Galya'nın İstilası ve Vizigot Topraklarının Oluşumu (407-475)
M.S. 407 yılında Vandallar ve müttefik kavimleri Galya sınırlarını aşarak bölgede büyük bir yıkıma yol açmış, ardından 409 yılında İber Yarımadası'na doğru çekilmişlerdir. Bu yıkıcı istila karşısında askeri desteğe ihtiyaç duyan Roma yönetimi, Vizigotları müttefik (foederati) statüsüyle bölgeye davet etmiştir. İmparator Honorius, M.S. 418 yılında Vizigotların Toulouse (Tolosa) merkezli olmak üzere Gallia Aquitania bölgesine yerleşmelerine resmen izin vermiştir.
Vizigotlar kağıt üzerinde Roma tebaası olarak görünseler de, fiilen bağımsız bir yönetim mekanizması geliştirmişlerdir. Gotların bu bağımsızlık statüsü, Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sadece bir yıl önce, M.S. 475 yılında merkezi yönetim tarafından hukuken ve resmen tanınmıştır.
M.S. 462 yılında Batı Roma'nın kudretli generallerinden Ricimer, Narbonensis Prima eyaletinin idaresini de resmi olarak Gotlara devretmiştir. Bu kazanımdan güç alan Gotlar, 477 yılına gelindiğinde Rhône Nehri'nin doğusunda kalan diğer eyaletleri de istila etmeye başlamışlardır.
Bu askeri ve siyasi genişleme neticesinde, o döneme kadar Yedi Eyalet Diyosezi (Dioecesis Septem Provinciarum) sınırlarını oluşturan tüm topraklar kesin olarak Vizigot Krallığı'nın egemenlik alanına dahil olmuştur. Ancak bölgedeki dengeler kısa süre sonra yeniden değişmiş; kuzeydeki Aquitania toprakları Frankların eline geçerken, Gotlar Galya coğrafyasında yalnızca Septimania olarak anılan güney kıyı şeridindeki hakimiyetlerini koruyabilmişlerdir.
