KNM B-5

KNM B-5
Ilustracja
Bliźniaczy okręt podwodny B-4
Klasa

okręt podwodny

Typ

B

Projekt

EB 406B (EB 64B)

Historia
Stocznia

Karljohansvern(inne języki), Horten

Położenie stępki

grudzień 1925

Wodowanie

17 czerwca 1929

 Norweska KMW
Wejście do służby

1 października 1929

Wycofanie ze służby

11 kwietnia 1940

 Kriegsmarine
Nazwa

UC-1

Wejście do służby

20 listopada 1940

Wycofanie ze służby

28 marca 1942

Los okrętu

złomowany w 1942

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


standardowa: 420 ton
545 ton

Długość

51 metra

Szerokość

5,33 m

Zanurzenie

3,5 m

Zanurzenie testowe

60 m

Rodzaj kadłuba

jednokadłubowy

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 900 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 700 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


14,5 węzła
10,5 w.

Zasięg

powierzchnia: 2900 Mm przy 9 w.
zanurzenie: 150 Mm przy 3 w.

Uzbrojenie
6 torped, 1 działo kal. 76 mm
Wyrzutnie torpedowe

4 × 450 mm

Załoga

23

KNM B-5 – norweski okręt podwodny z okresu dwudziestolecia międzywojennego, jedna z sześciu zbudowanych jednostek typu B. Zwodowany 17 czerwca 1929 roku w krajowej stoczni Karljohansvern(inne języki) w Horten, został przyjęty do służby w marynarce norweskiej 1 października 1929 roku. Podczas kampanii norweskiej w kwietniu 1940 roku jednostka została zdobyta przez Niemców, po czym w listopadzie wcielona do Kriegsmarine pod oznaczeniem UC-1. Jednostka używana była do celów szkoleniowych do marca 1942 roku, a następnie została zezłomowana.

Projekt i budowa

Po wybuchu I wojny światowej i przejęciu przez Niemcy ostatniej jednostki typu A – A-5 Norwegowie rozpoczęli poszukiwania innych dostawców w celu pozyskania kolejnych okrętów. Pod uwagę brano stocznie brytyjskie, włoskie i amerykańskie, z których zdecydowano się na położoną na terenie neutralnych w tym momencie Stanów Zjednoczonych stocznię Electric Boat, co miało dać gwarancję dostawy okrętów mimo toczących się działań wojennych. Rząd Norwegii w 1915 roku zamówił więc sześć okrętów według projektu EB 406B (EB 64B), bardzo zbliżonego do koncepcji amerykańskich jednostek typu L, które miały powstać w krajowej stoczni w Horten z materiałów dostarczonych z USA. Tocząca się na Atlantyku wojna podwodna spowodowała jednak zatrzymanie dostaw amerykańskich podzespołów i materiałów do Norwegii, a przez to budowa okrętów po położeniu stępek została przerwana. W zamian stocznia usiłowała sprzedać Norwegom sześć nieodebranych przez Rosję z powodu wybuchu rewolucji okrętów typu H, jednak zostały one przejęte przez US Navy. W rezultacie okręty typu B zostały ukończone długo po wojnie, wchodząc do służby w latach 1923–1930.

Przyszły B-5 został zbudowany w stoczni Karljohansvern(inne języki) w Horten (numer stoczniowy 116). Stępkę okrętu położono w grudniu 1925 roku, a zwodowany został 17 czerwca 1929 roku.

Dane taktyczno-techniczne

B-5 był okrętem podwodnym konstrukcji jednokadłubowej o długości całkowitej 51 metrów, szerokości 5,33 metra i zanurzeniu 3,5 metra. Wyporność standardowa w położeniu nawodnym wynosiła 420 ton, a w zanurzeniu 545 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne Sulzer(inne języki) o łącznej mocy 900 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym o łącznej mocy 700 KM (zarówno silniki Diesla, jak i elektryczne wyprodukowano w Horten). Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 14,5 węzła na powierzchni i 10,5 węzła w zanurzeniu. Zapas paliwa wynosił 19 ton. Zasięg wynosił 2900 Mm przy prędkości 9 węzłów w położeniu nawodnym i 150 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów.

Okręt wyposażony był w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm z łącznym zapasem sześciu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pokładowe działo przeciwlotnicze Bofors kal. 76 mm L/28.

Załoga okrętu składała się z 23 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Służba

Marynarka norweska

Po ukończeniu, 1 października 1929 roku KNM B-5 został przyjęty do służby w marynarce wojennej. Okręt wraz z bliźniaczymi jednostkami B-1, B-2, B-3, B-4 i B-6 operował na Morzu Północnym. W chwili rozpoczęcia II wojny światowej okręt był już przestarzały. W momencie ataku Niemiec na Norwegię w kwietniu 1940 roku okręt stacjonował w Kristiansand. W wyniku desantu sił niemieckich B-5 został zdobyty w bazie Marvika(inne języki) 11 kwietnia 1940 roku.

Kriegsmarine

Po przeprowadzeniu remontu jednostkę wcielono do służby w Kriegsmarine pod oznaczeniem UC-1 20 listopada 1940 roku. Pierwszym niemieckim dowódcą okrętu został Kapitänleutnant Wilhelm Kiesewetter. W maju 1941 roku dowództwo UC-1 objął Kptlt. Georg Lange. Od czerwca 1941 roku do końca służby jednostka była wykorzystywana jako okręt szkolny w U-Abwehrschule w Gotenhafen. Pomiędzy październikiem a listopadem 1941 roku dowódcą okrętu był Oberleutnant zur See Otto Wollschläger, a następnie dowodzenie powróciło w ręce Georga Lange. Jednostka została wycofana ze służby 28 marca 1942 roku i następnie złomowana.