| wieś | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
87 |
| Strefa numeracyjna |
71 |
| Kod pocztowy |
55-216 |
| Tablice rejestracyjne |
DOA |
| SIMC |
0874450 |
Położenie na mapie gminy Domaniów  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego  | |
Położenie na mapie powiatu oławskiego  | |
 50°55′04″N 17°05′44″E/50,917778 17,095556 | |
Radłowice (niem. Radlowitz, 1937-1945 Radwaldau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Domaniów.
Wieś znajduje się 16 kilometrów od Oławy i 3 kilometry od Domaniowa, a także 22 kilometry od Wrocławia.
Wieś połączona jest liczącą ok. 1 km długości drogą dojazdową z Piskorzówkiem, która została wyremontowana w 2008 r. po trwających od ok. 2000 r. staraniach mieszkańców Radłowic.
W okresie pruskim Radłowice należały do gminy z siedzibą w Nowojowicach (Haltauf), gdzie znajdował się też urząd stanu cywilnego właściwy dla Radłowic. Od 1816 r. Radłowice należały do powiatu oławskiego rejencji wrocławskiej pruskiej prowincji Śląsk, a od 1919 r. do wyodrębnionej prowincji Dolny Śląsk.
Po ustanowieniu administracji polskiej na Dolnym Śląsku Radłowice należały w latach 1945-1954 do gminy Domaniów. W latach 1954-1972 należały do gromady Domaniów, a od 1973 r. jest częścią gminy Domaniów. Do 1975 r. Radłowice stanowiły część powiatu oławskiego województwa wrocławskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do pomniejszonego terytorialnie województwa wrocławskiego, a w latach 1990-1998 podlegała urzędowi rejonowemu w Oławie.
Do 29 kwietnia 2003 r. do sołectwa Radłowice należały będące przysiółkiem Gostkowice.
Nazwa miejscowości wywodzi się od staropolskiej nazwy radła oznaczającej po polsku wczesną konstrukcję narzędzia rolniczego pługa. Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku, wydanym w 1888 roku we Wrocławiu, wymieniał jako pierwotną zanotowaną nazwę miejscowości Radłowice podając jej znaczenie w języku niemieckim jako "Pflügerdorf" - „Wieś oraczy pługiem”. Adamy zaliczał niemiecką nazwę wsi Radlowitz do grupy nazw wsi wywodzących się od zawodów uprawianych przez mieszkańców miejscowości.
3 lutego 1937 r. władze nazistowskie Niemiec zmieniły nazwę wsi z "Radlowitz" na "Radwaldau".
W ciągu swojego istnienia Radłowice nosiły następujące nazwy:
Teren wsi był zasiedlony już w epoce brązu (w okresie 1200-650 p.n.e.). Na terenie współczesnej wsi zamieszkiwała ludność kultury łużyckiej. W latach 650-400 p.n.e. był zasiedlony przez ludność kultury halsztackiej, a od 400 p.n.e. do ok. 1 roku n.e. przez ludność kultury lateńskiej.
Wieś założona w 1288 r. o układzie owalnicy. Od 1288 r. do sekularyzacji dóbr kościelnych na początku XIX w. była własnością kapituły kolegiackiej św. Krzyża we Wrocławiu. W 1333 r. we wsi jest wspomniany sołtys. W 1602 r. sołtys wsi posiadał dwa wolne łany, a we wsi mieszkało 8 rodzin kmieciów. W 1663 r. jako właściciel dóbr sołeckich we wsi jest wspomniany kmieć z rodziny Semper. W 1894 i 1937 r. właścicielami dóbr dziedzicznych sołtysa byli nadali członkowie rodziny Semperów. W 1819 r. wieś jest wspomniana jako własność pruskiego urzędu królewskiego we Wrocławiu, a od 1830 r. jest wspomniana jako własność urzędu królewskiego w Oławie.
W 1830 i 1845 r. we wsi znajdowała się szkoła ewangelicka z jednym nauczycielem. W 1842 r. we wsi znajdowało się 19 domów, a sama wieś miała sołtysa.
W 2010 r. we wsi istniała kapliczka i plac zabaw.
W pierwszej połowie XIX w. we wsi funkcjonowała karczma, młyn z wiatrakiem, suszarnia oraz 4 zakłady rzemieślnicze. W 1845 r. odnotowano hodowlę 450 owiec, 72 sztuk bydła oraz 50 sztuk trzody chlewnej. W 1885 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 310 ha, z czego pola uprawne stanowiły 277 ha, łąki 10 ha, a lasy 2 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 25,85 marek niemieckich za hektar pola, 37,99 marek za hektar łąki oraz 9,01 marek za hektar lasu. W 1931 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 309,9 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 26,20 reichsmarek za hektar. Najbliższe wsi stacje kolejowe znajdowały się w Kucharach (Kochern) oraz w Węgrach (Wangern).
W 2010 r. we wsi znajdowały się sady, w których uprawiane były truskawki i maliny. Uprawą i zbiorem owoców zajmowali się zarówno mieszkańcy Radłowic, jak i pracownicy sezonowi. W 2014 r. we wsi znajdowało się kilka gospodarstw rolnych.
We wsi funkcjonuje koło gospodyń wiejskich, ujęte w Krajowym Rejestrze Kół Gospodyń Wiejskich prowadzonym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
We wsi znajdują się trzy tablice pamiątkowe, wszystkie odsłonięte 12 lutego 2026 r.. Jedna upamiętnia Polaków deportowanych na Syberię w ciągu wieków, druga upamiętnia polskie ofiary ludobójstwa na Wołyniu i w Galicji Wschodniej zamordowane przez ukraińskich nacjonalistów z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii w latach 1939-1947, a trzecia upamiętnia 51 mieszkańców Radłowic, którzy umarli w latach 1945-2025.
Według wykazu zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu na terenie wsi znajdują się następujące zabytki:
W 1783 r. wieś zamieszkiwało 112 osób. W 1819 r. w Radłowicach mieszkało 145 osób, w 1830 r. 152 osoby, w 1845 r. 170 osób, w 1871 r. 184 osoby, w 1885 r. 170 osób, a w 1895 r. 157 osób. W 1905 r. Radłowice miały 149 mieszkańców, w 1925 r. 128 mieszkańców, w 1935 r. 113 mieszkańców, a cztery lata później wieś zamieszkiwało 112 osób. W 2011 r. wieś miała 87 mieszkańców, a w 2023 r. w Radłowicach mieszkało 80 osób.
W 1925 r. na 128 mieszkańców wsi 65 było mężczyznami, a 63 kobietami. We wsi mieszkało 114 ewangelików i 14 katolików. Ewangelicy należeli do zboru w Piskorzowie (Groß Peiskerau), a katolicy do parafii w Domaniowie (Thomaskirch).
