Mari Boya

2020: Wicemistrz Hiszpańskiej Formuły 4

W 2020 roku zadebiutował w Hiszpańskiej Formule 4, startując w zespole MP Motorsport. Zaliczył dobry początek sezonu, zdobywając aż cztery podia w dwóch pierwszych rundach, a następnie zaś odniósł swe pierwsze zwycięstwo w serii na torze Jerez. Później w Aragonii odniósł dwa zwycięstwa. W ciągu całego sezonu wygrał trzy wyścigi i czternaście razy stanął na podium, co pozwoliło mu zająć drugie miejsce w klasyfikacji kierowców, tuż za innym debiutantem i kolegą z zespołu, Kasem Haverkortem.

2021: Debiut

W kwietniu 2021 ogłoszono, że Hiszpan zadebiutuje w serii Formula Regional European Championship, w zespole FA Racing, należącego do dwukrotnego mistrza świata Formuły 1, Fernando Alonso. Jednak w ostatniej chwili zdecydował się przenieść do zespołu Van Amersfoort Racing, gdzie jego partnerami zostali Francesco Pizzi oraz jego rodak, Lorenzo Fluxá. W pierwszej rundzie sezonu na Imoli zdobył pięć punktów, które były pierwszymi dla zespołu. Przez większość sezonu regularnie meldował się w punktach bądź się kręcił wokół nich, a najlepszym jego wynikiem było podium (3. miejsce) na torze Circuit Ricardo Tormo. Dzięki temu zajął 14. miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców, zdobywając 51 punktów i jedno podium.

2022

W sezonie 2022 przeniósł się do ekipy ART Grand Prix, startując razem z Laurensem van Hoepenem oraz Gabriele Minìm. Już na otwarciu sezonu zdobył podium, zajmując drugie miejsce w pierwszym wyścigu na torze Autodromo Enzo e Dino Ferrari. Po szóstej rundzie sezonu na Hungaroringu, został zastąpiony we francuskim zespole przez Estebana Massona z nieznanych przyczyn. Po tym przeniósł się w trakcie sezonu do MP Motorsport, w miejsce za Michaela Biełowa na pozostałą część sezonu. W pozostałych czterech rundach zdobył tylko 4 punkty, zajmując finalnie na koniec sezonu 10. miejsce w klasyfikacji kierowców ze zdobytymi 69 punktami i jednym podium.

2023

Początkiem 2023 wystartował w serii Formula Regional Middle East Championship, w ekipie MP Motorsport. Podczas trzeciego wyścigu pierwszej rundy na torze Dubai Autodrome, zwyciężył po raz pierwszy na szczeblu Formuły Regionalnej, a kolejne zwycięstwo w ostatniej rundzie na torze Yas Marina Circuit pozwoliło mu zająć ostatecznie 5. miejsce w mistrzostwach ze zdobytymi 107 punktami.

2024

W 2024 ponownie wystartował na Bliskim Wschodzie, tym razem z zespołem Pinnacle Motorsport. Wprawdzie nie wygrał żadnego wyścigu, jednakże zdołał stanąć trzykrotnie na podium, zajmując drugi rok z rzędu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców.

W listopadzie 2024 wystartował w Grand Prix Makau, również w zespole Pinnacle Motorsport. W kwalifikacjach zajął 5. miejsce, jednak podczas okrążenia formującego przed wyścigiem kwalifikacyjnym zgasł mu silnik i musiał startować z alei serwisowej. W trakcie wyścigu pokazano mu czarną flagę za wyprzedzanie innych samochodów na okrążeniu formującym. Pomimo startu z końca stawki uniknął kolizji i zajął dziewiąte miejsce w wyścigu, a po zdyskwalifikowaniu bolidów zespołu PHM Racing awansował na siódme miejsce.

2023: Wicemistrz serii Eurocup-3

W ostatniej chwili podpisał umowę z zespołem MP Motorsport na starty jednocześnie w Eurocup-3 i Formule 3. Sezon rozpoczął od dwóch pole position i zwycięstwa na torze Circuit de Spa-Francorchamps, jednakże drugą rundę musiał opuścić ze względu na kolidującą rundę Formuły 3. Po powrocie pokazał się z bardzo dobrej strony, zwyciężając oba wyścigi na torze Autodromo Nazionale di Monza. W Zandvoort zdobył pole pole position do drugiego wyścigu. Następnie udało mu się zwyciężyć w Estorilu. Kolejne zwycięstwo i trzecie miejsce na torze Circuit Ricardo Tormo sprawiły, że do samego końca liczył się w walce o mistrzowski tytuł z Estebanem Massonem. Boya nie zdołał wykorzystać szansy, zajmując w Barcelonie 3. i 4. miejsce, podczas gdy Masson żwyciężył oba wyścigi. Oznaczało to, że sezon zakończył na drugim miejscu, zdobywając 243 punkty, pięć zwycięstw i dziewięć podiów.

2024: Gościnny start

W 2024 wystartował gościnnie w zespole GRS Team podczas ostatniej rundy sezonu na torze Circuit de Barcelona-Catalunya.

2023: Debiut

We wrześniu 2022 Boya brał udział w testach posezonowych z zespołem MP Motorsport w Jerez. Dwa miesiące później zespół ogłosił podpisanie z Hiszpanem kontraktu na starty w Formule 3 w sezonie 2023. Później stwierdził, że jego celem jest „szybkie dostosowanie się i wykorzystanie wszystkich możliwości, jakie [mi] się nadarzą”. W nienajlepszym stylu rozpoczął swoją przygodę z Formułą 3, gdyż w trzech pierwszych rundach nie zdobył ani jednego punktu. Przełamał się w domowej dla niego rundzie w Barcelonie, zajmując siódme i szóste miejsce. Ponownie zapunktował na Węgrzech, dzięki dobremu zarządzaniu oponami. Najlepszy weekend w jego wykonaniu miał miejsce na Monzy, gdzie w sprincie po raz pierwszy stanął na podium w Formule 3, zajmując trzecie miejsce. Dzień później skończył szósty w wyścigu głównym. Sezon zakończył na 17. miejscu w klasyfikacji generalnej ze zdobytymi 29 punktami.

Po sezonie wziął udział w Grand Prix Makau, także z MP Motorsport. Po zajęciu dziesiątego miejsca w kwalifikacjach awansował na szóstą pozycję w wyścigu kwalifikacyjnym, a następnie na czwartą w wyścigu głównym.

2024: Pierwsze zwycięstwo

Na sezon 2024 przeniósł się do Campos Racing, gdzie startował wspólnie z Sebastiánem Montoyą oraz Oliverem Goethe. Sezon rozpoczął od zdobytego punktu w sprincie w Bahrajnie. Dzień później w wyścigu głównym przebił oponę w wyniku zderzenia się z Laurensem van Hoepenem. Zakwalifikowawszy się w Melbourne na 6. miejscu, awansował w sprincie na czwarte dokładając do tego najszybsze okrążenie wyścigu. W wyścigu głównym zajął 7. miejsce. W Imoli Boya został wyeliminowany już na pierwszym okrążeniu wyścigu sprinterskiego, natomiast w wyścigu głównym odrobił osiemnaście pozycji, awansując z 27. miejsca i kończąc wyścig na dziewiątym. Solidny weekend w Monako przyniósł mu szóste i siódme miejsce.

W wyścigu sprinterskim w Barcelonie Boya, startując z trzeciego miejsca, wykorzystał kolizję między prowadzącymi bolidami zespołu Trident. Pomimo ataku ze strony Alexa Dunne’a, Boya utrzymał pozycję i odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tejże serii. W wyścigu głównym zajął początkowo ósme miejsce, jednakże z powodu kary za przekroczenie limitów toru spadł na ledwie czternaste. Przez następne dwie rundy Hiszpan nie zapunktował, aż w końcu na Hungaroringu zdobył punkt za zajęcie 10. miejsca w wyścigu głównym. W chaotycznym sprincie na Monzy zajął 7. miejsce. W Wyścigu głównym musiał się wycofać w wyniku zderzenia się z Sebastiánem Montoyą. Oznaczało to, że na koniec kampanii 2024 zajął on 15. miejsce ze zdobytymi 45 punktami i jednym zwycięstwem.

2025: II. Wicemistrz Formuły 3

W sezonie 2025 kontynuował starty w zespole Campos Racing, tym razem u boku Nikoli Cołowa oraz Tasanapola Inthraphuvasaka. Pierwsze punkty zdobył w Bahrajnie, gdzie w wyścigu głównym zajął ósme miejsce, startując z 20. pozycji. Podczas sprintu w Imoli był na dobrej drodze do podium, zanim musiał się wycofać z powodu awarii technicznej. W następnym dniu się zdołał odkuć i zajął 5. miejsce w wyścigu głównym. Dzięki dobrym kwalifikacjom w Monako w jego wykonaniu, stanął na najniższym stopniu podium w wyścigu głównym. Na domowej ziemi w Barcelonie zajął 7. miejsce w sprincie, natomiast kolorowo w niedzielę już nie było, gdyż po karze spadł z punktowanej dziesiątki.

W Austrii pomimo tego, iż zakwalifikował się na dopiero 14. miejscu, to w obu wyścigach odrobił w imponującym stylu straty; w wyścigu sprinterskim przebił się o dziewięć pozycji, a w wyścigu głównym o dziesięć, a po dyskwalifikacji Nikoli Cołowa, wskoczył na trzecie miejsce. Rundę w Wielkiej Brytanii rozpoczął od zajęcia 3. miejsca. Startując z czwartej pozycji w wyścigu głównym na wilgotnej nawierzchni, Boya zaryzykował i założył opony deszczowe, co okazało się trafnym wyborem, szybko wysunął się na prowadzenie i sięgnął po pierwsze w sezonie zwycięstwo. Na Węgrzech zakwalifikował się na drugim miejscu. Po zaciętej walce, zajął w sprincie siódmą lokatę, a w niedzielnym wyścigu głównym zajął 2. miejsce, awansując dzięki temu na drugie miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców. Pomimo tego, iż we Włoszech do obu wyścigów startował z siedemnastej pozycji to dwukrotnie zameldował się w punktach, przyczyniając się do pierwszego triumfu jego zespołu w klasyfikacji zespołów. Sezon zakończył na 3. miejscu w klasyfikacji kierowców, zdobywając 116 punktów, jedno zwycięstwo i pięć podiów.

2026: Debiut

W sezonie 2026 zadebiutował w Formule 2, w zespole Prema Racing. Sezon nie zaczął się dla niego najlepiej, gdyż w sprincie odpadł po obróceniu się w siódmym zakręcie. W następnym dniu zajął 13. miejsce w wyścigu głównym. W Miami sięgnął po pierwsze w Formule 2 punkty, kończąc chaotyczny wyścig główny na siódmej lokacie. Następnie w Kanadzie skończył szalony niedzielny wyścig na ósmym miejscu. Przez kolejne cztery rundy nie mógł zdobyć punktów, aż w końcu zdobył dwa punkty, zajmując dziewiąte miejsce w wyścigu głównym w Belgii. W domowej rundzie na Madringu wpierw zajął ósme miejsce w sprincie, a w niedzielę otarł się o punkt, kończąc jedenasty.

2026: Debiut wraz z Lance'em Strollem

W kwietniu 2026 wziął udział w sześciogodzinnym wyścigu na torze Circuit Paul Ricard serii GT World Challenge Europe, wsiadając za sterami Astona Martina Vantage AMR G3 Evo, wspólnie z Roberto Merhim i Lance'em Strollem.

GT World Challenge Europe Endurance Cup