| Producent | |
|---|---|
| Wydawca | |
| Seria gier |
Terminator |
| Data wydania |
NES |
| Gatunek | |
| Tryby gry | |
| Platforma |
Terminator 2: Judgment Day – gra akcji wydana na kilka konsol 8-bitowych, w tym Nintendo Entertainment System (NES) oraz Game Gear i Master System firmy Sega. Powstała na podstawie filmu Terminator 2: Dzień sądu. Wersję na NES stworzyło studio Software Creations, a w lutym 1992 roku wydał ją LJN. Wersje na konsole Segi ukazały się pod koniec 1993 roku.
Gracz steruje T-800 w grze akcji z poziomym przewijaniem ekranu. Wersja na NES ma pięć poziomów opartych na filmie. Pierwszy rozgrywa się na parkingu dla ciężarówek. Gracz musi tu pobić kierowców, zdobyć motocykl i broń. Drugi poziom widać z ukosa z góry. T-800 ucieka motocyklem przed ciężarówką, którą kieruje T-1000. Jadąc kanałem przeciwpowodziowym, gracz unika przeszkód i jednocześnie strzela do ścigającej go ciężarówki, żeby utrzymać ją w bezpiecznej odległości.
Następnie gracz szuka Sarah Connor w szpitalu psychiatrycznym, gdzie spotyka personel i T-1000. Zabicie pracownika szpitala kosztuje gracza energię. Zamiast tego trzeba kucnąć i strzelić do niego w nogę, żeby go unieszkodliwić. Potem T-800 jedzie do Cyberdyne Systems, żeby podłożyć ładunki wybuchowe i zniszczyć budynek. Gra kończy się walką dwóch Terminatorów w hucie stali. Wersje na konsole Segi nie mają poziomu z motocyklem.
LJN kupił prawa do gry na podstawie Terminatora 2 po przeczytaniu scenariusza filmu. Firma oceniła, że licencja daje wiele możliwości rozgrywki i zapewnia trwałą popularność. LJN wydał też wersję na Game Boya (Terminator 2). Firma uważała, że ci sami gracze mają NES-a i Game Boya, dlatego wersję na NES zrobiła jako zupełnie inną grę, żeby dać im wybór.
Wersja na NES ukazała się w lutym 1992 roku w Ameryce Północnej i w Wielkiej Brytanii. Wersje na konsole Segi wydał Acclaim. Wersja na Master System trafiła do sprzedaży w Wielkiej Brytanii w listopadzie 1993 roku. Miesiąc później w Stanach Zjednoczonych ukazała się wersja na Game Gear.
| Odbiór gry | ||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ||||||||||||||||||||||||||
Recenzenci chwalili wersję na NES za grafikę i dźwięk. Według GamePro gra „łączy dobry wygląd z wielkim wyzwaniem”. Steve Jarratt z Total! uznał, że w rozgrywce brakuje oryginalności. Paul Rand z Computer and Video Games nazwał grę „całkiem przyjemną”, choć „nie oferuje niczego nowego ani innowacyjnego”. Recenzenci Mean Machines ocenili ją niżej niż wersję na Game Boya i podsumowali: „Być może największa licencja filmowa w historii poszła na marne w grze zabawnej, ale ostatecznie płytkiej”. Polski magazyn Top Secret przyznał ocenę 5/5 wersji na NES.
Za brak oryginalności krytykowano też wersje na konsole Segi. Rob Pegley z Sega Power napisał, że „przeważająca część rozgrywki wprowadza w śpiączkę”. Według Sega Pro gra jest przestarzała i „nużąca do granic możliwości”. Pismo zarzuciło jej też brak funkcji, na przykład poziomów trudności i trybu dla wielu graczy. Podsumowało ją tak: „nudna, nieciekawa gra, w której brakuje wigoru i nowych pomysłów. […] Nawet jak na Master System to słaby tytuł”. Sega Master Force uznało, że gra ukazała się zbyt długo po premierze filmu.
Wersje na konsole Segi krytykowano też za grafikę i dźwięk. Sega Pro zauważyło migotanie postaci w obu wersjach. GamePro napisało w recenzji wersji na Game Gear, że grafika jest „mała i słabo zarysowana. Nie widać szczegółów postaci, a tła mają ich bardzo niewiele. Dość trudno odróżnić laboratoria Cyberdyne od szpitala”. VideoGames, oceniając tę samą wersję, napisało: „Postacie są trochę za małe, a gra nie ma zbyt wielkiej różnorodności. Muzyka też po pewnym czasie zacznie działać na nerwy”. Sega Pro skrytykowało „zgrzytliwą” muzykę i stwierdziło, że dźwięk „składa się z białego szumu przy każdym uderzeniu”.
W późniejszej recenzji dla serwisu AllGame Christopher Michael Baker pochwalił wersję na NES za grafikę i muzykę, ale skrytykował poziom trudności.