Shahed 236

Shahed 236
Dane podstawowe
Państwo

 Iran
 Rosja

Typ

dron wielozadaniowy

Konstrukcja

mieszana

Załoga

0

Historia
Data oblotu

2024

Lata produkcji

od 2024

Dane techniczne
Napęd

1 × silnik spalinowy

Moc

50 KM

Wymiary
Rozpiętość

3,5 m

Długość kadłuba

3 m

Masa
Użyteczna

50 kg

Startowa

250 kg

Osiągi
Prędkość maks.

170 km/h

Pułap

4500 m

Zasięg

2000 km

Długotrwałość lotu

12 h

Dane operacyjne
Użytkownicy
 Iran,  Rosja

Shahed 236 – irańska amunicja krążąca produkowana w Rosji.

Historia

Publiczna demonstracja bezzałogowego statku powietrznego Shahed 236, z udziałem Władimira Putina, odbyła się 19 września 2024 r. w Centrum Technologii Specjalnych w Petersburgu. Konstrukcja została opracowana w wyniku transferu technologii z Iranu do Rosji i otrzymała rosyjskie oznaczenie MS-236. Stanowi ona rozwinięcie drona Shahed 136, zmodyfikowanego poprzez integrację głowicy bojowej z głowicą optoelektroniczną. Zastosowane dodatkowe wyposażenie umożliwia kierowanie innymi dronami-kamikadze atakującymi cele w promieniu do 220 km od stanowiska kontrolnego. Szacunkowy koszt jednego egzemplarza wynosi około 900 000 dolarów.

W fabryce dronów w Jełabudze podjęto prace przygotowawcze celem uruchomienia produkcji seryjnej drona. Dron został użyty bojowo przez Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej podczas agresji Rosji na Ukrainę. Odnalezione szczątki drona miały oznaczenie w alfabecie łacińskim (m.in. numer seryjny MS001) co sugeruje na wczesną partię produkcyjną pochodzącą z bezpośredniej dostawy z Iranu. We wrześniu 2025 r. dronów Shahed-236, działających z wykorzystaniem retransmisji sygnału, użyto do zniszczenia pociągu transportującego paliwo. Cel znajdował się w odległości około 200 km od linii frontu.

Konstrukcja

Dron jest zbudowany w układzie aerodynamicznym latającego skrzydła. Masa startowa wynosi 250 kg z czego 50 kg przypada na ładunek bojowy. Rozpiętość skrzydeł wynosi 3 m., a długość kadłuba 3,5 m. Maksymalny deklarowany pułap operacyjny sięga 4500 m, a prędkość lotu dochodzi do ok. 170 km/h. Napęd stanowi silnik spalinowy o mocy 50 KM z dwułopatowym śmigłem ciągnącym, który umożliwia do 12 godzin lotu.

Shahed 236 wyposażono w rozbudowany zestaw systemów nawigacyjnych i celowniczych, umożliwiających autonomiczne działanie. Otrzymał zmodernizowany układ nawigacji satelitarnej Tallysman z czteroelementową anteną CRPA, zwiększającą odporność na zakłócenia. W zakresie wykrywania i identyfikacji celów zastosowano kamerę termowizyjną współpracującą z wbudowanym minikomputerem NVIDIA Jetson, co pozwala na wykorzystanie algorytmów sztucznej inteligencji do samodzielnego rozpoznawania i wyboru celów, zwłaszcza emitujących ciepło, także w warunkach nocnych lub ograniczonej widoczności. Prawdopodobnie integracja systemów AI ogranicza zależność drona od sygnału GPS i umożliwia działanie przy minimalnej łączności z operatorem. Zestaw uderzeniowy obejmuje sam bezzałogowiec, stanowisko kierowania oraz przekaźnik sygnału. Podczas testów deklarowano celność trafienia rzędu 3–5 m. Jednocześnie napęd i głowica bojowa pozostały zasadniczo zbliżone do wcześniejszych modeli.

Przypisy

  1. ↑ Shahed-236 demonstrated for the first time in Russia. Militarnyi. [dostęp 2026-03-03]. (ang.).
  2. ↑ The New Shahed-236 UAV Shows Advanced Cooperation Between Russia and Iran. Israel Defense. [dostęp 2026-03-03]. (ang.).
  3. ↑ Fragments of a new Shahed with AI-assisted thermal targeting found in Ukraine. Mezha. [dostęp 2026-03-03]. (ang.).
  4. ↑ В Украине нашли обломки нового «Шахеда», имеющего тепловое наведение на цель с помощью ИИ. Info Resist. [dostęp 2026-03-03]. (ukr.).
  5. ↑ Dąbrowski 2025 ↓, s. 112.
  6. ↑ Shahed-236 First Presentation of New Attack Drone in Russia Ahead of Potential Use in Ukraine. Army Recognition. [dostęp 2026-03-03]. (ang.).
  7. ↑ Recently downed Russian Shahed “demonstrates new levels of autonomous capability”. Unmanned Airspace. [dostęp 2026-03-03]. (ang.).

Bibliografia