| zapolowy | |||||
| Pełne imię i nazwisko |
Joseph Paul DiMaggio | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Pseudonim |
Joltin Joe, The Yankee Clipper | ||||
| Data i miejsce urodzenia |
25 listopada 1914 | ||||
| Data i miejsce śmierci |
8 marca 1999 | ||||
| Odbijał |
prawą | ||||
| Rzucał |
prawą | ||||
| Debiut |
3 maja 1936 | ||||
| Ostatni występ |
30 września 1951 | ||||
| Statystyki | |||||
| Średnia uderzeń |
0,325 | ||||
| Home runy |
361 | ||||
| Uderzenia |
2214 | ||||
| RBI |
1537 | ||||
| Kariera klubowa | |||||
| |||||
| Rok wprowadzenia |
1955 | ||||
| Głosów |
88,8% (3. głosowanie) | ||||
| Metoda elekcji | |||||
| Strona internetowa | |||||
Joseph Paul DiMaggio (ur. 25 listopada 1914, zm. 8 marca 1999) – amerykański baseballista, zawodnik zespołu New York Yankees.
Był ósmym z dziewięciu dzieci sycylijskich emigrantów, którzy osiedlili się w Stanach Zjednoczonych. Jego ojciec Zio Pepe był rybakiem.
Zawodową karierę rozpoczął w 1932 w zespole niższej ligi San Francisco Seals. W pierwszym sezonie występował na pozycji łącznika, w trzech kolejnych na pozycji zapolowego. W Major League Baseball zadebiutował 3 maja 1936 w drużynie New York Yankees. W debiutanckim sezonie zdobył 29 home runów, a jego średnia uderzeń wyniosła 0,323; w tym samym sezonie i trzech kolejnych Yankees wygrali World Series. W 1939 DiMaggio został wybrany MVP American League. Dwa lata później ustanowił rekord 56 kolejnych meczów, w którym przynajmniej raz zaliczył uderzenie i po raz drugi został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem.
Kariera DiMaggio została przerwana na trzy lata podczas II wojny światowej, na której służył w Siłach Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych. Do zawodowego baseballu powrócił w 1946, rok później został po raz trzeci wybrany MVP. Przed zakończeniem kariery w 1951 z drużyną New York Yankees zwyciężył w World Series jeszcze sześć razy.
W noweli Ernesta Hemingwaya Stary człowiek i morze był wspominany przez głównego bohatera Santiago jako „wielki DiMaggio”.
Jego nazwisko jest wymienione w piosenkach: „Vogue” Madonny, „Mrs. Robinson” duetu Simon & Garfunkel, „We Didn’t Start the Fire” Billy’ego Joela, „Joe DiMaggio's Glove” zespołu Asia i „A Sight for Sore Eyes” Toma Waitsa.
W 1939 ożenił się z aktorką Dorothy Arnold, która po czterech latach małżeństwa zażądała rozwodu, oskarżając męża o okrutne traktowanie. Mieli syna Joe juniora. Od 14 stycznia do 27 października 1954 był drugim mężem aktorki Marilyn Monroe, która w trakcie rozprawy rozwodowej oskarżała go o przemoc psychiczną i fizyczną.
| Nagroda/wyróżnienie | Lata | Źródło |
|---|---|---|
| 3× MVP American League | 1939, 1941, 1947 | |
| 13× All-Star | 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1941, 1942, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951 | |
| 9× zwycięzca w World Series | 1936, 1937, 1938, 1939, 1941, 1947, 1949, 1950, 1951 | |
| Major League Baseball All-Century Team | ||
| Baseball Hall of Fame | od 1955 | |
| # 5 zastrzeżony przez Yankees | 1952 |