| Imię i nazwisko |
Wilbur Bernard Ware |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
8 września 1923 |
| Data i miejsce śmierci |
9 września 1979 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk |
| Wydawnictwo | |
| Powiązania |
Wilbur Bernard Ware (ur. 8 września 1923 w Chicago, zm. 9 września 1979 w Filadelfii) – afroamerykański kontrabasista jazzowy, jeden z najbardziej biegłych technicznie i wpływowych, bebopowych przedstawicieli tego instrumentu.
Już w dzieciństwie grał na banjo, perkusji i skrzypcach. Jako nastolatek zaczął grać na kontrabasie. Początkowo był samoukiem i występował z zespołach kościelnych. Jednakże jako uczeń DuSable High School, słynnej „kuźni gwiazd jazzu”, trafił pod opiekę nauczyciela muzyki i dyrygenta orkiestry szkolnej – Waltera Dyetta, który miał duży wpływ na jego rozwój muzyczny.
Po odbyciu służby wojskowej podczas II wojny światowej w 1946 wrócił do rodzinnego Chicago. Od razu dołączył do środowiska jazzu. Grał z trębaczem Royem Eldridge’em, skrzypkiem Stuffem Smithem, pianistą Juniorem Mance’em i saksofonistami Sonnym Stittem oraz Johnnym Griffinem, z którym w latach 50. dokonał licznych nagrań.
Był także członkiem wczesnego składu Sun Ra Arkestra, następnie podjął pracę z formacją perkusisty Arta Blakeya, z którą w 1956 pojechał do Nowego Jorku. W latach 1957–1958 współpracował z pianistą Theloniousem Monkiem, grając w jego legendarnych zespołach razem z saksofonistą Johnem Coltrane’em. Ponadto w 1957 wziął udział w słynnych, rejestrowanych koncertach tria saksofonisty Sonny’ego Rollinsa w klubie The Village Vanguard. W tym samym roku nagrał jako lider swój jedyny album, który otrzymał tytuł: The Chicago Sound. Wydała go wytwórnia Riverside, która przez pewien okres zatrudniała go w charakterze sidemana.
W 1960 wraz z perkusistą Maxem Roachem i innymi muzykami dołączył do grupy tzw. Newport Rebels, którą powołał kontrabasita Charles Mingus w proteście przeciwko rzekomej komercjalizacji festiwalu jazzowego w Newport. W tym czasie już od dawna był uzależniony od narkotyków, czego skutkiem był pogarszający się stan jego zdrowia. W 1963 wrócił do Chicago i do 1968 zaprzestał grać. W 1969 znów zaczął pracować. Zagrał w świetnych sesjach nagraniowych zespołów prowadzonych przez perkusistę Elvina Jonesa i saksofonisty Archiego Sheppa.
Pod koniec życia przeniósł się do Filadelfii, gdzie zmarł. Powodem śmierci była rozedma płuc. Miał 56 lat.
12 sierpnia 1958 został uwieczniony razem z 56. innymi muzykami jazzowymi na słynnej fotografii, zatytułowanej Wielki dzień w Harlemie (A Great Day in Harlem). Jej autorem był fotograf Art Kane, który wykonał ją na zamówienie czasopisma „Esquire”.
Zestawienie wg dat wydania płyt
W latach 70. powstał przy udziale muzyka The Wilbur Ware Institute. Jego celem jest zachowanie historii jazzu widzianej i przeżytej przez innowatorów i wybitnych artystów, którzy tworzyli, wykonują i utrwalają tę formę sztuki. Instytut ma siedzibę w Nowym Jorku.
