Van 1962 tot 1963 verrichtte hij postdoctoraal onderzoek bij de mycoloog Rolf Singer in San Miguel de Tucumán in Argentinië. Vervolgens werkte hij bij de Zwitserse bosbouwkundige onderzoeksinstelling EAFV in Birmensdorf, tegenwoordig onderdeel van het onderzoeksinstituut WSL.
In 1969 werd Horak conservator van het herbarium van de ETH Zürich. Hij was aanvankelijk werkzaam als universitair docent en werd in 1985 benoemd tot hoogleraar in de systematiek en ecologie van schimmels. Deze functie vervulde hij tot zijn pensionering in 2002.
Tijdens zijn loopbaan ondernam Horak talrijke wetenschappelijke expedities. Hij verrichtte veldonderzoek in onder meer Argentinië, Chili, Costa Rica, Thailand, Indonesië, Papoea-Nieuw-Guinea, Australië, Nieuw-Zeeland en Noord-Amerika. Ook onderzocht hij de schimmelflora van de Alpen en andere arctische en alpiene gebieden.
Wetenschappelijk werk
Taxonomie en systematiek
Horak leverde belangrijke bijdragen aan de kennis van de diversiteit en verwantschappen van Agaricales en andere groepen steeltjeszwammen. Zijn onderzoek richtte zich onder meer op de geslachten Cortinarius, Entoloma en Inocybe, evenals verschillende groepen wasplaten en andere plaatjeszwammen.
In 1968 publiceerde hij Synopsis generum Agaricalium: Die Gattungstypen der Agaricales. Dit werk bood een taxonomisch overzicht van de destijds beschreven geslachten van boleten en plaatjeszwammen en behandelde hun geslachtstypen.
Zijn taxonomische onderzoek combineerde uitvoerige beschrijvingen van vruchtlichamen met microscopische kenmerken en vergelijking van typemateriaal. Hij stond onder vakgenoten bekend om zijn gedetailleerde tekeningen van microscopische structuren. Zijn werk vormde daardoor een belangrijke bijdrage aan de morfologische taxonomie van paddenstoelen.
Onderzoek op het zuidelijk halfrond
Een belangrijk deel van Horaks wetenschappelijke werk betrof de schimmelflora van het zuidelijk halfrond. Hij onderzocht onder andere de soortenrijkdom van de plaatjeszwammen in de bossen van Zuid-Amerika, Nieuw-Zeeland en Australië.
Nieuw-Zeeland nam binnen zijn onderzoek een bijzondere plaats in. Horak verzamelde er gedurende meerdere expedities omvangrijk materiaal en beschreef talrijke nieuwe soorten. In 1990 publiceerde hij een monografie over de Nieuw-Zeelandse Hygrophoraceae, waarin hij 51 soorten behandelde, waaronder zes nieuw beschreven soorten. De publicatie bevatte determinatiesleutels, illustraties en gegevens over de ecologie en taxonomie van de behandelde schimmels.
Arctische en alpiene mycologie
Naast zijn onderzoek in tropische en gematigde gebieden hield Horak zich bezig met de ecologie en verspreiding van schimmels in koude berggebieden. Hij bestudeerde onder andere de schimmelflora van het Zwitserse Nationaal Park en andere delen van de Alpen.
Hij was medeoprichter van de International Symposia of Arctic-Alpine Mycology (ISAM), een reeks internationale wetenschappelijke bijeenkomsten over schimmels in arctische en alpiene ecosystemen.
Herbariumcollecties
Horak verzamelde tijdens zijn loopbaan grote aantallen schimmelexemplaren, waaronder typemateriaal van nieuw beschreven soorten. Veel van zijn collecties werden ondergebracht in het herbarium van de ETH Zürich.
De wetenschappelijke betekenis van deze verzamelingen bleef ook na zijn pensionering groot. De ETH-Bibliotheek begon in 2025 met de digitalisering van een deel van de omvangrijke collectie steeltjeszwammen, die voor een belangrijk gedeelte uit het door Horak verzamelde materiaal bestaat.
Publicaties
Horak publiceerde gedurende zijn loopbaan talrijke wetenschappelijke artikelen, monografieën en determinatiewerken. Tot zijn bekendste publicaties behoren:
Horak, E. (1968). Synopsis generum Agaricalium: Die Gattungstypen der Agaricales. Beiträge zur Kryptogamenflora der Schweiz.
Horak, E. (1971). Contributions to the knowledge of the Agaricales s.l. (Fungi) of New Zealand. New Zealand Journal of Botany 9(3): 463–493.
Moser, M. & Horak, E. (1975). Cortinarius Fr. und nahe verwandte Gattungen in Südamerika. Nova Hedwigia, Beihefte 52: 1–628.
Horak, E. (1980). Entoloma (Agaricales) in Indomalaya and Australasia. Nova Hedwigia, Beihefte 65.
Horak, E. (1990). Monograph of the New Zealand Hygrophoraceae (Agaricales). New Zealand Journal of Botany 28(3): 255–309.
Gamundí, I.J. & Horak, E. (1993). Hongos de los bosques Andino-Patagónicos: guía para el reconocimiento de las especies más comunes y atractivas.
Horak, E. (2005). Röhrlinge und Blätterpilze in Europa: Bestimmungsschlüssel für Polyporales (p.p.), Boletales, Agaricales, Russulales. Zesde druk. Spektrum Akademischer Verlag. ISBN 978-3-8274-1478-6.
Zijn boek Röhrlinge und Blätterpilze in Europa is een uitgebreid determinatiewerk voor Europese boleten en plaatjeszwammen. Het bevat determinatiesleutels op basis van macroscopische en microscopische kenmerken, met daarnaast informatie over ecologie, standplaatsen en mycorrhizapartners.
Onderscheidingen en erkenning
Horak was gedurende de jaren 1970 en 1980 redacteur van het internationale wetenschappelijke tijdschrift Sydowia, waarin onderzoek naar de taxonomie en systematiek van schimmels wordt gepubliceerd.
In 2003 werd hij vanwege zijn wetenschappelijke verdiensten benoemd tot erelid van de Mycological Society of America. Bij zijn benoeming werd onder meer gewezen op zijn omvangrijke publicatielijst, zijn internationale onderzoeksactiviteiten en zijn bijdragen aan de kennis van de plaatjeszwammen en hun ecologie.
Ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag verscheen in 2017 in het tijdschrift IMA Fungus een eerbetoon waarin zijn internationale taxonomische onderzoek, zijn kennis van de morfologie van paddenstoelen en zijn werkzaamheden als conservator en hoogleraar werden belicht.
Naar hem vernoemde taxa
Verschillende schimmels zijn ter ere van Horak naar hem genoemd. Daaronder bevinden zich de geslachtsnamen Horakia, Horakiella en Horakomyces. Niet al deze namen worden tegenwoordig als zelfstandige, geaccepteerde geslachten beschouwd.
Voorbeelden van naar hem genoemde soorten zijn:
Cortinarius horakii E.Valenz. & Esteve-Rav. (1994), een gordijnzwam die oorspronkelijk uit Chili werd beschreven.
Lactarius horakii Nuytinck & Verbeken (2006), een melkzwam uit Indonesië.
Inocybe horakii Raithelh. (1977).
Hohenbuehelia horakii Courtec. (1984).
Pluteus horakianus Rodr.-Alcánt. (2009).
Bij de wetenschappelijke naamgeving van schimmels wordt Horaks naam als auteur afgekort tot E.Horak.
12(en) Egon Horak (1990).Monograph of the New Zealand Hygrophoraceae (Agaricales). New Zealand Journal of Botany 28(3):255–309.DOI:10.1080/0028825X.1990.10412313.
↑(en) E. Valenzuela en F. Esteve-Raventós (1994).Cortinarius horakii, a new species from Chile. Mycological Research 98(8):937–938.DOI:10.1016/S0953-7562(09)80266-9.
Oostenrijk