Chris Bryant

Młodość, wykształcenie i wczesna działalność

Urodził się w Cardiff i tam spędził pierwsze lata życia. Od 1969 do 1974 mieszkał wraz z rodzicami w Hiszpanii (początkowo w Bilbao, a od 1972 w Madrycie), gdzie pracował jego ojciec. Po powrocie do Wielkiej Brytanii, rodzina zamieszkała w Cheltenham, w hrabstwie Gloucestershire. Jego rodzice rozwiedli się, gdy miał 18 lat.

W 1983 ukończył studia licencjackie (BA) z zakresu filologii angielskiej i historii w Mansfield College(inne języki) (na Uniwersytecie Oksfordzkim) oraz magisterskie studia teologiczne w tym samym kolegium (w 1987). Jednocześnie studiował teologię również w Ripon College(inne języki), w Cuddesdon. W 1986 został wyświęcony w Kościele Anglii na diakona, zaś w następnym roku na prezbitera. Przez dwa i pół roku pełnił funkcję rektora Kościoła Wszystkich Świętych w High Wycombe, w hrabstwie Buckinghamshire, po czym był kapelanem młodzieży w diecezji Peterborough. W 1991 zrezygnował z kapłaństwa, uznając posługę duchownego za trudną do pogodzenie z faktem bycia gejem.

Po rezygnacji funkcji kościelnych działał w środowiskach zwolenników socjalizmu chrześcijańskiego. Od 1993 do 1999 był przewodniczącym Christian Socialist Movement (od 2013 – Christians on the Left(inne języki)). W latach 1994–1996 kierował londyńskim oddziałem organizacji dobroczynnej Common Purpose UK(inne języki). Pracował również jako dziennikarz. Od 1998 do 2000 był kierownikiem działu spraw europejskich w BBC. W 1996 została wydana jego pierwsza książka. Jest autorem m.in. biografii Stafforda Crippa i Glendy Jackson oraz prac z zakresu historii parlamentu brytyjskiego i lewicy chrześcijańskiej.

Kariera polityczna

W czasie studiów wstąpił do Partii Konserwatywnej i należał do Oxford University Conservative Association(inne języki) (organizacji skupiającej studentów Uniwersytetu Oksfordzkiego sympatyzujących z Partią Konserwatywną), lecz od 1986 jest członkiem Partii Pracy. W 1991 został asystentem posła Franka Dobsona i kierował jego kampanią przed wyborami parlamentarnymi w 1992. W latach 1993–1998 był radnym londyńskiej gminy Hackney. W 1997, w wygranych przez Partię Pracy wyborach do Izby Gmin, bez powodzenia kandydował w okręgu Wycombe (uzyskał wówczas 18 520 głosów – wobec 20 890 oddanych na kandydata konserwatystów, dotychczasowego posła Ray'a Whitney'a(inne języki)). W następnych wyborach parlamentarnych (w 2001), zdobył mandat w okręgu Rhondda(inne języki), w Walii. W okręgu tym uzyskiwał reelekcje podczas kolejnych wyborów w: 2005, 2010, 2015, 2017 i 2019. W 2024, po jego likwidacji, zdobył mandat poselski w nowo utworzonym okręgu wyborczym Rhondda and Ogmore(inne języki).

W latach 2002–2007 był przewodniczącym Labour Movement for Europe(inne języki) (organizacji związanej z Partią Pracy, zrzeszającej zwolenników członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej). W 2003 poparł udział wojsk brytyjskich w wojnie przeciwko Irakowi. Od 2008 do 2009 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącej Izby Gmin Harriet Harman. Następnie, został powołany na stanowisko podsekretarza parlamentarnego ds. Europy w Foreign Office –, które sprawował do czasu dymisji gabinetu Gordona Browna, po przegranych przez Partię Pracy wyborach parlamentarnych, w maju 2010.

W przeprowadzonych w tym samym roku wyborach lidera Partii Pracy, popierał kandydaturę Diane Abbott. W gabinecie cieni utworzonym przez Eda Milibanda, początkowo pełnił funkcję zastępcy ministra sprawiedliwości ds. reform politycznych i konstytucyjnych, a następnie zastępcy: ministra spraw wewnętrznych (od października 2011), pracy i emerytur (od października 2013) oraz kultury mediów i sportu (od grudnia 2014). W 2015, podczas kolejnych wyborów lidera partii, wspierał kandydaturę Yvette Cooper. Wszedł jednak w skład gabinetu cieni utworzonego przez Jeremy'ego Corbyna, obejmując w nim funkcję przewodniczącego Izby Gmin. Przed referendum w 2016, był zaangażowany w kampanię na rzecz pozostania Zjednoczonego Królestwa w Unii Europejskiej. 26 czerwca 2016 (trzy dni po referendum) razem z 19 innymi politykami, zrezygnował ze stanowiska w gabinecie cieni – protestując w ten sposób przeciwko sposobowi kierowania partią przez Corbyna. W 2019, po rezygnacji Johna Bercowa, kandydował na stanowisko spikera Izby Gmin. W ostatniej (czwartej) turze głosowania otrzymał 213 głosów, przegrywając z Lindsay'em Hoylem – na którego głosowało 325 posłów. W latach 2017–2019 był przewodniczącym komisji Izby Gmin ds. finansów, zaś od 2020 do 2023 przewodniczył komisji ds. przestrzegania standardów parlamentarnych. 6 września 2023 lider opozycji Keir Starmer powierzył mu stanowisko zastępcy ministra nauki, innowacji i technologii w gabinecie cieni, odpowiedzialnego za sprawy przemysłu kreatywnego i cyfryzacji.

W lipcu 2024, po utworzeniu gabinetu przez Keira Starmera, początkowo został ministrem stanu (zastępcą ministra) ds. turystyki w Ministerstwie Kultury, Mediów i Sportu – zachowując jednocześnie funkcję sprawowaną w gabinecie cieni. 6 września 2025, w ramach rekonstrukcji gabinetu Starmera, został przeniesiony na analogiczne stanowisko w Ministerstwie Biznesu i Handlu. 20 lipca 2026 objął urząd ministra ds. Irlandii Północnej, w powstałym tego dnia gabinecie Andy’ego Burnhama.

W 2014 krytykował premiera Davida Camerona za niedostatecznie zdecydowaną reakcję na zajęcie przez Rosję Krymu, podkreślając zakres brytyjskich, amerykańskich i francuskich zobowiązań wynikających z Memorandum budapeszteńskiego. Domagał się również konfiskaty rosyjskich aktywów zgromadzonych w Wielkiej Brytanii i wykorzystania ich do sfinansowania odbudowy Ukrainy za zniszczeń wojennych. Opowiada się za powrotem Zjednoczonego Królestwa do Unii Europejskiej oraz za przekształceniem Izby Lordów w organ pochodzący z wyborów. Należy do Towarzystwa Fabiańskiego.

Odznaczenia

W 2023 został pasowany na Rycerza Kawalera, co uprawnia go do używania tytułu honorowego Sir.

Życie prywatne

27 marca 2010 w Pałacu Westminsterskim, zawarł związek partnerski z Jaredem Cranney'em, co było pierwszą taką uroczystością w tym miejscu.

W styczniu 2016 wystąpił z Kościoła Anglii, w proteście przeciwko decyzji zapadłej na spotkaniu prymasów Wspólnoty Anglikańskiej w Canterbury – o zawieszeniu w prawach członka tej wspólnoty na okres trzech lat Kościoła Episkopalnego w Stanach Zjednoczonych, za dopuszczenie błogosławienia małżeństw zawartych przez osoby tej samej płci.

W 2019 dowiedział się, że cierpi na czerniaka. Dwa lata później ogłosił, że został z niego wyleczony pomimo zaawansowanego stadium. W 2024 był operowany z powodu przerzutu tego nowotworu do płuca.

Biegle włada językiem hiszpańskim. Zna również francuski i włoski.