Historia
Teren wsi był zasiedlony już w okresie neolitu.
Wieś o charakterze osady majątkowej, założona w 1288 r. na wspólnym polu posiadanym przez wsie Gostkowice, Nowojowice, Kuchary i Radłowice. Wieś miała powierzchnię co najmniej 10 łanów i należała w XIII w. do hrabiego z Danielowic (Graf von Danielowicz). W 1390 r. właścicielem wsi był Friedrich von Zolcz, a w 1689 r. Kaspar Wilhelm von Minckwitz. W 1783 r. właścicielem Danielowic był landrat oławski von Kottulinsky, a na przełomie XVIII i XIX w. wieś należała do rodu von Hahn. Od ok. 1819 r. wieś jest wzmiankowana jako własność rodu von Anders (Andersch, Aedersch), a w 1894 r. jako właściciel majątku w Danielowicach jest wspomniany Wilhelm Anders.
Między 1898 a 1902 r. majątek w Danielowicach nabył Ludwig Stein z Kuchar (Kochern), a w 1912 r. jako właściciel majątku jest wspomniany Friedrich Stein. W 1917 i 1930 r. majątek należał do dziedziców Friedricha Steina, którzy oddali majątek w dzierżawę Walterowi Schumannowi z Gostkowic (Eulendorf). W 1937 r. jako właściciel majątku jest wspomniana firma "Schlesische Landgesellschaft Breslau".
26 stycznia 1945 r. niemieccy mieszkańcy Danielowic zostali ewakuowani w obawie przed nacierającą w kierunku wsi Armią Czerwoną na rozkaz naczelnika grupy lokalnej NSDAP w Piskorzówku (Klein-Peiskerau).
W okresie PRL-u w pałacu w Danielowicach urządzono szkołę podstawową, zaś sam dawny pałac w 1968 r. uległ przebudowie, w wyniku czego utracił wszelkie cechy stylowe. Szkoła podstawowa we wsi była pierwotnie ośmioklasowa, a następnie sześcioklasowa. W 2010 r. szkoła była trójklasowa. W roku szkolnym 2011/2012 do szkoły uczęszczało 20 uczniów. W 2012 r. szkoła podstawowa we wsi została zlikwidowana, a jej dotychczasowi uczniowie zostali przeniesieni do szkoły podstawowej w Domaniowie. Dotychczasowy budynek szkoły został w całości przekazany przedszkolu w Danielowicach.
Nazewnictwo
W ciągu swojego istnienia Danielowice nosiły następujące nazwy:
- w XIII w.: Danielowicz
- w 1783 r.: Dammelwiz
- 1845 r. Danilów (nazwa polska wsi)
- do 1945 r. Dammelwitz (nazwa niemiecka wsi)
- do 1945 r. Dalinów (nazwa polska wsi wg. tomu I „Słownika geograficznego Królestwa Polskiego” z 1880 r.)
- od 1945 r. Danielowice (nazwa nadana po ustanowieniu administracji polskiej na Dolnym Śląsku), pierwotnie Dalinów.
Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku, wydanym we Wrocławiu w 1888 r., zaliczał nazwę wsi "Dammelwitz" do grupy nazw wsi wywodzących się od rodzaju lokalnego obszaru i części składowych krajobrazu. Adamy podawał pierwotną, starosłowiańską nazwę wsi „Dalinów”, a znaczenie nazwy wsi w języku niemieckim jako "Weit entfernter Ort".
Gospodarka
W 1783 r. we wsi znajdował się oprócz pałacu rodowego folwark i młyn z wiatrakiem. W pierwszej połowie XIX w. oprócz folwarku i młynu zbożowego wieś posiadała browar, gorzelnię, zajazd i 3 warsztaty rzemieślnicze. W 1845 r. odnotowano we wsi działalność pszczelarską.
W 1885 r. powierzchnia katastralna wsi gminnej (Landgemeinde) wynosiła 10 ha, z czego pola uprawne stanowiły 6 ha. Dochód netto z podatku gruntowego z pól wynosił 26,24 marek niemieckich za hektar. Powierzchnia katastralna obszaru dworskiego (Gutsbezirk) wynosiła w tym samym roku 135 ha, z czego pola uprawne stanowiły 121 ha, łąki 5 ha i lasy 5 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 30,55 marek za hektar pola, 22,32 marek za hektar łąki i 13,71 marek za hektar lasu. W 1931 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 291,5 ha, a dochód netto z podatku gruntowego wynosił 32,30 reichsmarek za hektar. Najbliższe wsi stacje kolejowe znajdowały się w Kucharach (Kochern) oraz w Węgrach (Wangern).
Przed II wojną światową we wsi znajdował się sad owocowy.
W okresie PRL-u we wsi znajdowała się piaskownia. W 2010 r. w Danielowicach funkcjonowała rolnicza spółdzielnia produkcyjna.
Demografia
W 1783 r. wieś zamieszkiwało 85 osób. W 1819 r. we wsi mieszkało 92 osoby, w 1830 r. 88 osób, a w 1845 r. 84 osoby. W 1871 r. we wsi-gminie jednostkowej (Landgemeinde) mieszkało 60 osób, a w obszarze dworskim (Gutsbezirk) mieszkało 48 osób. W 1885 r. we wsi gminnej i obszarze dworskim mieszkało odpowiednio 48 i 52 osoby, w 1895 r. 50 i 62 osoby, a w 1905 r. 59 i 57 osób. W 1925 r. wieś zamieszkiwało 184 osoby, w 1935 r. 168 osób, a cztery lata później też 168 osób. W 2011 r. wieś zamieszkiwały 82 osoby, a w 2023 r. 74 osoby.
W 1925 r. na 184 mieszkańców wsi 89 było mężczyznami, a 95 kobietami. We wsi mieszkało 145 ewangelików i 34 katolików. Ewangelicy należeli do zboru w Borku Strzelińskim (Großburg), a katolicy do parafii w Domaniowie (Thomaskirch).
Liczba ludność Danielowic (nota: dane dla lat 1871-1905 stanowią sumę ludność wsi gminnej i obszaru dworskiego)
50°54′20″N 17°06′01″E/50,905556 17,100278
