Wilhelm Schepmann około roku 1938 | |
| Data i miejsce urodzenia |
17 czerwca 1894 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1918, |
| Formacja | |
| Stanowiska |
głównodowodzący SA |
| Główne wojny i bitwy | |
| Praca poza służbą wojskową | |
| Odznaczenia | |
Wilhelm Schepmann (ur. 17 czerwca 1894 w Hattingen, zm. 26 lipca 1970 w Gifhorn) – niemiecki bojówkarz, działacz partyjny, nauczyciel, policjant i polityk, ostatni Stabschef (głównodowodzący) Sturmabteilung. Weteran I wojny światowej.
W latach 1914–1918 brał udział w I wojnie światowej jako żołnierz 7 Westfalskiego Batalionu Jegrów (Westfälisches Jäger-Bataillon Nr. 7) oraz 56 Pułku Piechoty, walcząc zarówno na froncie zachodnim, jak i wschodnim. Pełnił funkcje adiutanta dowódcy batalionu, oficera sądowego, dowódcy plutonu oraz dowódcy kompanii. Został zwolniony ze służby po zakończeniu działań wojennych w stopniu podporucznika rezerwy. Odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy oraz Czarną Odznaką za Rany.
Do NSDAP wstąpił w 1922 roku i brał udział w organizowaniu SA w przemysłowym Zagłębiu Ruhry w Westfalii. W 1928 roku powierzono mu funkcję rzecznika partyjnego. W 1931 r. porzucił pracę nauczycielską i przeszedł do pracy partyjnej w SA. Po dojściu Adolfa Hitlera do władzy już w lutym 1933 r. objął kierownictwo SA w Westfalii i jednocześnie był komendantem policji w Dortmundzie.
26 września 1944 roku został mianowany inspektorem ds. szkolenia strzeleckiego Volkssturmu (Inspekteur der Schießausbildung im Deutschen Volkssturm).
Po wojnie ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem, jednak w 1949 r. został ujęty przez brytyjską służbę wywiadowczą Secret Intelligence Service. Po bezskutecznym postępowaniu sądowym został uznany w 1954 roku za niewinnego.
Schepmann usiłował podjąć pracę jako nauczyciel, jednak władze szkolne nie dopuściły do jego zatrudnienia. Pomimo tego został radnym z listy Związku Wypędzonych (Bund der Heimatvertriebenen und Entrechteten) BHE w powiecie i gminie Gifhorn. W 1956 r. został tam zastępcą burmistrza. W 1961 r. pod naciskiem opinii publicznej ustąpił ze stanowiska.