Stephen Kinnock

Młodość, wykształcenie i kariera zawodowa

Jest synem polityków: Neila Kinnocka (ur. 1942; lidera Partii Pracy i opozycji w latach 1983–1992, para dożywotniego od 2005) oraz Glenys Kinnock (1944–2023; posłanki do PE w latach 1994–2009, minister stanu w Foreign Office od 2009 do 2010 i par dożywotniej od 2009). Ukończył studia licencjackie z zakresu filologii w Queens’ College na Uniwersytecie w Cambridge, a następnie studia magisterskie w Kolegium Europejskim w Brugii.

Po studiach podjął pracę w biurze Parlamentu Europejskiego. Następnie pracował w British Council. Kierował m.in. biurami tej organizacji w Brukseli, Petersburgu (do czasu jego zamknięcia przez władze rosyjskie i zatrzymania Kinnocka przez FSB w 2008) oraz w Sierra Leone. W latach 2009–2012 był dyrektorem Światowego Forum Ekonomicznego ds. Europy i Azji Centralnej. Następnie był zatrudniony w firmie konsultingowej.

Działaność polityczna

W wieku 15 lat wstąpił do Partii Pracy.

W 2015 został po raz pierwszy wybrany do Izby Gmin, z okręgu wyborczego Aberavon w Walii. Uzyskiwał w nim reelekcje poselskie podczas wyborów w 2017 i 2019. W kolejnych wyborach parlamentarnych (w 2024), zdobył mandat w nowo utworzonym okręgu Aberafan Maesteg(inne języki) (jego dotychczasowy okręg został zlikwidowany).

Przed referendum w 2016, opowiadał się za pozostaniem Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej. Krytykował działalność Jeremy'ego Corbyna, w okresie kierowania przez niego partią (2015–2020). W wyborach lidera Partii Pracy, popierał kandydatury: Yvette Cooper (w 2015), Owena Smitha (w 2016) i Lisy Nandy (w 2020).

W gabinecie cieni kierowanym przez Keira Starmera, pełnił funkcje zastępcy ministrów: spraw zagranicznych (ds. Azji i Pacyfiku od 2020 do 2021), obrony (2021–2022) oraz spraw wewnętrznych (ds. imigracji; 2022–2024). 8 lipca 2024, po wygranych przez Partię Pracy wyborach do Izby Gmin i powstaniu gabintetu Keira Starmera, objął stanowisko ministra stanu ds. opieki społecznej (zastępcy ministra zdrowia i opieki społecznej). 20 lipca 2026 wszedł w skład gabinetu Andy’ego Burnhama, obejmując w nim urząd ministra ds. Walii.

Życie prywatne

W 1996 ożenił się z duńską polityczką Helle Thorning-Schmidt (poznaną w 1992 na studiach w Brugii) – późniejszą liderką Socjaldemokracji (2005–2015) i premier Danii (2011–2015), z którą ma dwoje dzieci.

Zna biegle pięć języków.