Whitmoreit

Whitmoreit

okaz z Bawarii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Fe2+Fe3+2(PO4)2(OH)2·4H2O
Twardość w skali Mohsa	3
Przełam	nierówny
Łupliwość	niedoskonała, słaba
Pokrój kryształu	listewkowy, igiełkowy
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający
Układ krystalograficzny	regularny, jednoskośny
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna
Właściwości mechaniczne	kruchy
Gęstość	2,85–2,87 g/cm3
Właściwości optyczne
Barwa	żółtobrunatna, brunatna, zielonobrązowa
Rysa	kremowa
Połysk	szklisty, półdiamentowy
Współczynnik załamania	1,670–1,850 (dwuosiowy)
Inne	dwójłomność: 0,075–0,174 dyspersja (optyka): słaba
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.DC.15

Whitmoreit – rzadki minerał z klasy fosforanów.

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy o pokroju listewkowym oraz igiełkowym. Występuje w skupieniach wiążkowych, kulistych, promienistych oraz jako naloty. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego. Posiada kremową rysę oraz szklisty połysk.

Występowanie

Występuje w pegmatytach bogatych w fosfor oraz powstaje jako produkt przeobrażenia fosforanów pierwotnych. Towarzyszą mu głównie strunzyt, laueit, pseudolaueit, stewartyt, mitridatyt, rockbridgeit, kwarc i strengit.

Miejsce występowania

Typowym miejscem występowania whitmoreitu jest New Hampshire w USA. Na terenie Stanów występuje także w Maine, Connecticut, Północnej i Południowej Dakocie. Stwierdzony także w Bawarii (Niemcy), Anglii, Szwajcarii, Portugalii, Australii, Belgii, Brazylii, Czechach, we Francji oraz we Włoszech. W Polsce występuje na Dolnym Śląsku.

Przypisy