję!. interia.pl, 2007-05-15. [dostęp 2013-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  43. ↑ Na festiwalu w Opolu rozdano Superjedynki. Onet.pl, 2007-06-17. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-19)].
  44. ↑ Eska Music Awards 2007 rozdane. Wirtualnemedia.pl, 2007-04-29. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-26)].
  45. ↑ Doda trzykrotną laureatką nagród VIVA Comet 2007. Wirtualnemedia.pl, 2007-10-07. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-02)].
  46. ↑ Sasha u Wielkiego Brata. interia.pl, 2008-02-15. [dostęp 2020-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-20)].
  47. 1 2 Wykradli ją Wielkiemu Bratu!!!. interia.pl, 2008-04-01. [dostęp 2016-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  48. 1 2 Bogdan Fabiański: Wywiady: Bogdan Fabiański rozmawia z Sashą Strunin. Fabianski.com.pl, październik 2009. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  49. ↑ Danny & Sasha – nadchodzi dlugooczekiwana premiera duetu. Wirtualna Polska, 2009-03-05. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-20)].
  50. ↑ Nowa płyta Sashy. Polki.pl. [dostęp 2014-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  51. ↑ 46. Międzynarodowy Sopot Festival – znamy uczestników. Onet.pl, 2009-06-02. [dostęp 2014-07-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-08)].
  52. ↑ 13 pierwszych miejsc = 13 nowości. Codzienna Gazeta Muzyczna, 2009-10-23. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  53. ↑ Romantyczny apel Sashy. interia.pl, 2009-11-24. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  54. ↑ Ucisz Moje Serce (Acoustic Version) – Single by Sasha Strunin. iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)]. (ang.).
  55. ↑ Chce Zatrzymac Czas – Single by Sasha Strunin. iTunes Store. [dostęp 2014-06-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)]. (ang.).
  56. 1 2 Ewa Farna, Sasha czy Piasek?. interia.pl, 2009-12-07. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  57. 1 2 3 Złote Dzioby 2009 dla Chylińskiej, Farny i Piasecznego. Wirtualnemedia.pl, 2010-02-24. [dostęp 2016-10-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  58. 1 2 Mikrofony Popcornu 2009. „Popcorn”. Nr 1/2010, s. 8–9, 2009-12-22. Axel Springer Polska. ISSN 1230-8137.
  59. ↑ 12 polskich artystów w piosence „Muzyki Moc” na 10-lecie Viva Polska. Onet.pl, 2010-01-26. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-25)].
  60. ↑ Sasha Strunin we Wrocławiu. „Gazeta Krakowska”, 2010-04-06. [dostęp 2017-07-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-24)].
  61. ↑ Maria Seweryn na końcu świata z Sorry Boys. Wirtualna Polska, 2011-03-01. [dostęp 2017-08-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-18)].
  62. 1 2 Sasha Strunin gwiazdą „TV Superstars”. Onet.pl, 2010-08-11. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  63. ↑ Kto zostanie królem densfloru?. interia.pl, 2010-10-22. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  64. 1 2 Sasha Strunin. Muzzo.pl. [dostęp 2017-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-28)].
  65. ↑ Czy rok 2012 będzie należał do Sashy Strunin?. Wirtualna Polska, 2012-02-17. s. 2/6 „Ambitna i niezależna”. [dostęp 2013-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-25)].
  66. 1 2 3 Aleksandra Strunin wraca na scenę. Onet.pl, 2013-06-27. [dostęp 2013-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  67. ↑ Sasha: Koniec gry!. interia.pl, 2011-09-07. [dostęp 2015-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-01)].
  68. ↑ Sasha Strunin nie do poznania. interia.pl, 2012-06-20. [dostęp 2013-03-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  69. ↑ Stranger – EP by Alexandra Strunin. iTunes Store. [dostęp 2017-07-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-10)]. (ang.).
  70. ↑ Autorzy. Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. [dostęp 2014-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)].
  71. ↑ Galeria Spokojna zachłyśnięta Podświadomością zdarzeń. O.pl, 2013-11-02. [dostęp 2015-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  72. ↑ Przyjaciele dla Alicji Borkowskiej. interia.pl, 2013-12-19. [dostęp 2017-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  73. ↑ Zmiana występujących w koncercie SuperDebiuty. Festiwalopole.com. [dostęp 2014-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  74. ↑ Biografia. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  75. ↑ Drogi słuchaczu. Oficjalna strona Sashy Strunin. [dostęp 2016-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-08)].
  76. ↑ Sasha Strunin: Kobieta w czerni. interia.pl, 2016-10-13. [dostęp 2019-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-28)].
  77. ↑ Powrót Sashy Strunin po latach nieobecności: Okres poszukiwań. interia.pl, 2016-10-27. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  78. ↑ Premiera radiowa singla „Woman In black". Wywrota.pl, 2016-09-22. [dostęp 2016-09-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-17)].
  79. ↑ Sasha Strunin i „Nie mów mi nie!”. interia.pl, 2017-12-20. [dostęp 2017-12-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-20)].
  80. ↑ „Woman In Black” na Walentynki. „Jazz Forum”. [dostęp 2017-02-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-12)].
  81. ↑ Rafał Garszczyński: Sasha Strunin – Autoportrety. „Jazz Forum”, 2019-06-10. [dostęp 2019-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-28)].
  82. 1 2 Adam Baruch: Sasha Strunin ~ Autoportrety. The Soundtrack of My Life, 2019-07-05. [dostęp 2020-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-20)]. (ang.).
  83. 1 2 Dziś poznamy laureatów nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej 2019. Polskie Radio, 2019-10-01. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  84. 1 2 Sylwia Arlak: „List z Warszawy”. Intymny musical o dialogu polsko-żydowskim. Naszemiasto.pl, 2019-11-22. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
    Sasha Strunin zadebiutowała w musicalu „List z Warszawy”. interia.pl, 2019-12-02. [dostęp 2019-12-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-03)].
    List z Warszawy. Światowa prapremiera.. Oficjalna strona Warszawskiej Opery Kameralnej. [dostęp 2019-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-29)].
  85. ↑ List z Warszawy / Letter from Warsaw – ścieżka dźwiękowa z musicalu. Soliton. [dostęp 2021-01-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-19)].
  86. ↑ Sosnowski „Tylko się nie denerwuj”. Polskie Radio, 2020-03-02. [dostęp 2020-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-28)].
  87. ↑ Roksana Pamuła: Najpierw był „Idol”, potem Eurowizja. W końcu zniknęła ze sceny. Wiadomo, co robi teraz. Gazeta.pl, 2025-05-24. [dostęp 2025-06-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-05-27)].
  88. 1 2 March On Festival Announces Winners of the 2025 Student & Emerging Filmmaker Competition. Marchonfest.org. [dostęp 2025-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-10)]. (ang.).
  89. 1 2 Raquel Galán: El festival Evolution premia a las cineastas Isabel Coixet y Neele Vollmar y ovaciona a Julio Medem. „Diario de Mallorca”, 2025-10-29. [dostęp 2025-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-29)]. (hiszp.).
  90. 1 2 Wiktor Koliński: Nagrody 15. Festiwalu Filmowego Offeliada w Gnieźnie. Offeliada, 2025-11-09. [dostęp 2024-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  91. 1 2 The 2026 Florida Film Festival Announces Filmmaker Award Winners. Floridafilmfestival.com, 2026-04-29. [dostęp 2026-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-05-16)]. (ang.).
  92. 1 2 Zdzisław Haczek: Grona 55. Lubuskiego Lata Filmowego rozdane!. Lubuskie.pl, 2026-07-05. [dostęp 2026-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-07-12)].
  93. ↑ 14. POKAZ NIEZALEŻNYCH TELEDYSKÓW: PROGRAM SEKCJI. CINEMAFORUM, 2025-10-03. [dostęp 2025-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-30)].
  94. ↑ Nowa Sasha Strunin. Jakie zmiany zaszły w jej życiu?. interia.pl, 2017-08-29. [dostęp 2019-11-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-22)].
  95. ↑ Sasha Strunin i Piotr Bajtlik oficjalnie razem. Co słychać u reprezentantki Polski na Eurowizję 2007?. interia.pl, 2022-08-19. [dostęp 2022-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-21)].
  96. ↑ Michał Boroń: Sasha Strunin i Piotr Bajtlik już po ślubie. Kim jest mąż reprezentantki Polski na Eurowizję 2007?. Interia, 2025-06-29. [dostęp 2025-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-06-29)].
  97. ↑ Sasha Strunin: babcia zaraziła mnie miłością do Ameryki lat 30.. Polskie Radio, 2016-10-23. [dostęp 2017-12-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-19)].
  98. ↑ Janusz Szrom. Recenzje: Sasha Strunin – Autoportrety. „Jazz Forum”. Nr 9/19, s. 78, wrzesień 2019. For Jazz. ISSN 0324-8801.
  99. ↑ Krzysztof Komorek. Jazzowy Miron. „JazzPRESS”. Nr 10/2019, s. 45, październik 2019. Fundacja Popularyzacji Muzyki Jazzowej EuroJAZZ. ISSN 2084-3143.
  100. ↑ Maciej Weryński: „List z Warszawy”: Lekcja z muzyką. „Dziennik Gazeta Prawna”, 2020-09-24. [dostęp 2024-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-17)].
  101. ↑ Sasha Strunin – kiedyś i dziś. „CKM”, 2012-12-05. [dostęp 2017-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-10)].
  102. ↑ Polki dekady!. „CKM”. Nr 7/2008 (121), lipiec 2008. Warszawa: Marquard Media Polska. ISSN 1505-6562.
  103. ↑ Artystyczna podróż Sashy Strunin. All About Life, 2017-03-16. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  104. ↑ Sasha Strunin śpiewała w The Jet Set. Po latach wraca z materiałem solo. Jej wygląd bardzo się zmienił. Chillizet, 2017-08-31. [dostęp 2017-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-31)].
  105. ↑ Blondynka w czerni. Warszawa.pl, 2017-02-17. [dostęp 2017-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-18)].
  106. ↑ Lista spektakli z udziałem Strunin po 2019:
  107. ↑ Konkurs krótkiego metrażu. 44 „Młodzi i Film”. Stowarzyszenie Filmowców Polskich, 2025-05-10. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  108. ↑ Wolność z perspektywy każdej szerokości geograficznej. Oto oficjalna selekcja do Konkursu Międzynarodowego. Freedom Film Festival. [dostęp 2026-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-07-14)].
  109. ↑ Anna Kempys: „Wajda na Nowo”: gwiazdy na festiwalu w Suwałkach. Interia, 2025-08-20. [dostęp 2025-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-08-22)].
  110. ↑ Mariola Wiktor. Młodzi łamią schematy. „Magazyn Filmowy SFP”. 10 (170), s. 28–29, październik 2025. Warszawa: Stowarzyszenie Filmowców Polskich. ISSN 2353-6357. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z adresu 2025-12-13].
  111. ↑ Wiktor Koliński: 37 filmów w konkursie głównym 18. Offeliady!. Offeliada, 2025-10-03. [dostęp 2025-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-10-03)].
  112. ↑ Euroshorts 2025: SFP nagradza młodych twórców. Stowarzyszenie Filmowców Polskich, 2025-12-01. [dostęp 2025-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-13)].
  113. 1 2 3rd Annual KF Washington DC Polish Film Festival Awards: Jury Announcement. Fundacja Kościuszkowska. [dostęp 2026-03-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-03-29)]. (ang.).
  114. ↑ Awards & Prizes. Marylandiff.org. [dostęp 2026-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-05-16)]. (ang.).
  115. ↑ Filmowy Radom. Warszawa.pl, 2026-07-06. [dostęp 2026-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-07-12)].
  116. ↑ Winners 2026. Bisff.in. [dostęp 2026-08-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-08-30)]. (ang.).
  117. ↑ I Will Tell Celebrates Its 2026 Award Winners. Iwilltell.com, 2026-09-29. [dostęp 2026-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-10-27)]. (ang.).