Tom Seaver

Tom Seaver
George Thomas Seaver
Ilustracja
Tom Seaver w barwach New York Mets na Shea Stadium (1974)
41
miotacz
Pełne imię i nazwisko

George Thomas Seaver

Pseudonim

Tom Terrific

Data i miejsce urodzenia

17 listopada 1944
Fresno

Data i miejsce śmierci

31 sierpnia 2020
Calistoga

Odbijał

prawą

Rzucał

prawą

Debiut

13 kwietnia 1967

Ostatni występ

19 września 1986

Statystyki
Win–loss record

311–205

ERA

2,86

Strikeouty

3640

Kariera klubowa
Lata Kluby
1967–1977 New York Mets
1977–1982 Cincinnati Reds
1983 New York Mets
1984–1986 Chicago White Sox
1986 Boston Red Sox
Baseball Hall of Fame
Rok wprowadzenia

1992

Głosów

98,8% (1. głosowanie)

Metoda elekcji

BBWAA

George Thomas Seaver (ur. 17 listopada 1944 we Fresno, zm. 31 sierpnia 2020 w Calistoga) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 20 sezonów w Major League Baseball. Był członkiem mistrzowskiego zespołu z 1969, któremu nadano przydomek Miracle Mets.

Seaver studiował na University of Southern California, gdzie w latach 1965–1966 grał w drużynie uniwersyteckiej USC Trojans. W kwietniu 1966 podpisał kontrakt jako wolny agent z New York Mets, w którym zadebiutował 13 kwietnia 1967 w meczu przeciwko Pittsburgh Pirates. W tym samym sezonie wystąpił po raz pierwszy w All-Star Game, w którym zaliczył save’a i został pierwszym zawodnikiem w historii klubu, który otrzymał nagrodę NL Rookie of the Year Award.

W 1969 miał najwięcej zwycięstw w lidze (25, w 1975 i 1981 również zwyciężał w tej klasyfikacji) i zagrał w dwóch meczach World Series, w których Mets pokonali Baltimore Orioles 4–1. W tym samym roku po raz pierwszy otrzymał nagrodę Cy Young Award, zaś w głosowaniu na najbardziej wartościowego zawodnika w National League zajął 2. miejsce za Williem McCoveyem z San Francisco Giants. W sezonach 1970, 1971 oraz 1973 miał najlepszy wskaźnik ERA (odpowiednio 2,82, 1,76 oraz 2,08).

W czerwcu 1977 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Cincinnati Reds. 16 czerwca 1978 w spotkaniu z St. Louis Cardinals rozegrał no-hittera. 18 kwietnia 1981 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals zaliczył 3000. strikeout w karierze jako piąty zawodnik w historii Major League Baseball. W 1983 ponownie grał w New York Mets. W styczniu 1984 jako wolny agent podpisał kontrakt z Chicago White Sox. Będąc zawodnikiem tego zespołu 4 sierpnia 1985 w spotkaniu z New York Yankees na Yankee Stadium zaliczył 300. zwycięstwo. W czerwcu 1986 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Boston Red Sox. Po raz ostatni zagrał 19 września 1986.

W 1992 został wybrany do Galerii Sław Baseballu. W All-Star Game 2013 roku wykonał honorowy pierwszy rzut do Davida Wrighta z New York Mets, który otrzymał najwięcej głosów spośród trzeciobazowych.

Od 2002 prowadził winiarnię w Calistoga.

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienieLataŹródło
12× All-Star1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972,
1973, 1975, 1976, 1977, 1978, 1981
Zwycięzca w World Series1969
3× NL Cy Young Award1969, 1973, 1975
NL Rookie of the Year Award1967
# 41 zastrzeżony przez Mets1988