Po wybuchu I wojny światowej i przejęciu przez Niemcy ostatniej jednostki typu A – A-5Norwegowie rozpoczęli poszukiwania innych dostawców w celu pozyskania kolejnych okrętów. Pod uwagę brano stocznie brytyjskie, włoskie i amerykańskie, z których zdecydowano się na położoną na terenie neutralnych w tym momencie Stanów Zjednoczonych stocznię Electric Boat, co miało dać gwarancję dostawy okrętów mimo toczących się działań wojennych. Rząd Norwegii w 1915 roku zamówił więc sześć okrętów według projektu EB 406B (EB 64B), bardzo zbliżonego do koncepcji amerykańskich jednostek typu L, które miały powstać w krajowej stoczni w Horten z materiałów dostarczonych z USA. Tocząca się na Atlantykuwojna podwodna spowodowała jednak zatrzymanie dostaw amerykańskich podzespołów i materiałów do Norwegii, a przez to budowa okrętów po położeniu stępek została przerwana. W zamian stocznia usiłowała sprzedać Norwegom sześć nieodebranych przez Rosję z powodu wybuchu rewolucji okrętów typu H, jednak zostały one przejęte przez US Navy. W rezultacie okręty typu B zostały ukończone długo po wojnie, wchodząc do służby w latach 1923–1930.
B-4 był okrętem podwodnym konstrukcji jednokadłubowej o długości całkowitej 51 metrów, szerokości 5,33 metra i zanurzeniu 3,5 metra. Wyporność standardowa w położeniu nawodnym wynosiła 420 ton, a w zanurzeniu 545 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężneSulzer(inne języki) o łącznej mocy 900KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym o łącznej mocy 700KM (zarówno silniki Diesla, jak i elektryczne wyprodukowano w Horten). Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 14,5 węzła na powierzchni i 10,5 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 2900Mm przy prędkości 9 węzłów w położeniu nawodnym i 150Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów.
Załoga okrętu składała się z 23 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba
Po ukończeniu, 2 maja 1927 roku KNM B-4 został przyjęty do służby w marynarce wojennej. Okręt wraz z bliźniaczymi jednostkami B-1, B-2, B-3, B-5 i B-6 operował na Morzu Północnym. W chwili rozpoczęcia II wojny światowej okręt był już przestarzały. W momencie ataku Niemiec na Norwegię w kwietniu 1940 roku okręt wraz z jednostkami A-2, A-3 i A-4 wchodził w skład 1. dywizjonu okrętów podwodnych z bazą w Horten; okręt znajdował się w remoncie. W wyniku desantu sił niemieckich B-4 został zdobyty w bazie Horten 10 kwietnia 1940 roku. Jednostka została później zezłomowana.
Uwagi
↑Helgason ↓ podaje, że wodowanie odbyło się 29 grudnia 1923 roku.
↑Fontenoy 2007 ↓, s.166 podaje, że wyporność wynosiła 450/548 ton.
↑Fontenoy 2007 ↓, s.166 podaje, że moc silników wysokoprężnych wynosiła 1200KM, a silników elektrycznych 800KM.
↑Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s.380 podają, że prędkość na powierzchni wynosiła 14 węzłów, a pod wodą 11 węzłów.
↑Fontenoy 2007 ↓, s.166 podaje, że zasięg na powierzchni wynosił 3300Mm przy prędkości 11 węzłów, a pod wodą 150Mm przy prędkości 5 węzłów.
↑Parkes 1933 ↓, s.384 i Preston 1989 ↓, s.216 podają, że okręt był wyposażony w dwie dziobowe i dwie rufowe wyrzutnie torped.
↑Fontenoy 2007 ↓, s.166 podaje, że liczebność załogi wynosiła 28 osób.
↑KNM – Kongelige Norske Marine – Norweski Okręt Jego Królewskiej Mości.
Paul E.Fontenoy:Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare).Santa Barbara, California:ABC-CLIO,2007. ISBN1-85367-623-3.(ang.).
NormanFriedman:U.S. submarines through 1945: an illustrated design history.Annapolis:U.S. Naval Institute,1995. ISBN1-55750-263-3.(ang.).
RobertGardiner,RogerChesneau:Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946.London:Conway Maritime Press,1980. ISBN0-85177-146-7.(ang.).
Norweska KMW
