Turdus Solitarius

Turdus Solitarius
Nazwa łacińska	Turdus Solitarius
Dopełniacz łaciński	Turdi Solitarii
Skrót nazwy łacińskiej	TuS
	Charakterystyka
Najjaśniejsza gwiazda	54 Hydrae (4,9m)
Gwiazdozbiory sąsiadujące	Hydra; Waga; Panna;
	Multimedia w Wikimedia Commons

Turdus Solitarius – historyczny gwiazdozbiór leżący pomiędzy obecnymi konstelacjami Hydry i Wagi. Gwiazdozbiór został utworzony przez Pierre’a Lemonniera w roku 1776 z gwiazd położonych nad „ogonem” Hydry. Lemonnier chciał, aby gwiazdozbiór reprezentował dronta samotnego (Pezophaps solitaria) z Rodrigues, gdyż te ptaki próbował odnaleźć na tej wyspie jego rodak, astronom Alexandre Guy Pingré, przy okazji obserwacji tranzytu Wenus w 1761 roku. Lemonnier nakreślił jednak sylwetkę innego ptaka, podobnego do samicy modraka (Monticola solitarius), dawniej klasyfikowanego w rodzinie drozdowatych (Turdidae). Z opisu wynika, że astronom nie zdawał sobie sprawy, że są to zupełnie różne ptaki. Łacińską formę nazwy wprowadził Johann Elert Bode w 1801 r., gwiazdozbiór został pierwotnie opisany po francusku jako Constellation du Solitaire.

Gwiazdozbiór nie przyjął się szeroko, choć inni astronomowie również widzieli w tej grupie gwiazd sylwetkę ptaka. W 1807 roku Thomas Young narysował w tym miejscu w swoim atlasie przedrzeźniacza (ang. Mockingbird), a w 1822 r. Alexander Jamieson zilustrował go jako Sowę (łac. Noctua). Sowa miała głowę i ogon zamienione w stosunku do poprzednio rysowanych w tym miejscu ptaków.

Przypisy

1 2 3 John C. Barentine: The Lost Constellations: A History of Obsolete, Extinct, or Forgotten Star Lore. Springer, 2015, s. 449. ISBN 978-0-7188-2695-6.
↑ Phil Harrington: Binocular Universe. Balancing Act. maj 2014. [dostęp 2017-08-24]. (ang.).
↑ m Hya w bazie SIMBAD (ang.)
1 2 3 4 5 6 Turdus Solitarius, the solitaire. W: Ian Ridpath: Star Tales. James Clarke & Co., 1988. ISBN 978-0-7188-2695-6.
↑ Shane Horvatin: Turdus Solitarius. the Solitary Thrush. Michigan State University. [dostęp 2017-08-24]. (ang.).
↑ Turdus Solitarius, the Solitary Thrush. W: Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 418. ISBN 0-486-21079-0. (ang.).

Linki zewnętrzne

Shane Horvatin: Noctua. the Owl. Michigan State University. [dostęp 2017-08-24]. (ang.).
Noctua, the Night Owl. W: Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 292–293. ISBN 0-486-21079-0. (ang.).

[barentine-1] 1 2 3 John C. Barentine: The Lost Constellations: A History of Obsolete, Extinct, or Forgotten Star Lore. Springer, 2015, s. 449. ISBN 978-0-7188-2695-6.

[binocular-2] Phil Harrington: Binocular Universe. Balancing Act. maj 2014. [dostęp 2017-08-24]. (ang.).

[simbad-3] Hya w bazie SIMBAD (ang.)

[ridpath-4] 1 2 3 4 5 6 Turdus Solitarius, the solitaire. W: Ian Ridpath: Star Tales. James Clarke & Co., 1988. ISBN 978-0-7188-2695-6.

[msu-5] Shane Horvatin: Turdus Solitarius. the Solitary Thrush. Michigan State University. [dostęp 2017-08-24]. (ang.).

[allen-6] Turdus Solitarius, the Solitary Thrush. W: Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 418. ISBN 0-486-21079-0. (ang.).

Gwiazdozbiory historyczne	Antinous Argo Navis Cancer Minor Cerberus (Ramus Pomifer) Custos Messium Felis Honores Frederici (Gloria Frederici; Sceptrum et Manus Iustitiae) Gallus Globus Aerostaticus Jordanis Machina Electrica Mons Maenalus Musca Borealis (Apis, Vespa; Lilium) Officina Typographica Polophylax Psalterium Georgianum (Harpa Georgii) Quadrans Muralis Rangifer (Tarandus) Rhombus Robur Carolinum Sagitta Australis Sceptrum Brandenburgicum Taurus Poniatovii Telescopium Herschelii Tigris Triangulum Minus Turdus Solitarius (Noctua)
Historyczne nazwy uznanych gwiazdozbiorów	Apis Malus Phoenicopterus Xiphias
Zobacz też	Julius Schiller (Coelum Stellatum Christianum) John Hill (Anguilla, Aranea, Bufo, Dentalium, Gryphites, Hippocampus, Hirudo, Limax, Lumbricus, Manis, Patella, Pinna Marina, Scarabaeus, Testudo, Uranoscopus)