Uiterlijke kenmerken
- Hoed
De hoed heeft een diameter van doorgaans 22–50 mm. Hij is aanvankelijk kegelvormig en wordt later gewelfd tot bijna vlak, meestal met een min of meer duidelijke centrale bult (umbo). De kleur varieert van bleek okergeel tot geelbruin. Het centrum is vaak bleker, soms bijna witachtig, terwijl de buitenste helft duidelijker geel is. Het oppervlak is rond het centrum glad tot zijdeachtig en bij vochtig weer soms enigszins vettig. Naar de rand toe is het fijn radiaal vezelig. De vezels wijken nauwelijks uiteen en de hoedhuid vertoont aan de rand hoogstens ondiepe radiale scheurtjes. Rond het centrum kan een dunne, witachtige velipellis aanwezig zijn.
- Lamellen
De lamellen staan matig dicht opeen en zijn ongeveer 2–4 mm breed. Ze zijn smal aangehecht tot uitgerand en aanvankelijk grijsachtig geel, later met een duidelijkere grijsgele tot okerkleurige tint. De lamelsnede is fijn vlokkig en iets lichter tot witachtig.
- Steel
De steel is ongeveer 33–100 mm lang en 4–5 mm dik. Hij is cilindrisch tot enigszins knotsvormig, soms met een verdikte basis, maar zonder duidelijk gerande knol. De kleur is aanvankelijk witachtig en kan bij veroudering lichtgeel worden. Aan de top is het oppervlak fijn vlokkig of berijpt; naar beneden toe is het overlangs vezelig. Bij de vroeger onderscheiden variëteit roseipes is de steel zalmroze tot okerroodachtig, vooral na beschadiging.
- Vlees, geur en smaak
Het vlees is witachtig, in de steel soms lichtgeel getint. Bij de rozevoetige vorm kan het steelvlees eveneens roze kleuren, vooral nabij de basis. De geur en smaak werden door Kuyper als onopvallend beschreven.
Microscopische kenmerken
De sporen zijn glad, langwerpig ellipsoïde tot enigszins boonvormig en meten volgens Kuyper 8,0–12,0 × 4,5–6,0 µm. Het gemiddelde Q-getal van de onderzochte collecties varieerde van 1,7 tot 2,1.
Bij heronderzoek van het holotype door Bandini en Oertel werden sporen gemeten van 9,6–11,7 × 4,0–5,6 µm, gemiddeld 10,6 × 4,9 µm. Het Q-getal bedroeg 1,8–2,7, gemiddeld 2,2. De sporen waren langwerpig, soms bijna cilindrisch of enigszins boonvormig, met een afgeronde tot enigszins toegespitste top.
De basidien zijn overwegend viersporig en meten volgens Kuyper 28–42 × 9–13 µm. Pleurocystiden ontbreken. De cheilocystiden zijn dunwandig, kleurloos en overwegend slank cilindrisch. Kuyper vermeldde afmetingen van 27–62 × 8–14 µm. In het holotypeonderzoek van Bandini en Oertel bedroegen de afmetingen 32–55 × 8–14 µm, met een gemiddeld Q-getal van 4,3. Daarbij werden naast cilindrische ook enigszins buikige en knotsvormige exemplaren waargenomen. Aan de steeltop komen caulocystiden voor die op de cheilocystiden lijken.
Afbeeldingen op Wikimedia Commons