| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
błyszcz miedzi |
|---|---|
| Skład chemiczny |
Cu2S (siarczek miedzi(I)) |
| Twardość w skali Mohsa |
2,5–3 |
| Przełam |
muszlowy, kruchy |
| Łupliwość |
bardzo niewyraźna |
| Pokrój kryształu |
tabliczki, słupki |
| Układ krystalograficzny | |
| Gęstość |
5,5–5,8 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
ciemny ołowianoszary, zazwyczaj z matowym nalotem, często niebieski, azurytowy lub zielony, malachitowy |
| Rysa |
ciemnoszara |
| Połysk |
metaliczny |
Chalkozyn (gr. khalkos, chalkos, tłum. miedź) – minerał z grupy siarczków.
Zwykle wykształca zbliźniaczenia. Na ścianach kryształów często występuje charakterystyczne prążkowanie. Występuje w postaci skupień zbitych, ziarnistych lub naskorupień czy żył. Minerał kruchy, nieprzezroczysty. Należy do minerałów rzadkich, rozpowszechnionych tylko w niektórych rejonach Ziemi.
Powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych, w niskich temperaturach. Występuje w żyłach i gniazdach kruszcowych, w łupkach ilastych i marglistych. Częsty w strefach cementacji miedzionośnych wystąpień siarczkowych. Występuje w towarzystwie digenitu, kowelinu, bornitu, kuprytu, chalkopirytu, fahleitu lub stromeyerytu.
Miejsca występowania: