Vibe coding (lub vibecoding) – paradygmat programowania oparty na sztucznej inteligencji, w której osoba opisuje problem w kilku zdaniach, które stanowią podpowiedź dla dużego modelu językowego dostosowanego do tworzenia oprogramowania. Model językowy tworzy oprogramowanie, przesuwając rolę programisty z samodzielnego pisania kodu na kierowanie, testowanie i udoskonalanie kodu źródłowego generowanego przez sztuczną inteligencję. Termin został wprowadzony w lutym 2025 przez Andreja Karpathy’ego.
Kluczowym elementem vibe coding jest fakt, że użytkownik jest w stanie modyfikować kod bez jego pełnego zrozumienia. Paradygmat pozwala na tworzenie oprogramowania bez dogłębnej nauki technik programowania i umiejętności wymaganych w inżynierii oprogramowania, choć istnieją badania wskazujące na większą skuteczność realizacji zadań u osób, które te wiedzę posiadają.
W marcu 2025 akcelerator Y Combinator podał informację, że 25% startupów w ich portfolio firm W25 posiada kod wygenerowany w 95% przez sztuczną inteligencję.
Innym paradygmatem tworzenia oprogramowania z wykorzystaniem generatywnej sztucznej inteligencji jest tzw. agentic coding, w którym agent SI zajmuje się całym cyklem tworzenia oprogramowania.
