Nauvootempel

Vestiging van de heiligen der laatste dagen in Nauvoo

In 1839 vestigden Joseph Smith en een groot aantal van zijn volgelingen zich aan de Mississippi, in het westen van Illinois. Zij waren eerder uit Missouri verdreven na conflicten met andere inwoners en de plaatselijke autoriteiten.

De nieuwe nederzetting kreeg de naam Nauvoo, een naam die volgens Smith afkomstig was uit het Hebreeuws en 'mooi' of 'aangename plaats' betekende.

De stad groeide gedurende de eerste helft van de jaren 1840 uit tot een belangrijk centrum van de beweging van de heiligen der laatste dagen. Er ontstonden kerkelijke, bestuurlijke, economische en maatschappelijke instellingen.

De groeiende gemeenschap wilde een nieuwe tempel bouwen voor erediensten en godsdienstige verordeningen. De eerder gebouwde Kirtlandtempel in Ohio was na het vertrek van Smith en veel van zijn volgelingen niet langer in hun bezit.

Tijdens de algemene conferentie van oktober 1840 werd het voorstel voor een tempel in Nauvoo door de aanwezige kerkleden gesteund.

Op 19 januari 1841 verklaarde Joseph Smith een openbaring te hebben ontvangen waarin de leden opdracht kregen een huis van God te bouwen. Deze tekst werd later opgenomen in Leer en Verbonden 124.

Bouw van de oorspronkelijke tempel

De bouw van de Nauvootempel begon in 1841. Op 6 april van dat jaar, precies elf jaar na de oprichting van de Kerk, werden de hoekstenen gelegd tijdens een openbare plechtigheid.

De architect van het gebouw was William Weeks, die een ontwerp maakte met elementen uit de Amerikaanse neoclassicistische architectuur.

De tempel werd gebouwd op een verhoogde locatie boven de Mississippi en was vanuit grote delen van de stad en de omgeving zichtbaar.

Voor het gebouw werd voornamelijk plaatselijk gewonnen kalksteen gebruikt. De bouw vereiste aanzienlijke financiële middelen en een grote hoeveelheid arbeid.

Kerkleden leverden bijdragen in de vorm van geld, materialen en werkzaamheden. Een deel van de arbeiders besteedde regelmatig een dag aan de tempelbouw als onderdeel van zijn tiendenbijdrage.

De uitvoering stond onder toezicht van een tempelbouwcomité. De werkzaamheden werden voortgezet ondanks financiële moeilijkheden en toenemende spanningen tussen kerkleden en andere inwoners van de regio.

De bouw werd na de dood van Joseph Smith in juni 1844 onder leiding van Brigham Young en andere kerkelijke leiders voortgezet.

Doopvont en eerste verordeningen

Hoewel de tempel nog niet was voltooid, werden verschillende delen ervan al tijdens de bouw gebruikt.

Op 8 november 1841 werd een doopvont in de kelder ingewijd. Deze stond aanvankelijk op twaalf houten ossen, die de twaalf stammen van Israël symboliseerden.

In de tempel werden vanaf november 1841 plaatsvervangende dopen voor overledenen verricht.

Volgens de leer van de Kerk kunnen levende personen zich laten dopen namens overledenen, die in het hiernamaals zelf kunnen kiezen of zij deze verordening aanvaarden.

De plaatsvervangende doop was eerder in Nauvoo ingevoerd, maar kreeg door de bouw van de tempel een vaste plaats in de kerkelijke eredienst.

De ontwikkeling van deze verordening wordt onder meer beschreven in Leer en Verbonden 124, 127 en 128.

Ontwikkeling van de tempelbegiftiging

Tijdens de periode in Nauvoo introduceerde Joseph Smith verschillende godsdienstige verordeningen die later een centrale plaats kregen in de tempels van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Op 4 mei 1842 onderwees Smith een eerste groep van negen mannen in een ceremonie die bekendstaat als de begiftiging (Engels: endowment).

Deze bijeenkomst vond plaats op de bovenverdieping van zijn winkel, de Red Brick Store, omdat de tempel nog niet gereed was.

De begiftiging bestaat uit godsdienstig onderwijs en het aangaan van verbonden met God. De ceremonie behandelt onder meer de schepping, de val van de mens en de verlossing door Jezus Christus.

In september 1843 ontving Emma Smith als eerste vrouw de begiftiging. Zij hielp vervolgens bij het bedienen van deze verordening aan andere vrouwen.

Vanaf december 1845 werd de begiftiging op grotere schaal in de Nauvootempel bediend. Hiervoor waren ruimten op de bovenverdieping ingericht.

Tussen 10 december 1845 en 7 februari 1846 ontvingen ongeveer 5.600 kerkleden de begiftiging in de tempel.

Verzegeling van gezinnen

In Nauvoo ontwikkelde Joseph Smith ook de leer dat huwelijks- en gezinsbanden door het priesterschapsgezag een eeuwige betekenis konden krijgen.

Volgens deze leer kan een huwelijk door een bijzondere priesterschapsverordening, de verzegeling, niet alleen voor het aardse leven maar ook voor de eeuwigheid worden gesloten.

De eerste dergelijke ceremonies werden al vóór de voltooiing van de tempel in particuliere ruimten verricht.

De verzegeling kreeg later een vaste plaats in de tempelverordeningen. Binnen De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen vormt zij een belangrijk onderdeel van de leer over het eeuwige gezin.

De ontwikkeling van deze leer in Nauvoo stond ook in verband met Smiths invoering van het meervoudig huwelijk, dat destijds slechts bij een deel van de kerkleden bekend was. Deze praktijk werd in de negentiende eeuw door verschillende groepen binnen de beweging uiteenlopend beoordeeld.

Dood van Joseph Smith

Op 27 juni 1844 werden Joseph Smith en zijn broer Hyrum Smith gedood in de gevangenis van Carthage, Illinois.

Hun overlijden leidde tot een opvolgingscrisis binnen de beweging van de heiligen der laatste dagen.

Brigham Young, destijds president van het Quorum der Twaalf Apostelen, kreeg de steun van een meerderheid van de kerkleden in Nauvoo en nam met het quorum de leiding van de gemeenschap op zich.

Ondanks de onzekere politieke en maatschappelijke omstandigheden werd besloten de tempelbouw voort te zetten.

Op 24 mei 1845 werd de sluitsteen van de tempel geplaatst. In oktober van dat jaar kon de grote vergaderzaal worden gebruikt voor de algemene conferentie van de Kerk.

Inwijding in 1846

Vanaf het einde van 1845 namen de spanningen tussen de kerkelijke gemeenschap en andere inwoners van Illinois opnieuw toe.

De kerkelijke leiders besloten dat een groot deel van de leden Nauvoo zou verlaten en naar het westen zou trekken. Tegelijkertijd wilden zij zoveel mogelijk kerkleden in de gelegenheid stellen de tempelverordeningen te ontvangen.

De eerste groepen vertrokken in februari 1846 uit Nauvoo, terwijl de afwerking van de tempel nog doorging.

Op 30 april 1846 vond een besloten inwijdingsplechtigheid plaats. Op 1 mei volgde de openbare inwijding, onder leiding van apostel Orson Hyde.

De inwijding vond plaats nadat een groot deel van de geloofsgemeenschap Nauvoo al had verlaten.

Ondanks de korte periode waarin de tempel volledig in gebruik was, kreeg het gebouw een belangrijke plaats in de geschiedenis van de beweging.

Brand en verwoesting

Na het vertrek van de meeste kerkleden bleef de tempel in Nauvoo achter.

Kerkelijke leiders probeerden het gebouw te verkopen om geld vrij te maken voor de migratie naar het westen, maar slaagden daar niet in.

Op 9 oktober 1848 brak brand uit in de tempel. Het vuur verwoestte het grootste deel van het interieur en de houten constructie. Historische bronnen wijzen op brandstichting, maar de identiteit van de dader is niet met zekerheid vastgesteld.

De buitenmuren bleven aanvankelijk grotendeels overeind.

Op 27 mei 1850 bracht een tornado zware schade toe aan de resterende constructie. Drie van de buitenmuren stortten grotendeels in.

De laatste muur werd in 1856 afgebroken omdat deze een gevaar voor de omgeving vormde.

Een groot deel van de stenen werd later voor andere bouwwerken in de omgeving gebruikt. De oorspronkelijke tempel verdween daarmee vrijwel geheel uit het stadsbeeld.

Ontwerp en afmetingen

De Nauvootempel werd ontworpen door William Weeks. Het gebouw combineerde elementen van het neoclassicisme met een voor de beweging van de heiligen der laatste dagen kenmerkende religieuze symboliek.

De oorspronkelijke tempel had een rechthoekige plattegrond van ongeveer 39 bij 27 meter.

Aan de westelijke zijde bevond zich een toren met verschillende verdiepingen. De hoogte tot de top van de toren bedroeg ongeveer 50 meter.

De buitenmuren waren gebouwd van lichtgrijze kalksteen uit de omgeving.

Het ontwerp was groter en monumentaler dan dat van de eerdere Kirtlandtempel en weerspiegelde de groeiende ambities en organisatorische ontwikkeling van de Kerk.

Zon-, maan- en stersymbolen

Een opvallend onderdeel van de architectuur was de decoratie met afbeeldingen van de zon, maan en sterren.

De buitenmuren hadden pilasters waarvan de kapitelen waren versierd met zonnesymbolen. Lager in de gevel waren maanmotieven aangebracht, terwijl sterren andere delen van het gebouw sierden.

Deze versieringen worden in verband gebracht met de Bijbelse en religieuze beeldtaal die binnen de beweging van de heiligen der laatste dagen werd gebruikt.

In de tempeltheologie van Joseph Smith kregen de begrippen celestiaal, terrestriaal en telestiaal een bijzondere betekenis als aanduidingen van verschillende graden van heerlijkheid in het hiernamaals.

De precieze betekenis die de ontwerpers aan elk afzonderlijk architectonisch symbool toekenden, is niet in alle gevallen met zekerheid vast te stellen.

Interieur

Het gebouw bevatte grote vergaderzalen, ruimten voor godsdienstig onderwijs en vertrekken voor tempelverordeningen.

In de kelder bevond zich de doopvont voor de plaatsvervangende doop voor overledenen.

De grote vergaderzaal had verhoogde preekgestoelten en werd onder meer gebruikt voor algemene bijeenkomsten en onderwijs.

Op de bovenverdieping werden ruimten ingericht voor de begiftiging en andere tempelverordeningen.

De inrichting verschilde daarmee van de Kirtlandtempel, die in de eerste plaats als plaats voor erediensten en godsdienstig onderwijs was ontworpen.

Herverwerving van de locatie

Gedurende de decennia na de verwoesting bleef de voormalige tempellocatie van historische betekenis voor de heiligen der laatste dagen.

In de twintigste eeuw begon De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen verschillende historische bezittingen in Nauvoo te verwerven.

In 1937 werd het grootste deel van het oorspronkelijke tempelterrein aangekocht.

De Kerk ontwikkelde daarnaast programma's voor het behoud en de restauratie van andere historische gebouwen in Nauvoo.

De tempellocatie bleef gedurende een groot deel van de twintigste eeuw onbebouwd.

Besluit tot herbouw

Op 4 april 1999 kondigde kerkpresident Gordon B. Hinckley tijdens de algemene conferentie aan dat de Nauvootempel zou worden herbouwd.

Het gebouw zou op dezelfde locatie verrijzen en aan de buitenzijde zoveel mogelijk overeenkomen met de oorspronkelijke tempel.

Op 24 oktober 1999 vond de eerste spadesteek plaats en op 5 november 2000 werd de hoeksteen van het nieuwe gebouw gelegd.

Bij de reconstructie werd gebruikgemaakt van historische tekeningen, beschrijvingen, foto's en archeologische gegevens.

Het interieur werd niet volledig gereconstrueerd. De nieuwe tempel werd ingericht voor de hedendaagse eredienst en tempelverordeningen.

Bouw en architectuur

De nieuwe tempel werd ontworpen door het Amerikaanse architectenbureau FFKR Architecture uit Salt Lake City.

De buitenzijde is grotendeels een reconstructie van het historische ontwerp van William Weeks.

Het gebouw is bekleed met kalksteen uit Alabama. Het ontwerp omvat opnieuw de kenmerkende zon-, maan- en sterdecoraties.

Op de toren bevindt zich een verguld beeld van de engel Moroni. Dit verschilt van de oorspronkelijke tempel, waarvan de toren was voorzien van een windvaan met een engelfiguur.

De moderne tempel heeft een oppervlakte van ongeveer 5.000 vierkante meter. Het interieur bevat onder meer een doopvont, instructieruimten, een celestiale zaal en verzegelkamers.

De buitenkant herinnert aan de tempel uit de negentiende eeuw, maar de constructie en binneninrichting beantwoorden aan moderne bouwkundige en functionele eisen.

Inwijding in 2002

Voorafgaand aan de inwijding werd van 6 mei tot en met 22 juni 2002 een openbare bezichtigingsperiode georganiseerd.

Tijdens deze periode konden bezoekers het interieur bekijken. Volgens de Kerk maakten meer dan 330.000 mensen hiervan gebruik.

De nieuwe tempel werd op 27 juni 2002 ingewijd door Gordon B. Hinckley.

De datum was bewust gekozen omdat Joseph Smith en zijn broer Hyrum precies 158 jaar eerder, op 27 juni 1844, waren gedood.

De inwijdingsdiensten werden gehouden van 27 tot en met 30 juni 2002. Op 1 juli werd de tempel geopend voor reguliere tempelverordeningen.

Verschil met de Kirtlandtempel

De Kirtlandtempel, ingewijd in 1836, was de eerste tempel van de beweging van de heiligen der laatste dagen. Deze werd hoofdzakelijk gebruikt voor erediensten, onderwijs en bijeenkomsten van kerkelijke leiders.

De Nauvootempel werd daarnaast ingericht voor godsdienstige verordeningen zoals de plaatsvervangende doop voor overledenen, de begiftiging en de verzegeling van gezinnen.

De ontwikkeling van deze verordeningen vormde een belangrijk onderdeel van de theologische veranderingen die tijdens de laatste levensjaren van Joseph Smith plaatsvonden.

Hierdoor kreeg de Nauvootempel binnen de latere tempeltraditie van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen een bijzondere betekenis.

Tempelwerk voor levenden en overledenen

Volgens de leer van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen kunnen tempelverordeningen zowel voor levende personen als plaatsvervangend voor overledenen worden verricht.

De Kerk leert dat mensen in het hiernamaals de mogelijkheid behouden om de namens hen verrichte verordeningen te aanvaarden of te verwerpen.

De begiftiging en de verzegeling worden binnen de Kerk beschouwd als verordeningen die mensen voorbereiden op het eeuwige leven en de eeuwige verbondenheid van families.

De Nauvootempel speelde een belangrijke rol bij de invoering en institutionalisering van deze godsdienstige praktijk.