| prawozapolowy/lewozapolowy | |||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
31 sierpnia 1935 | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
7 lutego 2019 | ||||||||||||
| Odbijał |
prawą | ||||||||||||
| Rzucał |
prawą | ||||||||||||
| Debiut |
17 kwietnia 1956 | ||||||||||||
| Ostatni występ |
18 września 1976 | ||||||||||||
| Statystyki | |||||||||||||
| Średnia uderzeń |
0,294 | ||||||||||||
| Home runy |
586 | ||||||||||||
| Uderzenia |
2943 | ||||||||||||
| RBI |
1812 | ||||||||||||
| Kariera klubowa | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Kariera menedżerska | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Rok wprowadzenia |
1982 | ||||||||||||
| Głosów |
89,2% (1. głosowanie) | ||||||||||||
| Metoda elekcji | |||||||||||||
Frank Robinson (ur. 31 sierpnia 1935 w Beaumont, zm. 7 lutego 2019 w Los Angeles) – amerykański baseballista, który występował na pozycji prawo i lewozapolowego przez 21 sezonów w Major League Baseball.
Robinson studiował na Xavier University, gdzie występował w baseballowej drużynie uniwersyteckiej Xavier Musketeers. W 1953 roku podpisał kontrakt jako wolny agent z Cincinnati Reds i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Columbia Reds i Tulsa Oilers.
W MLB zadebiutował 17 kwietnia 1956 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals. W sezonie 1956 zdobył 38 home runów co było 2. wynikiem w lidze, wystąpił po raz pierwszy w Meczu Gwiazd i został wybrany najlepszym debiutantem. W 1961 roku został wybrany MVP National League i wystąpił w World Series, w których Reds ulegli New York Yankees w pięciu meczach.
W grudniu 1965 roku w ramach wymiany przeszedł do Baltimore Orioles. W sezonie 1966 zwyciężył American League w klasyfikacji pod względem zdobytych home runów (49) i runów (122), zaliczonych RBI (122), średniej uderzeń (0,316), on-base percentage (0,410), slugging percentage (0,637) i po raz drugi w karierze wybrano go najbardziej wartościowym zawodnikiem. W tym samym roku wystąpił w World Series, w których Orioles pokonali Los Angeles Dodgers w czterech meczach i został wybrany World Series MVP. Będąc zawodnikiem Orioles w finałach wystąpił jeszcze trzykrotnie (w 1969 przegrana z New York Mets 1–4, w 1970 roku wygrana z Cincinnati Reds 4–1, w 1971 roku przegrana z Pittsburgh Pirates 3–4). W grudniu 1971 roku przeszedł do Los Angeles Dodgers, w którym grał przez sezon. Występował jeszcze w California Angels i Cleveland Indians.
Po zakończeniu kariery był między innymi menadżerem kilku klubów MLB. W 1982 roku został wybrany do Galerii Sław Baseballu.
| Nagroda/wyróżnienie | Lata | Źródło |
|---|---|---|
| MVP American League | 1966 | |
| MVP National League | 1961 | |
| 14× All-Star | 1956, 1957, 1959¹, 1959², 1961¹, 1961², 1962² 1965, 1966, 1967, 1969, 1970, 1971, 1974 | |
| All-Star Game MVP | 1971 | |
| Gold Glove Award | 1958 | |
| 2× zwycięzca w World Series | 1966, 1970 | |
| World Series MVP | 1966 | |
| Babe Ruth Award | 1966 | |
| NL Rookie of the Year Award | 1956 | |
| MLB Triple Crown | 1966 | |
| AL Manager of the Year | 1989 | |
| Baseball Hall of Fame | od 1982 | |
| # 20 zastrzeżony przez Orioles | 1972 | |
| # 20 zastrzeżony przez Reds | 1998 |