| |||||||||
| |||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||
| Wzór Hilla |
C13H19NO3 | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
237,30 g/mol | ||||||||
| Identyfikacja | |||||||||
| Numer CAS | |||||||||
| PubChem | |||||||||
| DrugBank | |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Wiloksazyna – organiczny związek chemiczny stosowany jako lek przeciwdepresyjny i pobudzający ośrodkowy układ nerwowy. Jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego noradrenaliny (sNRI). Przez prawie trzydzieści lat wykorzystywano ją w leczeniu depresji, nim została wycofana z rynku, a następnie zastosowana w nowym wskazaniu terapeutycznym – ADHD.
Wiloksazyna należy do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny – podobnie jak reboksetyna, atomoksetyna i dezypramina. Ponadto, wykazuje antagonizm wobec receptorów serotoninowych 5-HT2B i agonizm wobec receptorów 5-HT2C in vitro. Nie wykazuje powinowactwa lub wykazuje bardzo niewielkie powinowactwo do wielu receptorów, w tym receptorów serotoninowych 5-HT1A i 5-HT2A, receptorów dopaminowych D2, receptorów α1- i α2-adrenergicznych, receptorów histaminowych H1 i receptorów muskarynowych (>10,000 nM).
W przeciwieństwie do innych leków przeciwdepresyjnych hamujących wychwyt zwrotny noradrenaliny, wiloksazyna nie wykazuje działania przeciwbólowego. Jest za to mniej kardiotoksyczna.
Wiloksazyna zwiększa stężenia leków przeciwpadaczkowych – fenytoiny i karbamazepiny – w osoczu. Opisywano przypadki nieumyślnego przedawkowania teofiliny wśród osób leczonych wiloksazyną (ma to związek z jej wpływem na wydalanie teofiliny).
Częste działania niepożądane:
Rzadsze działania niepożądane:
