Be-12

Berijew Be-12 Czajka
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Typ

samolot-amfibia

Konstrukcja

metalowa

Załoga

4 (dwóch pilotów, nawigator, radiotelegrafista)

Historia
Data oblotu

18 października 1960

Lata produkcji

1963–1973

Liczba egz.

143 (do 1972)

Dane techniczne
Napęd

2 × silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20D

Moc

2 × 3803 kW (5180 KM) każdy

Wymiary
Rozpiętość

29,84 m

Długość

30,11 m

Wysokość

9,10 m

Powierzchnia nośna

99 m²

Masa
Własna

24 900 kg

Startowa

z lądu – 36 000 kg
z wody – 35 000 kg

Do lądowania

30 500 kg

Uzbrojenia

maksymalna – 3000 kg
typowa – 1500 kg

Paliwa

9000 kg

Osiągi
Prędkość maks.

580 km/h

Prędkość przelotowa

473 km/h

Pułap

12 100 m

Pułap praktyczny

8000 m

Zasięg

3600 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
torpedy ZOP AT-1; rakieto-torpedy APR-2; bomby głębinowe PŁAB-250-120, PŁAB-50-65 lub miny
Wyposażenie dodatkowe
system poszukiwawczo-celowniczy „Baku”, Radar „Inicjatywa-2B”, Magnetometr APM-60 „Orsza”, boje radiohydroakustyczne, bomby sygnałowe i orientacyjne.
W wariancie ratowniczym – kuter ratowniczy KAS-90.
Użytkownicy
 ZSRR/  Rosja,
 Syria,  Ukraina,  Wietnam
Multimedia w Wikimedia Commons

Be-12 Czajka (ros. Бе-12 Чайка) – dwusilnikowy samolot-amfibia o napędzie turbośmigłowym, opracowany przez biuro konstrukcyjne Berijewa.

Historia

Samolot skonstruowany pierwotnie dla wojska i mający zastąpić w służbie przestarzałe samoloty Be-6. W odróżnieniu od pierwowzoru zastosowano w nim nowocześniejsze i ekonomiczniejsze silniki turbośmigłowe. Pierwszy lot Be-12 miał miejsce 18 października 1960 roku. Pierwsza publiczna prezentacja miała miejsce w Moskwie w 1961 roku. W kodzie NATO samolot otrzymał oznaczenie Mail.

Samolot służył przede wszystkim do patrolowania wód i wybrzeża oraz do niszczenia okrętów podwodnych, wykorzystywany był również w ratownictwie morskim i badaniach geologicznych. Na wersji cywilnej, oznaczonej jako M-12, ustanowiono 42 rekordy międzynarodowe. Na potrzeby gaszenia pożarów lasów opracowano wersję przeciwpożarową oznaczoną jako Be-12P.

Do 1972 roku w zakładzie lotniczym w Taganrogu wyprodukowano 143 samoloty.

Wersje

W trakcie prac nad konstrukcją opracowano wersje rozwojowe:

Konstrukcja

Dwusilnikowy samolot-amfibia w układzie grzbietopłatu. Kadłub o konstrukcji półskorupowej o dolnej części w kształcie dna łodzi z pojedynczym redanem. Miejsca pilotów umieszczone obok siebie, nawigator zajmował stanowisko w oszklonym nosie, radiotelegrafista miał miejsce w środkowej części kadłuba. Skrzydło o obrysie trapezowym w kształcie litery M, wyposażone w lotki i dwusekcyjne klapy. Silniki zamocowane w najwyższej części skrzydeł. Na końcach skrzydeł zamontowano stałe pływaki poprawiające stateczność samolotu na powierzchni wody. Podwozie trójkołowe z kółkiem ogonowym, chowane w kadłubie. Napęd stanowiły dwa silniki turbośmigłowe AI-20D, dodatkowym wyposażeniem był silnik pomocniczy AI-8 służący do rozruchu silników głównych. Silniki napędzały czterołopatowe śmigła o zmiennym skoku. Zapas paliwa wynosił 9000 litrów, dodatkowo w kabinie ładunkowej można było zainstalować dwa dodatkowe zbiorniki o pojemności 1800 litrów każdy.

Przypisy

  1. ↑ Jankiewicz 1986 ↓, s. 306.
  2. ↑ Butowski 1995 ↓, s. 46.
  3. ↑ Jankiewicz 1972 ↓, s. 143.
  4. ↑ Rendall, Siekański 2001 ↓, s. 125.
  5. ↑ Beriev Be-12 ‘Mail’. Aeroflight. [dostęp 2023-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-25)]. (ang.).
  6. ↑ Butowski 1995 ↓, s. 47.
  7. ↑ Butowski 1995 ↓, s. 46–47.

Bibliografia