Frank Robinson

Frank Robinson
Ilustracja
prawozapolowy/lewozapolowy
Data i miejsce urodzenia

31 sierpnia 1935
Beaumont

Data i miejsce śmierci

7 lutego 2019
Los Angeles

Odbijał

prawą

Rzucał

prawą

Debiut

17 kwietnia 1956

Ostatni występ

18 września 1976

Statystyki
Średnia uderzeń

0,294

Home runy

586

Uderzenia

2943

RBI

1812

Kariera klubowa
Lata Kluby
1956–1965 Cincinnati Reds
1966–1971 Baltimore Orioles
1972 Los Angeles Dodgers
1973–1974 California Angels
1974–1976 Cleveland Indians
Kariera menedżerska
Lata Kluby
1975–1977 Cleveland Indians
1981–1984 San Francisco Giants
1988–1991 Baltimore Orioles
1973–1974 California Angels
2002–2006 Montreal Expos / Washington Nationals
Baseball Hall of Fame
Rok wprowadzenia

1982

Głosów

89,2% (1. głosowanie)

Metoda elekcji

BBWAA

Frank Robinson (ur. 31 sierpnia 1935 w Beaumont, zm. 7 lutego 2019 w Los Angeles) – amerykański baseballista, który występował na pozycji prawo i lewozapolowego przez 21 sezonów w Major League Baseball.

Życiorys

Robinson studiował na Xavier University, gdzie występował w baseballowej drużynie uniwersyteckiej Xavier Musketeers. W 1953 roku podpisał kontrakt jako wolny agent z Cincinnati Reds i początkowo występował w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Columbia Reds i Tulsa Oilers.

W MLB zadebiutował 17 kwietnia 1956 w meczu przeciwko St. Louis Cardinals. W sezonie 1956 zdobył 38 home runów co było 2. wynikiem w lidze, wystąpił po raz pierwszy w Meczu Gwiazd i został wybrany najlepszym debiutantem. W 1961 roku został wybrany MVP National League i wystąpił w World Series, w których Reds ulegli New York Yankees w pięciu meczach.

W grudniu 1965 roku w ramach wymiany przeszedł do Baltimore Orioles. W sezonie 1966 zwyciężył American League w klasyfikacji pod względem zdobytych home runów (49) i runów (122), zaliczonych RBI (122), średniej uderzeń (0,316), on-base percentage (0,410), slugging percentage (0,637) i po raz drugi w karierze wybrano go najbardziej wartościowym zawodnikiem. W tym samym roku wystąpił w World Series, w których Orioles pokonali Los Angeles Dodgers w czterech meczach i został wybrany World Series MVP. Będąc zawodnikiem Orioles w finałach wystąpił jeszcze trzykrotnie (w 1969 przegrana z New York Mets 1–4, w 1970 roku wygrana z Cincinnati Reds 4–1, w 1971 roku przegrana z Pittsburgh Pirates 3–4). W grudniu 1971 roku przeszedł do Los Angeles Dodgers, w którym grał przez sezon. Występował jeszcze w California Angels i Cleveland Indians.

Po zakończeniu kariery był między innymi menadżerem kilku klubów MLB. W 1982 roku został wybrany do Galerii Sław Baseballu.

Nagrody i wyróżnienia

Nagroda/wyróżnienieLataŹródło
MVP American League1966
MVP National League1961
14× All-Star1956, 1957, 1959¹, 1959², 1961¹, 1961², 1962²
1965, 1966, 1967, 1969, 1970, 1971, 1974
All-Star Game MVP1971
Gold Glove Award1958
2× zwycięzca w World Series1966, 1970
World Series MVP1966
Babe Ruth Award1966
NL Rookie of the Year Award1956
MLB Triple Crown1966
AL Manager of the Year1989
Baseball Hall of Fameod 1982
# 20 zastrzeżony przez Orioles1972
# 20 zastrzeżony przez Reds1998