| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
|---|---|
| Producent | |
| Typ |
dron rozpoznawczy |
| Konstrukcja |
kompozytowa |
| Załoga |
0 |
| Historia | |
| Data oblotu |
2024 |
| Lata produkcji |
od 2025 |
| Dane techniczne | |
| Napęd |
silnik elektryczny |
| Wymiary | |
| Masa | |
| Użyteczna |
0,3 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
25 km/h |
| Pułap |
150 m |
| Zasięg |
2 km |
| Długotrwałość lotu |
20 min |
| Dane operacyjne | |
| Użytkownicy | |
Karakurt-R (ros. Каракут-Р) – rosyjski dron rozpoznawczy wykorzystywany podczas wojny rosyjsko-ukraińskiej.
Dron został opracowany w koncernie Kałasznikow w 2024 r. Jego konstrukcja pozwala na przenoszenie go przez pojedynczego żołnierza. Start następuje z wyrzutni naramiennej będącej jednocześnie kontenerem transportowym. Odpalenia drona można dokonać wewnątrz pomieszczenia. Po starcie dron rozkłada się do pozycji czterowirnikowca napędzanego dwułopatowymi śmigłami. Jego wyposażenie umożliwia przesyłanie w czasie rzeczywistym obrazu z kamery do operatora.
Karakurt jest przeznaczony do prowadzenia rozpoznania na potrzeby żołnierza, drużyny lub obsługi uzbrojenia, zapewniając pododdziałom szczebla taktycznego informacje o sytuacji w bezpośrednim otoczeniu. Może współdziałać z większymi bezzałogowcami rozpoznawczymi, m.in. SKAT 350M, tworząc wraz z nimi wielopoziomowy system rozpoznania. Według producenta doświadczenia z eksploatacji drona przez rosyjskich żołnierzy podczas inwazji na Ukrainę są wykorzystywane do dalszego udoskonalania jego konstrukcji. Karakurt został wprowadzony do produkcji seryjnej. W lutym 2026 r. zaprezentowano go wraz z innymi bezzałogowcami koncernu Kałasznikow na targach World Defense Show 2026 w Rijadzie.
Masa bezzałogowca w konfiguracji gotowej do lotu wynosi 300 g. Może on osiągnąć maksymalną prędkość 25 km/h i pułap 150 m, a jego zasięg wynosi 2000 m. Maksymalny czas lotu wynosi 20 minut. Kompletny zestaw obejmuje cztery mikro-BSP w kontenerach transportowo-startowych – dwa wyposażone w kamery dzienne i dwa w kamery nocne – a także przenośny terminal operatorski, kontener transportowy, dokumentację eksploatacyjną oraz zestaw części zamiennych.
W trakcie eksploatacji opracowano zmodyfikowaną wersję drona ze stabilizowaną głowicą optyczną. Ta wersja nosi oznaczenie Karakurt 2.0.